Ile człowiek jest w stanie znieść w związku?

Oczywiście, że każdy ma inne granice - przecież jedne pary rozchodzą się po kłótni, inne po zdradzie, ale są i takie, które tkwią w toksycznych relacjach, w których jedna strona znęca się nad drugą psychicznie lub fizycznie.

Dla mnie definitywnym deal-breakerem jest przemoc (fizyczna, psychiczna), podwójne życie (pojedyńczą zdradę-wpadkę być może mogłabym wybaczyć, regularnej kochanki na pewno nie), pogardliwy/lekceważący stosunek do mnie, upupianie mnie (traktowanie jak siksę, która nic nie wie i na niczym się nie zna, więc decyduje się za nią jak za dziecko i jej opinia jest tyle warta co zdanie dziecka).

Jestem w stanie pójść na pewne kompromisy w kwestii życia zawodowego, ale nie zrezygnować z niego całkowicie.

ja mam dość krótką granicę wytrzymałości jeśli chodzi o zachowania faceta wobec mnie.

z moim 1 facetem rozstałam się bo przestał poświęcać mi uwagę - całkowicie mnie olewał, traktował jak opcje, czas na zabicie nudy. Porzegnalismy się. Chciał po dłuższym czasie wrócić ale obstawiam, że nie znalazł innej wiec chciał wrócić z podkulonym ogonem - nie przyjełam.

drugi - z którym byłam 5 lat, okazał sie aktorem, jedno mówił drugie robił, również czułam coraz większe zaangażowanie z mojej strony a z jego coraz mniejsze.
pisał z inną - dla mnie to już niewybaczalna zdrada, widocznie szukał atrakcji na boku - pożegnaliśmy się.

wychodzę z założenia, że to złe rzeczy dzieją sie w naszym życiu na nasze własne przyzwolenie - jeśli coś nam nie pasuje to powinno się z tego szybko zrezygnować nie iść w to dalej - bo potem pozostaną nam jeszcze większe straty niż gdybyśmy za wczasu odeszli.

Ludzie traktują Cię tak jak im na to pozwolisz. Więc warto myśleć  najpierw o sobie i o tym jak nam dobrze a dopiero potem o innych (z wyłaczeniem rodziny).

absolutnie nie szukam ideału - i każdemu z nich wieeeeele do niego brakowało. Szukam faceta dojrzałego który uwzględnia mnie w swoich planach na życie, który mnie nie zdradzi na boku i który potrafi rozwiązywać problemy a nie zamiatać je pod dywan - każdemu z nich tego brakowało. I pomimo mojej cierpliwości i próby rozwiązania konfliktu nic to nie dało więc się z nimi pożegnałam.

A co do rodziny - to mówię o osobach najbliższych mama/tata/ -dla których mogłabym zrobić wszystko nawet kosztem siebie, oni zawsze rodziną pozostaną, mąż nie zawsze ;-)

No tak, ale chyba mimo wszystko patrzy się na kilku miesieczny związek a inaczej na małżeństwo czy nie tak? nie mówie tu o przemocy fizycznej czy psychicznej. Chyba faktycznie to jest tak ze nie wiemy gdzie są granice do póki sie w danej sytuacji nie znajdziemy co do zdrady bym nie wybaczyła nigdy i nie dlatego ze bym o tym pamiętała tylko dlatego ze by mi psychika na to nie pozwoliła, nie ma ideałów każdy popełnia błedy pytanie tylko czy są one naprawiane czy jesteśmy je w stanie wybaczyć i czy ktoś żałuje tego co się stało...?

Wszystko zależy od człowieka. Od tego jaki ma charakter, ile ma psychicznie siły i niestety od uczucia.
To właśnie uczucie potrafi założyć na oczy klapki w różowych oprawkach.
Jedni są w stanie znieść nawet zdrade partnera, inni nie są wstanie znieść nawet krytyki lub usłyszenia prawdy od drugiej osoby.
Każdy z nas ma jakieś doświadczenie i potrafi mniej więcej określić ile jest w stanie znieść.
Raz kiedy się zakochałem potrafiłem jak głupek "czekać" na nią. (Była w innym związku jednak prosiła bym czekał)
Stawiała mnie na półce sklepowej prosząc o czas na dokonanie wyboru (ja lub jej obecny). Pojechała z nim na wycieczkę za granice i będąc z nim w łóżku pisała do mnie jak tęskni i jak mnie pragnie, a z drugiej strony robiła mi jazde oskarżając mnie, że spotykam się z innymi. Ja tego nie widziałem bo właśnie uczucie mi to przesłaniało.
Dziś powtarzam sobie tylko jakim durniem trzeba być by to znosić, straciłem tylko mase nerwów, czasu i energii.
Czasami drobne przewinienia możemy wybaczać, na inne przymykać oko. Czasami nawet kłamstwo powinno być wybaczane.
Wiele osób powtarza, że nigdy nie kłamie, że kłamstwo jest im obce. Prawda jest taka, że wszyscy kłamią. Jedni mniej inni bardziej, ale wszyscy.
Trzeba się czasem dostosowywać do takich rzeczy, bo one były, są i będą. Nie możemy jedynie godzić się aby ktoś się nami bawił, wykorzystywał i mieszał nas z błotem. Bo przecież dumę czasami możemy schować do kieszeni, jednak godności nikt nie powinien nam odbierać.