Nie wiem juz co robic:(((((zostalam zgwałcona brutalnie

a nie zglosilas gwaltu na policji? czemu on jeszcze wolny chodiz i do tego wymusza od Ciebie pieniadze?

Koniecznie dzwoń na policję, pójdź do psychologa on pomoże Ci poradzić sobie z psychiką on jeszcze za to zapłaci natychmiast po tym co Ci zrobił powinnaś zgłosić to na policję i nie czekać tak długo

KochAna zamiast pisać tu i tracic czas powinnas niezłocznie zgłosic to na policje lub jakies odpowiedniej osobie ktora cie pokieruje, czekaniem i zadreczaniem sie nie poradzisz .. niestety takich ludzu okrutnych trzeba TĘPIĆ !!

wiecie tez zostałam zgwałcona... na poczatku bałam sie wszystkiego... tez nie zglosilam tego na Policje ale przynajniej tyen ktos mnie nie nachodzi.... zreszta t byla osoba ktora znałam...:( ciezko sie pozbierac po czyms takim...

wiecie, tyle sie mówi o tym jak uniknąć gwałtu, a tak naprawdę nigdy nie wiesz co cie czeka za rogiem ulicy. niemniej jednak może fakt, że kobiety przestaną się bać i zaczną zgłaszać takie przypadki na policje wpłynie na świadomośc potencjalnych gwałcicieli...

Dziewczyny o takich rzeczach nie wolno nie mówić!!! Trzeba o tym krzyczeć na cały głos, że ktos was skrzywdził!!!!

Nie każda kobieta zdecyduje się iść na policję czy głośno krzyczeć, bo dla niektórych prowadzenie takiej walki - z oprawcą, z systemem prawnym, z resztą świata, w której mogą znaleźć się ludzie mówiący "Zasłużyłaś sobie na to" - będzie dodatkowym obciążeniem, którego nie uniosą. O gwałcie trudno mówić, a co dopiero krzyczeć.

Ważne, żeby kobieta miała gdzie pójść ze swoim problemem - żeby powstawały grupy wsparcia, kampanie społeczne, żeby głośno krzyczeli specjaliści, policjanci, żeby w społeczeństwie nie było na to przyzwolenia (patrz sprawa pt. "Można zgwałcić prostytutkę?"). Od nich mamy prawo wymagać, by działali, uświadamiali, mówili. Natomiast ofiary gwałtów powinny pomóc sobie. Jeśli się podniosą i będą miały siłę walczyć, to wspaniale. Ale potrafię zrozumieć te z nas, które nigdy się na to nie zdecydują.
Na policję warto iść tylko po to, żeby dać szansę organowi ścigania na zapobieganie kolejnym przestępstwom, ale i tu na pierwszym miejscu musi bezwzględnie stać komfort psychiczny ofiary.

Brak dowodów nie zawsze jest przeszkodą w wymierzeniu kary, a te "tylko słowa" to AŻ słowa. Natomiast jeżeli nie czujesz się na siłach, masz pełne prawo tego nie zgłaszać.
A jak się czujesz?

Wiem jak wygląda, gdzie mieszka... Ale naprawdę nie czuje się na siłach żeby o tym wszystkim opowiadać...Jeszcze wszystkiego się wyprze... Nie chcę go widzieć, znać... I jeżeli powiedziałabym o wszystkim policji i jeżeli wszczęto by postępowanie karne to boję się że spotkam go na komisariacie, czy na sali rozpraw...

Czuję, że sama sama sobie z tym nie poradzę... Ale nie mam odwagi iść do specjalisty:(

Ale to naprawdę nie jest proste.  Nie chce nikomu opowiadać o tym co się stało. Wstydzę się tego...

Dziewczyno za kazdym razem jak go tylko widzisz w poblizu swojego domu to dzwon na policje i nie zastanawiaj sie bo nie ma nad czym sie zastanawiac!!!

