czy mam się zmienić?

"Ale wkurza mnie takie zachowanie. Czasem mam wrażenie że to moje koleżanki nie chcą dopuścić mnie do jakiejś grupy znajomych, do jakiś chłopaków, bo one muszą czuć się atrakcyjne poprzez atencję facetów."

Brawo, świetna obserwacja, my zawsze ze sobą konkurujemy o uwagę facetów. Dosłownie zawsze, nawet między przyjaciółkami jest nieustanna konkurencja o męską atencję.

Myślę, że to jak opisałaś siebie, Twój charakter dobrze o Tobie świadczy. Dlaczego miałabyś czuć się źle, nie udając nikogo? Dlaczego masz wrażenie, że to wszystko dookoła dzieje się poza Tobą i bez Twojej obecności, bo Ty nawet nie chcesz w tej chorej grze uczestniczyć? Jesteś sobą. A Ty, tam głęboko w środku chciałabyś znaleźć miłość, ale mężczyźni lecą na łatwiznę. Wolą głośne panie, którymi można dyrygować. Które krzyczą o atencję i ją otrzymują, ale czy na pewno na długo i naprawdę?

Uwierz w to, że fakt nie dążenia tylko i wyłącznie do pokazania się w grupie, to naprawdę mądre działania. Czujesz że niecodzienne? Owszem. Bo teraz trudno o prawdziwe związki, w dużej mierze liczy sę dobra zabawa, jak największa ilość potencjalnych partnerek/ów na koncie i brak zobowiązań. Na pewno na tym wielkim świecie są mężczyźni, dla których liczy się coś więcej, niż wesoła otoczka na pokaz. I to Ty będziesz mogła zabłysnąć wnętrzem. Oni są na tyle bojaźliwi, że wolą polować na znanym terytorium. Jesteś niepospolita, ale też jak nieznany, dziki teren. Ty tak naprawdę się wyróżniasz. Swoją dojrzałością. Przyjdzie czas, że zostaniesz nie tylko dostrzeżona, ale też naprawdę doceniona. Oni z wiekiem szukają kobiet takich, jak Ty. Prawdziwych, nie-aktorek. A tym bardziej nie księżniczek. Zastanów się, kto tak naprawdę traci na swoim podejściu. Bo według mnie nie Ty, Droga Kaju.ab, tylko wszyscy Ci, którzy nie zechcieli lub nie zdobyli się na odwagę, by zajrzeć do Twojego wnętrza.
Poznawaj ludzi, baw się, ale tak jak Ty sama tego chcesz. I w nic nie musisz grać.

Pozdrawiam

Nie odbierz tego jak atak, tylko jak dobrą radę. Przejrzałam Twoje tematy na tym forum i widzę, że wciąż borykasz się z problemami natury damsko -męskiej, w stylu jak się otworzyć na facetów, jak zaufać itp. Wiele razy o to pytasz i wiele razy uzyskałaś już odpowiedź. Czego oczekujesz? Że "zjedziemy" z góry na dół cały męski ród? Że poklepiemy po ramieniu i zapłaczemy razem nad samotnością? Że połączymy się z Tobą w przekonaniu, że każdy facet to świnia? Owszem, można tak zrobić. Ale nie można generalizować mężczyzn. I to nie rozwiąże sprawy. Sama tak naprawdę już wiesz, co powinnaś zrobić. Skompresuję te opinie innych w jednej odpowiedzi:

• Nie zmieniaj się; dąż wciąż do swoich celów, życiowych pasji, zostań sobą, bo taką chcesz, żeby Cię kochano.

• Przestań rozpamiętywać złe momenty z mężczyznami, którzy Cię zranili już na początku znajomości, bądź dopiero po wspólnych upojnych chwilach.

• Zapomnij o tamtych draniach i zakończ rozdział w życiu(możesz go zatytuować: jak kończą się spotkania z TYM typem facetów; ACHTUNG!); wyciągnij wnioski z każdej z tych relacji.

