Zupelnie nie wiem co robic, prosze o wsparcie...

Na początek? Spotkać się z nim.
Skoro tyle miesięcy chętnie z nim rozmawiałaś w takiej formie, to równie dobrze możesz poświęcić mu trochę czasu w prawdziwym życiu i przekonać się jakim jest człowiekiem i czy rzeczywistość pokrywa się z tym, co o sobie pisał.
Dopiero co był tutaj wątek kobiety, którą mężczyzna dwa lata zwodził i ostatecznie nawet się z nią spotkać nie chciał. On jest gotowy na ten krok, Ty jesteś niepewna. Koniec końców uważam, że lepiej się spotkać i dowiedzieć z kim ma się do czynienia oraz na czym stoi niż tak sobie klikać miesiącami a może latami i nie wiedzieć nic.

No to teraz się zastanów.
Czy byłabyś w stanie z nim być, gdyby on był tam, a Ty tutaj?
Czy może jest możliwość, by któreś się przeprowadziło?
Ja miałam podobną sytuację. Chłopak z Anglii, ja z Polski.
On chciał się spotkać, ale odmówiłam. Powiedziałam: NIE, bo wiedziałam, że jestem bardzo młoda, że zasługuję na kogoś w swojej okolicy, a nie w bawienie się w związek przez kabel, gdzie ludzie mogą się widywać kilka razy w roku, tym bardziej, że oboje mamy swoje życie, szkołę i obowiązki. Nie rozumiał, był na mnie w sumie trochę zły, ale on zwyczajnie podchodził do tego inaczej, zdecydowanie bardzie na luzie. Ja czułam, że mam zbyt dużo do stracenia, by ryzykować.

Dobrze jakby się tu wypowiedział ktoś, kto spróbował. Może łatwiej byłoby zrozumieć ten drugi punkt widzenia.
Jak już pisałam, ja odmówiłam, bo wiedziałam, że mu się podobam i gdybym spodobała mu się fizycznie również w rzeczywistości, chciałby czegoś więcej. On zresztą także był w moim typie. Nie twierdzę, że na pewno coś by miało z tego być, bo równie dobrze moglibyśmy stwierdzić, że to nie to, że nie ma chemii i tak dalej, ale szanse były w równych proporcjach, 50/50. A dla mnie ta gra nie warta świeczki.
Zawsze możesz się ten raz z nim spotkać i rozwiać wszelkie wątpliwości.
Tylko gdyby coś zaskoczyło, będzie trzeba przeprowadzić decydującą rozmowę.
Ludzie, którzy mają siebie blisko na co dzień, w sumie pod tym względem mają łatwiej, przynajmniej z mojej perspektywy. Bo oni się mogą na luzie spotykać i zobaczyć co dokładnie się z tego wszystkiego wykluje. A jak człowiek ma do dyspozycji głównie internet, szybciej musi myśleć przyszłościowo. Tym bardziej, że odległość jest spora i taki związek byłby dużym wyzwaniem.

Lepiej bym tego nie ujela chyba dam sobie jeszcze kila dni do namyslu...dzieki

Jasne, przemyśl to sobie porządnie Tak, żeby później niczego nie żałować.
Najważniejsze, żebyś nie robiła niczego wbrew sobie

Ja uważam, że są dwie opcje albo powinnaś się z nim spotkać i przekonać jak jest między wami w tzw. realu. Przecież istnieje możliwość, że wcale między wami nie zaiskrzy i wtedy bez żalu się pożegnacie. Może on jest nastawiony na jakąś niezobowiązującą przygodę? A Ty jak się na to zapatrujesz?  Ostatecznie nie wiesz jak mu się życie w tej Italii układa. Wiesz o nim to co sam o sobie opowie. Poza tym  to, że chce się spotkać nie oznacza, że zaraz będzie planował waszą wspólną przyszłość. Swoją drogą ja nie rozumiem takiej wielomiesięcznej korespondencji online bez zamiaru spotkania się choćby na niezobowiązującą kawę. Mnie by ciekawiło kim jest osoba, której poświęciłam tyle czasu.
Druga opcja jest taka, że jeśli w ogóle nic od niego nie chcesz, nie widzisz możliwości przejścia tej znajomości do reala to ja bym po prostu powiedziała mu wprost jakie jest moje stanowisko, nie owijała w bawełnę i urwała tę znajomość. Uważam, że nie jest w porządku takie zwodzenie osoby po drugiej stronie monitora "a moze spotkamy się za tydzien, a może za miesiąc, a wiesz teraz mam dużo pracy bla bla bla". Sama to w przeszłosci przerabiałam, kiedy moi internetowi adoratorzy z niewidomych przyczyn nie chcieli się spotkać, a jednocześnie nie potrafili powiedzieć wprost, że taj naprawdę nigdy ne nie mieli zamiaru się spotkać. Takie zwodzenie jest najgorsze.

Byłam w podobnej sytuacji, lata temu, z tymże tamten człowiek nie mieszkał ode mnie tysiące km co najwyżej ze 2 setki

Poznaliśmy się przypadkiem na jednym z for, gdzie był ekspertem i szybko przenieśliśmy się na komunikator.
JA byłam jednak na tyle naiwna i beztroska (?) -tak to ujmę z braku lepszego określenia, że nie do końca brałam na poważnie nasze rozmowy, które szybko przeszły na prywatne, tzn. bardziej z jego strony. Przesyłał mi swoje zdjęcia, z rodziną, ze świąt itp. Kiedy wspomniałam, że coś mi się podoba (chodziło o sprzęt do odtwarzania muzyki - wówczas jeszcze dość drogi), za 3 dni miałam go w prezencie pocztą

Najlepsze, że ja niemal do końca nie dopuszczałam myśli, że facet może coś chcieć ode mnie.
Był starszy, imponował mi wiedza i tym co robi, ale nigdy nie brałam go pod uwagę jako swojego partnera. Dziś na pewno bym już wzięła.. too late

Tak czy inaczej, nasza znajomość skończyła się gdy on zaczął bardziej naciskać na mnie, tzn. chciał być bardziej obecny w moim życiu niż chciałam tego ja. W pewnym momencie nasz kontakt po prostu urwał się, myślę, że poczuł się urażony. Tak czy inaczej, za szybko to szło jak dla mnie i też jakby 'poza moją wiedza i świadomością'.

U Ciebie jest inaczej, bo Ty wiesz, że mogłabyś spróbować, więc w sumie nic nie stoi na przeszkodzie.

Takie rozmowy, zwłaszcza gdy z przyczyn oczywistych nie można się spotkać dość szybko, potrafią mocno zbliżyć, no ale warunek jest zawsze ten sam - nie może osoba fizycznie odrzucać.

EDIT: fuck..znów nieogar. Doczytałam teraz, że to obcokrajowiec.
JA bym nie była zainteresowana na pewno. Raz prowadziłam przemiłe rozmowy z pewnym Hiszpanem, ale on mieszka w moim mieście, natomiast od początku wiedziałam, że jak partner to Polak. Co innego gdybym to ja wyjechała do innego kraju.. Ale to ja tak mam. Może Tobie bez różnicy czy rozmawiasz z kims po ang. czy po polsku. JA, pomimo biegłej znajomości, jednak wolę po polsku.

Chce, ale ma duzo watpliwosci

Zagadl o koncertach w Polsce, oboje interesuje nas ta sama muzyka.

Oczywiscie, myslalam jak by to bylo z nim byc...