Dzięki za wsparcie. Chyba jednak będę musiała odważyć się wizytę u psychologa... A później zobaczymy jak to będzie. Ale na policją narazie nie pójdę... Może kiedyś...

moNniaaaa: koleżanko z kafejki - te wszystkie rady są jak najbardziej sensowne tyle, że co możemy wiedzieć co czujesz i jakie emocje w sobie nosisz? Jasne, że powinnaś to, powinnaś tamto, ale rozumiem, że trauma jeste wielka i dopiero gdy się z nią uporasz będziesz mogła myśleć o reszcie. Pewnie chcesz zapomnieć, wymazać to wszystko ale się nie da. Czas jednak zrobi swoje. A jak już mocniej staniesz na nogach i zmierzysz się z tym doświadczeniem staniesz się wsparciem dla dziewczyn skrzywdzonych jak Ty. Policja to rozdrapywanie ran, fakt, tyle, że takiego gościa powinna dosięgnąć ręka sprawiedliwości. Ale jaka to ręka sami dobrze wiemy.

Trzymam kciuki za Twój powrót do normalności A za takich sk...ów wstydzę się, że jestem facetem.

Zacznę od początku:
Znamy się już od jakiegoś czasu, ale nigdy nie przypuszczałam, że tak bardzo Go polubię i że mu zaufam, bo w końcu jest facetem, a ja się ich najzwyczajniej w świecie boję... Poznaliśmy się w dziwnych okolicznościach- w autobusie . Ja wracałam wtedy od koleżanki a on jechał do kolegi. Przysiadła się do mnie- nie wiem czy dlatego że nie było miejsc, czy z jakiegoś innego powodu (na pewno nie dlatego, ze byłam jakoś ładnie ubrana, bo miałam na sobie zwykle jeansy i dużą bluzę pożyczoną od koleżanki, bo wracałam późno i było dość chłodno). Do autobusu wsiadł kontroler i zaczął sprawdzać bilety. Całe szczęście oboje je mieliśmy, ale on (M..) mówił, że czasami zapomina kupić bilet i że dzisiaj ma szczęście i to podwójne. Później zaprosił mnie na sok i tak to się zaczęło.

Spotykaliśmy się dość często. Co prawda nasze spotkania na początku były bardziej na stopie koleżeńskiej. Mogliśmy gadać ze sobą godzinami i nie brakowało nam tematów. Ale im bardziej bliski mi się stawał, tym bardziej go odpychałam i zamykałam się w sobie...Kiedyś siedzieliśmy na trawie i położył rękę na moim kolanie. Wszystkie złe wspomnienia wróciły... Odskoczyłam od niego jak oparzona, a On nie wiedział dlaczego... Powstrzymywałam się, żeby nie wybuchnąć płaczem...
Przeprosiłam Go później za moje zachowanie. Powiedział, że mogę z nim pogadać o wszystkim i że nie będzie naciskał, ale że już nie wie, jak się ma do mnie zbliżyć. Wiedziałam, że jest mu ciężko, ale nie potrafiłam tego zmienić...
Później miałam wypadek samochodowy, a On odwiedzał mnie kilkakrotnie w domu i dodawał otuchy. Kiedyś przyjechał do mnie na chwilę, bo chciał zobaczyć jak się czuję. Byłam mu wdzięczna za to, że się o mnie troszczy, ale nie potrafiłam tego okazać... Kiedy musiał jechać do domu, chciałam go odprowadzić do drzwi. Wstałam z łóżka i zakręciło mi się w głowie, a On złapał mnie w ramiona i mocno przytulił i pocałował. Nie miałam siły przed nim uciekać... Nie chciałam tego robić. Przytuliłam się do niego i czułam, że coś we mnie pękło (i to wcale nie było żebro). Już wiedziałam, że mogę na nim polegać, że będzie się mną opiekował. Ale dalej nie potrafiłam przełamać panicznego strachu przed dotykiem. Nie wiem czego bałam się bardziej- czy tego, że Go skrzywdzę, czy tego, że On skrzywdzi mnie... Choć cały czas mi powtarza, że przy nim nic mi się nie stanie, że mnie nie skrzywdzi. Tak bardzo chciałabym mu wierzyć...