• Czas najwyższy odciąć pępowinę i nabrać własnych doświadczeń i poglądów.

• Daj sobie szansę ochłonąć od tego parcia na poznanie kogoś, bo schemat znów się powtórzy.

• Szukanie facetów na imprezach, to nie najlepszy pomysł. Chcesz poznać inteligentnych facetów? Oni po pracy często siedzą w domach i odpoczywają, a jeśli wychodzą , to chyba raczej nie na libację. I nie mówię o studentach niedawno wyrwanych spod klosza rodziców. Tylko o mężczyznach, którzy już wiedzą, czego chcą od życia. Choć i wśród Twoich rówieśników można zaobserwować sporą ilość takich... nieoszlifowanych diamentów, które czekają, aż ktoś je odkryje.

• I tu właśnie o tych diamentach. Daj szansę zupełnie niepozornym facetom, których spotykasz na Twojej drodze. Może nieśmiało zagadują do Ciebie, a Ty nie rozpoznajesz sygnałów zainteresowania?

• Pojawiaj się w miejscach, w których wiesz, że spotkasz pasjonatów, takich jak Ty sama. Wodne szachy? To dopiero musi być odlot!

• Wiesz, że jak Ty się czujesz ze sobą, tak postrzegają Cię inni? Piszesz, że jesteś energetyczna. Ale w środku czujesz pustkę. To teraz wyobraź sobie, że emanujesz i chęcią życia i wewnętrznym smutkiem. Kołowrotek, nie? Gdybym była facetem - za dużo konsternacji wywołanej za jednym zamachem.

• Dookoła jest tyle facetów, że codziennie możesz umawiać się na kawę z innym. Kto Ci broni? To zarówno trening dla Ciebie, jak i mile spędzony czas przy rozmowie i poznawaniu męskiej natury i sposobu postrzegania. Żadnych zobowiązań, żadnego naciskania na drugą osobę, zero nachalności.

• Nikt nie mówi, że masz od razu wiązać z pierwszym lepszym, który się pojawi. Wybieraj, przebieraj, ucz się siebie.

• Są różne opinie na temat seksu na początku znajomości. Jedni twierdzą, że facet tylko na to czeka, będzie robił wszystko, by spędzić z Tobą noc, a potem się ulotni. Inni twierdzą, że tak można poznać, czy jesteście dopasowani i warto kontynuować poznawanie siebie. Jeszcze inni, że kobiety same się pchają w te sidła, a potem płaczą. Ja uważam, że jesteś dorosłą, myślącą dziewczyną i to od Ciebie zależy, jak potoczy się dany wieczór. Nie od osób trzecich. Zrobisz tak, jak będziesz chciała. Licząc się zarówno z przyjemnościami, jak i konsekwencjami. To też świetna nauka. Warto tak poobserwować, jak działa ta chemia we krwi, o której męska część tego forum się wypowiedziała. Wyciągnąć wnioski.

• Nie wszyscy faceci to świnie. Tylko Ciebie tacy kręcą. Przemyśl to. Może warto zmienić priorytety?...

• Uważaj na dzieciatych i/lub rozwodników. Samą mnie o takich przestrzeżono. Takie relacje dobrze nie rokują. No chyba, że jesteś cierpliwa i chcesz poznać w pełni takiego mężczyznę, na własnej skórze przekonać się, jaki on jest, jakie ma kontakty z byłą, z dziećmi, a potem ocenić, czy się na to piszesz, czy to jednak za dużo. A i tak zawsze będziesz tą drugą.

I pamiętaj: to Twoje życie i TYLKO Ty masz wpływ na to, jak nim pokierujesz.

A ze swojej strony życzę Ci szczęścia i cierpliwości. No i nie zrażaj się!

tak to są chyba najwazniejsze punkty na obecny czas. dziękuję raz jeszcze.
trudnojest zapomniec, ale jak widać jest wiele kwiatu na tym światu
nie musze się zmuszać do kontaktu z kimś jesli zle sie czuje ( czy troche dziwnie)

Hej, dziękuję Ci bardzo za pomoc i odpowiedzi.
Od stycznia czy lutego chcę się wyprowadzić i będę do tego dążyła.

