Witam.
Na wstępnie od razu zaznaczę że historia może komuś wydać się pokręcona..
Mam 17 lat. Jakiś czas temu.. bodajże 2 miesiące temu poznałem dziewczynę. Bardzo szybko zaczęliśmy się dogadywać, znaleźliśmy wspólny język.. Wiecie, uwielbiała spędzać ze mną czas. Uważa że jestem jedyną osobą do której może iść ze swoimi problemami. Szczerze mówiąc ja o niej mogę powiedzieć to samo. Sprawy zaczęły się komplikować kiedy mi wyznała że ma chłopaka.. No ale przecież z kobietami też można się przyjaźnić, prawda? Zwłaszcza że naprawdę mnie lubi.. Wyznała mi "uczucie" jak do najlepszego przyjaciela. Nie wiem czy użycie słowa miłość jest trafne, bo parę dni temu mi napisała "Jakbym kiedyś była sama.. wyobrażasz sobie jakbyśmy byli razem?" Wyznałem jej to samo, ponieważ też od jakiegoś czasu coś więcej do niej czułem.. I tu się zaczynają schodki. Ma chłopaka który najzwyczajniej w świecie ma ją czasami w du.. Co raz częściej mi opowiada o tym, jak woli grać niż z nią rozmawiać.. czy po prostu się nie odzywa, bo woli się spotykać z kumplami i innymi dziewczynami.. Raz tak było, że nie rozmawiał z nią.. (Nazwijmy ją Ania) przez parę dni. Raz kazał jej spier*alać bo był zły, a raz po prostu odpisywał coś w stylu "..., ok.., aha...". Ona nadal go kocha.. i boję się że on złamie jej serce.. Problem jest taki, chcę z nią być.. ale przez jej chłopaka który Anii nie szanuje może się stać coś złego..
Jak mam z Anią na ten temat rozmawiać? Chciałbym jej przemówić do rozsądku.. Jakoś pokazać że on ją źle traktuje, ale się najzwyczajniej w świecie boję. Miłość jest trudna a rozłąka może ją doprowadzić do depresji, zwłaszcza że swoje już przeżyła.