W końcu napisał mi, że domyśla się, dlaczego boję się dotyku, facetów. Chciał, żebym napisała mu co się wydarzyło i co czuję, bo napisać jest o wiele łatwiej niż powiedzieć prosto w oczy. Nie napisałam mu jak "to" wyglądało, tylko że coś takiego miało miejsce...
Że dlatego cały czas go odpychałam, i że jest pierwszym facetem, od "tamtego" zdarzenia, któremu pozwoliłam się przytulić i pocałować...Kazałam mu obiecać, że nikomu nie powie o tym, co mi się przytrafiło.
Co prawda dalej zdarza mi się przy nim popłakać, ale teraz już wie dlaczego i za każdym razem mnie uspokaja i pociesza. Głupio się z tym czuję, ale nie potrafię opanować łez i złych wspomnień.

Nie wiem jak to będzie dalej wyglądało, nie wiem czy kiedyś Go nie skrzywdzę. Jedyne co teraz wiem to to, że mu ufam...

Cieszę się że po takim przejściu poznałaś wartościowego człowieka!!

"Jedyne co teraz wiem to to,że mu UFAM!!!!!"Tak trzymaj!!
.Asia

...

Jezeli policja nic z tym nie robi musisz zlozyc sgarge na policje . Aha i jeszcze druga rtzecz jezeli policja nie interweniuje .. napisz lub zadzwon do rzecznika praw czlowieka . I pomoga ci napewno w sumie jak sie pisze e-maila to dzwonia dopiero po paru dniach ale sie nie dziwie .Reaguja i chca naprawde pomoc .

Ja tez zostalam zgwalcona wlasciwie tez przez bylego... pare dni temu... nie mam zadnych dowodow i nie ide na policje bo nie uwierza mi... sama do niego poszlam niestety nie przewidzialam ze tak to sie skonczy... czuje sie okropnie moje zycie stracilo sens... ciagle mam to przed oczami.... boje sie wychodzic z domu.. cos okropnego.

Dokładnie.. Zgłoś to koniecznie na policję. Nie możesz tego tak zostawić.
To nic, że to twój były. Zrobił ci krzywdę, to powinien za to odpowiedzieć. Powodzenia życzę. :*

Ja tez byłąm zgwałcona i do tej pory dupek siedzi w pierdlu policja tez nie ragowała. Musisz isc na policje ale nie tam gdzie byłas tylko na rejonowa i to zgłosic od a do z bo inaczej jeszcze sie twojej siostrze sie cos stanie i tobie równiesz

Jakbym czytała własną historię... Krupcia nie możesz tego tak zostawić. Może z chłopakiem pójdziesz na policję?
Powinnaś iść do psychologa, bo dalsze zadręczanie się do niczego dobrego nie prowadzi. Będzie jeszcze gorzej...