Mam nadzieję, że to opiszę w lutym. Jeszcze się odezwę. Dlatego zostawiam tutaj niedokończony post. Aby później zobaczyć czy tego dokonałam.

Dzięki,

K

mam straszne parcie na to aby ulożyć sobie życie. nie za szybko ale powoli, kroczkami.
mieszkajac nadal z rodzicami uważam że przechodzę dopiero teraz bunt nastoletni.
mam problem z tym aby ustalić sobie proprytety w życiu. czyli np czy mam zostać w domu z mamą i tatą bo np jedno z nich jest chore, czy iśc na imprezę z dawno niewidzianymi znajomymi. a może pojechać do babci bo mieszka od kilku lat sama i czuje się staro.

mam straszne mętliki w głowie od momentu kiedy widze, że moi rodzice się starzeją a ja chcę sobie sama ułożyć życie, pozwiedzać świat.
czasem mają do mnie pretensje że jestem oschła, jakaś nieswoja w stosunku do nich ale np mam problem z tym, że nadal mieszkam z nimi, widzimy się codziennie - a tylko np ze znajomymi widuję się o określonych porach, dniach, na imprezach.
nie mam czegoś takiego, że żyję w społeczności młodych ludzi, że nie widze jak oni się zachowują- wnioskuję takie zahcowania tylko z imprez, z innych spotkań kiedy każdy jest pijany czy jakiś nieogarnięty.
po prostu albo za długo mieszkam w domu rodzinnym albo jakaś częśc mnie po prostu nie może się wyprowadzić ze względu na to, że np rodzice sobie beze mnie. bez mojego towarzystwa nie poradzą. moja siostra jest inna niż ja - bardziej spokojna i czasem mam wrażenie że powiela schemat każdej koleżanki.

ja jestem inna, wolę jak się dużo dzieje. czasem boję się siebie bo slyszę od mamy ze na pewno zostawię ją jak będzę stara i nie będę pomagać albo oddam do domu starców. od takich tekstów mam w ogóle wyrzuty sumienia i najchętniej bym zostawała w domu, ciągle spała i rozkminiała to co robią moi znajomi- gdzie się spotykają, czy z kimś się spotykają, czy coś innego robią.

wiem, że mam dużo znajomych, lubią mnie ale tylko z niektórymi mam bliższy kontakt. czuję że powinnam coś zmienić w życiu kosztem czegoś.
np ludzie z innych miast mieszkający tutaj są bardzej ogarnięci życiowo- nie mówię zawodowo ale życiowo. studiują, pracują ( lub nie) sami się utrzymują ( lub dostają kasę od rodziców) i jakby żyją wśród siebie, znają swoje nawyki, młodych ludzi. a ja? ja czasem dochodzę do takich grupek, czasem mam problem z tym, że ktoś się zachowuje tak a tak.
bo mam porównanie z tym, że np w domu nikt się tak nie zachowuje.

nei wiem co musi sie stać abym byla bardziej otwarta. nie wiem tego do tej pory.
czasem mam wrażenie że niektózy tylko kolegują się ze mną bo tak wypada. bo i tak wroce do domu i tak bede musiala isc na rynek z mamą, ugotowac obiad, kolacje, odrobic projekt ( jak w liceum) i iść spać. a np znajomi spotykają się w nocy, chodza do siebie na wino ja nie jestem tego czescia. tylko chodzę na imprezy, na jakieś sylwetsry a tak na co dzień nie wiem jak ludzie się zahcowują. czy to prawda że młodzi faceci myślą tylko o przeleceniu koleżanek, a czy oni pracują, jakie są ich priorytety. czy np moje kolezanki tylko piją a może naprawdę są dobrymi pracownikami a na imprezach po prostu się wyluzowywują a ja widze tylko tą imprezową część.