Do tych wszystkich co odsyłają na policję , jest to bardzo dobry pomysł i każda skrzywdzona osóbka powinna tak zrobić pod warunkiem, że działo by się to wszystko np. w Wielkiej Brytanii , Szwecji , Dani etc. gdzie z góry było by wiadomo, że zgłoszenie tego na pewno nam pomoże i będzie lepiej. Chyba jednak nie wszyscy mieli styczność z prawem, policją i funkcjonowaniem sądownictwa w naszym kraju ,,, nie mając jednoznacznych dowodów ani świadków nie ma co iść składać zeznać. Niestety bez dowodów nic nie pomoże złożenie takiego zawiadomienia a jedynie utrudni i skomplikuje jeszcze bardziej życie pokrzywdzonej osobie, doda stresu i zmartwień a chyba nie o to chodzi, by rzucać teraz kłody pod nogi takiej osobie tylko pomóc i wesprzeć czy może się mylę ??? Policja zapewni nam na pewno listy wzywające w celu uzupełnienia zeznań, potwierdzenia zeznań, odpowiedzenie na zeznania które złożył oskarżony bo przecież jego też wezwą aby przesłuchać ,, no to mamy już kilkakrotne stawianie się na komendę, listy za potwierdzeniem odbioru które z góry nie są przyjemne jak tylko ktoś podejrzy, że z policji np sąsiadka emerytka ( babcina widzi, że sąsiadka ma polecony z komendy i już z niej robi kryminalistkę i plotkuje z innymi sąsiadami - przykład z życia) a no i bym zapomniał skoro oskarżony musiał zeznawać to i musiał wiedzieć za jaki zarzut i w jakiej sprawie czyli niestety wie, że jego ofiara złożyła zeznania hmmm no i tu może już zrobić się niebezpiecznie ....

Moja osobista rada nie wiem czy pomoże : ale ważne byście zawsze miały przy sobie kogoś bliskiego, zaufanego, przyjaciel - przyjaciółka - ktoś z rodziny ktoś do kogo będzie można zadzwonić w środku nocy a on przyjedzie tylko po to by z Tobą posiedzieć parę minut bo miałaś koszmar. Będzie to osoba z którą będzie można rozmawiać o całej tej sytuacji i się wypłakać a wszystko zostanie między wami takie wsparcie bardzo pomoże - opowiedzenie o tym wszystkim komuś kto zrozumie zdejmie z was trochę ciężaru i będzie na pewno łatwiej absolutnie nie duście tego w sobie, fajnie że piszecie o tym na forum i szukacie pomocy ... tylko, że pisząc o tym wszystkim tu i czytając odpowiedzi i rady nie ulży wam tak bardzo jak rozmowa z np. przyjaciółką wiecie czemu?? Przyjaciółka was przytuli, będzie dzieliła z wami łzy, siedziała w milczeniu kiedy będziecie potrzebowały ciszy i odzywała się kiedy będziecie potrzebowały porozmawiać po prostu da wam ciepło którego nie poczujemy czytając posty. Choćby w poście nie wiem jak wiele było słów mówiących o współczuciu smutku bólu i radości to będą to dalej tylko słowa bo nawet tysiące słów nie wyrażą uczuć i emocji których czasem nawet nie da się opisać ,, więc będę się upierał przy tym abyście miały taką bliską osobę.

Kiedy już choć troszkę się polepszy należało by poczynić jeszcze jeden krok.
Jeśli sprawca jest wolny a życie zmusza was do tego, że widujecie go na ulicy, osiedlu, szkole bojąc się za każdym razem kiedy go mijacie a on pewny siebie patrzy na was bez wzruszenia to czas zniszczyć jego pewność siebie aby to on się bał a nie wy.
Jego pewność siebie bierze się z tego, że on doskonale wie, iż wszystko dusisz w sobie, że nikomu nie powiedziałaś, nie boi się też policja bo skoro jeszcze jej nie było to wie, że tego nie zgłosiłaś więc nie czuje on żadnego zagrożenia a wystarczy jedna mała rzecz aby to on się bał, aby każdego dnia zastanawiał się czy aby dziś nie odpowie za to co zrobił ....

Jeśli już mamy tą przyjaciółkę poprośmy ją o jedną rzecz aby powiedziała przy okazji sprawcy, że o wszystkim wie i aby teraz on się bał ... może wydawać się to banalne i śmieszne ale naprawdę działa i wywołuje pożądane skutki. Sprawca natychmiastowo traci pewność siebie, ciągle zastanawia się kto jeszcze może wiedzieć zaczyna bać się tego czy jednak nie zostanie oskarżony jednocześnie nie zrobi wam nic bo będzie się bał. Sprawca ma już świadomość, że ktoś wie i jeśli cokolwiek by zrobił to może to wszystko wyjść na jaw i mu zaszkodzić. Często po takim zagraniu zdarza się, że sprawca sam unika wszelkiego kontaktu z pokrzywdzoną chcąc być jak najszybciej zapomniany bo wtedy czuje się on bezpiecznie. No i od tej chwili już jego codzienny strach o swoją przysłowiową "dupę" będzie jednocześnie swego rodzaju karą bo psychicznie będzie go to męczyło - może i mała ta kara ale zawsze to coś. Osobiście jestem za kastrowaniem takich osobników.

Dla tych którzy niestety nie szczęśliwie znaleźli by się w sytuacji gdzie mężczyzna chce na siłę coś osiągnąć a nasz krzyk już nie pomaga i już wiecie, że nie macie szans i zaraz zostaniecie zgwałcone można spróbować zrobić dobrą minę do złej gry : udajemy, że jest dobrze i że jednak chcemy ale trzeba to naprawdę dobrze zagrać by facet uwierzył i dał się najpierw namówić na sex francuski jeśli się uda to dobrze już jesteście bezpieczne gorzej dla niego jak nagle dostaniecie szczękościsku trochę drastyczne ale lepsze jego cierpienie niż wasze Dziewczyny .

Hmmmm ja jestem tylko facetem więc mogą być tu błędy w moim rozumowaniu i myśleniu ale staram się jak najbardziej was zrozumieć i pomóc. Próbowałem sobie wyobrazić co ja bym zrobił w takiej sytuacji gdybym był jedną z was i stąd przyszedł mi do głowy pomysł z miłością francuską , że ja bym  tak po prostu zrobił.

Wstyd mi wiedząc, że są tacy mężczyźni ... choć dla mnie to zwykły śmieć a nie mężczyzna niestety tej samej płci co ja ...

CzarnaPerła masz ciekawe rozumowanie. Jeśli kobieta zostanie zaatakowana, to chyba ostatnią rzeczą o jakiej myśli jest uleganie napastnikowi. Czasami instynkt samozachowawczy jest silniejszy. Choć pomysł z miłością francuską jest dość oryginalny, bo wtedy kobieta ma większe szanse na ucieczkę. Nie mniej jednak dość obrzydliwy...

Większość kobiet i tak nie zgłasza tego na policję, bo czasami wstyd jest większy. I obawa przed zbyt długim postępowaniem, albo przed tym, że można spotkać swojego oprawcę.

Też go czasem spotykam i za każdym razem paraliżuje mnie strach... Czasami też żałuję, że tego nie zgłosiłam. Ale teraz nie mam dowodów. Nie chcę opowiadać o tym co się stało, bo to naprawdę nie jest łatwe.

Wiesz, mnie też skrzywdził mój były chłopak, a jednak nie wpadłam na to, żeby tak to rozegrać. Może wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale jakoś na to nie wpadłam. Może dlatego, że znaliśmy się dość krótko i nasze relacje nie były tak daleko posunięte.

Ale nie wściekaj się. Może faktycznie jakaś kobieta kiedyś wykorzysta ten "pomysł" i to uratuje ją przed dalszymi konsekwencjami...

Hej dziewczynki jak się trzymacie ?? mam nadzieje , że dajecie rade na pewno nie jest łatwo ale musicie być silne ,, mimo, że blizna gdzieś tam pozostanie to jednak czas najlepiej goj rany, i choć teraz może być ciężko to z czasem na pewno będzie lżej tylko musicie wytrzymać ten początek i na pewno będzie dobrze.

Jestem aktywny praktycznie 24h/7dni w tygodniu z małymi wyjątkami ale jeśli ktoś potrzebowałby pogadać nawet o głupotach bo poprawi mu to humor to napewno potowarzyszę gg : 35104267

Czytałam,że jeśli chłopak gwałci wielokrotnie dziewczynę to jest szmata,bo nie odeszła od niego. A ją właśnie mam tak,że chłopak zaczął mnie zmuszać do seksu jak miałam 16 lat. Często brał siłą. Bił. Kopał. Dusił. Kochałam go bardzo. Wybaczał. Przepraszał. Gdy tylko krzyczałam,że za to co mi robi koniec z nami bił i robił mi to aż zgodzę się wrócić. Wsadzał mi tam zapalniczke. Boże. Tak bardzo się bałam,że stanie mi się krzywda. Zaszłan w ciążę. Nikomu nie mówiłam co mi robi. Wydawało mi się,że się zmieni. Nie mogłam odejść od niego,bo miałam z nim dziecko. Mój ojciec nie potrafił nawet zareagować,gdy mu powiedziałam co mi Krystian robił. Mówił,że histeryzuje jak matka,która od nas odeszła. Nie miałam wyjścia i musiałam z nim zamieszkać by pomagał przy dziecku. A on gwałcil mnie w ciąży. Bił. Dusił. Kazał mówić i robić rzeczy,których nie chciałam. Nie umiałam się już uwolnić od niego. Gdy bił trzymałam zawsze rękę na brzuchu i sprawdzałam czy Oskar kopie. Płakałam i prosiłam go wiele razy. Aż przestałam już się bronić przed tym. Mniej bolało. Nie bił chociaż. I mieszkań z nim do czasu aż u mnie w domu zrobią remont. Nie stać mnie wynajmować czy mieszkać u kogoś. Nikt nas nie przyjmie. A mam 7 miesięczne dziecko. Gwałcil za karę. Podczas kłótni. Sama sobie jestem winna. Nie potrafiłbn siedzieć cicho. Mówiłam mu kim jest i co mi robi. I wczoraj w nocy chciał seksu mimo,że mam chłopaka i wie o tym. Mówiłam,że niechce. Niby dla zabawy rozebrał mnie i uciszal. Potem zgwałcił. Trzymał i dusił mnie swoim ciałem. Nie mogłam się nawet podnieść. Po wszystkim przeprosił i ...gdy położyłam się zamykając oczy i udając,że śpię wlazl do łóżka i znowu mi to zrobił. Ktoś z forum pisał,że skoro z nim jestem to sama tego chce. Nikt nie pomyślał,że każda osoba nie zawsze może się uwolnić. Mój ojciec nie zareagował,gdy mu powiedziałam jak mnie bił. Tak samo ojciec krystiana. Mówił,że lekko złapać i singal. A ją miałam je na całym ciele. Guzy na głowie. Chyba jestem wulgaryzm skoro pozwalam mu mi to robić. Bałam się odejść. Mieszkając z nim dla dobra dziecka źle traktował mnie w ciąży. Przystawiał nóż. Wbijał mi ostrze w plecy. Rysował mi nim po nich i piersiach. Kopał. Dusił. Bił. Przywiązywał sznurkiem lub paskiem ręce. Bałam się. I to bardzo. Zawsze zły mnie wykorzystywał. Czy że mną jest coś nie tak skoro uznaje to za rzecz normalną? Czy naprawdę to moja wina,że mi to robił? Ją po prostu byłam bita i gwalcona właśnie za to,że chce odejść lub,że niechce się oddać. On mógł w każdej chwili przyjechać do mnie i robił mi krzywdę w pokoju gdzie spali moi bracia. W nocy gdy mnie bił i gwałcil urodziłam dziecko. Pamiętam jak leżał na mnie bił w głowę i szarpał za włosy. Pamiętam jak bolał mnie brzuch i uda. Jak mi się telepaly nogi. Chora miłość bo go kochałam i nie miałam jak odejść. Bił mnie tak mocno i długo aż zgadzałam się wrócić. I gwałcil,gdy chciałam odejść. Myślałam,że zapomnę. Że się zmienił. A on tłumaczył się,że mu się chciało. Nie całe 3 tygodnie po porodzie naturalnym kazał mi się z nim kochać. Bił. Zawsze mnie odwracal na brzuch i dusił cielskiem. Rana po porodzie bardzo mnie bolała. A on pchal i pcha z całej siły bo wie jak bardzo to boli. Czy jestem kurwa bo nie umiem się bronić i muszę mieszkać z nim bo nie mam innego wyjścia. U mnie w domu nie ma warunków dla dziecka. Nie ma bierzacej wody itp tylko tu mam lepiej niż u siebie. Z kolei płace za to. Czuje się jak szmata. Bo mieszkań z tym co robi mi krzywdę. Ale nie mam gdzie się podziać z dzieckiem i to jego. Mieszkań do czasu aż zrobią u mnie remont. Dach. Ściany itp Czuje się jak wulgaryzm bo sama mu pozwalałam mnie wykorzystywać. Ale jego nie obchodziło czy chce. Bił. Dusił paskiem i dopuszka. Łapał za szyję i podnosił. Wiele razy się dusilan. Stałam się wulgaryzm przez sama siebie. Często delikatnie dotykam ramienia lub policzka. Nie wiem czemu sama sobie tak robię. Ale kocham moje dziecko. Przy synu jestem szczęśliwa

Droga Różo!
Czytając Twój posty popłakałam się. Dlaczego się jemu nie sprzeciwisz?
Są  specjalne domy do samotnych matek..
Nie pozwól żeby on cie bił.. jeśli by Cię kochał zmienił by się. on jest katem! nie pozwól na to żeby twoje dziecko to widziało.. nie jesteś wulgaryzm. Wiem doskonale jak się go boisz, ale nie pozwól na to żeby on ciebie katował i się znęcał..  To co on tobie robił i zapewne robi jest karalne !! Nie pozwól na to żeby doszło do tego żeby uderzył  twojego synka! Twój syn wychowując w takim domu jest narażony ze będzie się zachowywał jak własny ojciec bo będzie myślał ze to jest prawidłowe. Wiem co pisze. Życie mnie doskonale doświadczyło. Sama wychowywałam się w domu gdzie bito moja mamę. Gdzie ojciec ja dusił i nikt o tym nie wiedział.. Dopiero gdy po 18 latach rodzina się cala dowiedziała zmienił się.. ale to nie jest temat o tym.  Wiec Droga Różo zgłoś to na policje i ucieknij do jakiegoś domu opieki samotnych matek... Nie chce aby tobie stała się krzywda a zarazem twojemu synkowi.,.. Czekam na twoja odpowiedz..

Rozumiem emocje, ale jako moderator muszę pilnować przestrzegania regulaminu. Na forum nie używamy wulgaryzmów. Moderatorka Bożena

I właśnie to zrobiłaś.
WYRZUCIŁAŚ Z SIEBIE TO COŚ!

Przykro mi ...
Poważnie, smutna sprawa ALE NIE PODDAWAJ SIĘ moNniaaaa
Proszę.

Młodzi ludzie nie są mędrcami

Pozdrawiam Cię, A.

Różaaa nie pozwól aby ten debil Cie kiedy kolwiek jeszcze dotknął,weź dziecko i uciekaj gdzie się da,do rodziny,do domu samotnej matki.Na pewno gdzieś znajdziesz wsparcie,zrób to dla siebie i dla dziecka.A on powinien za wszystko odpowiedzieć,to zwierze a nie człowiek.

Nie poddaje się. Choć nieraz jest naprawdę ciężko i ręce mi opadają .
Staram się walczyć z tym wszystkim jak tylko mogę. Dobrze, że nie jestem w tej "walce" osamotniona.

Dzięki za wsparcie...