(Chory) związek z żonatym mężczyzną, pomocy!

Musisz definitywnie się z nim rozstać i zerwać wszelkie kontakty. To nie on niszczy ci życie, ty sama je rozwalasz, pozwalając na obecność w nim człowieka, który traktuje cię jak zabawkę. To manipulator,od którego powinnaś jak najszybciej uciekać. Nie pleć tu o samobójstwie, tylko weź się w garść, bo skoro żyłaś normalnie zanim go poznałaś i radziłaś sobie w życiu, to jeden człowiek nie jest w stanie tego zniszczyć. Widzisz jaki jest, jak potrafi się zachowywać, jak potrafi cię wywyższyć pod niebiosa, by za chwilę traktować jak najgorszego wroga, zmieszać z błotem? Dlatego zostaw go jak najszybciej i nie poniżaj się więcej. Nie szukaj w takim człowieku na siłę miłości, bo on nie jest w stanie cię nią obdarzyć. To emocjonalnie niestabilny człowiek, który wyładowuje swoje życiowe frustracje i niepowodzenia na tobie. Nie pozwól mu na to!!

Edit:
Jak najszybciej się z nim rozstań, odseparuj, byś nie miała żadnego kontaktu. Poproś o pomoc i wsparcie rodzinę i znajomych. Jeżeli znają sytuację to zrozumieją co się stało i dlaczego tak się stało i pomogą ci się z tym uporać. Jeżeli nie do końca wiedzą co się u ciebie dzieje, to zaufaj im i powiedz o tym. Potrzebujesz teraz wokół siebie bliskich, życzliwych ci osób, które pomogą stanąć ci na nogi i odzyskać równowagę psychiczną.

Musisz z nim zerwać. Ma żonę i traktuje Cię bardzo źle. Obawiam się, że nie bez przyczyny na kochankę wybrał dziewczynę z kompleksami. Pewnie, że ich nie pokazywałaś, ale on je wyczuł.
Na pewno dał Ci, tak jak piszesz, poczucie zrozumienia, bezpieczeństwa. Coś musiał Ci dać. Przecież inaczej nie zgodziłabyś się być jego kochanką. A teraz czuje się już pewny swego, bo uzależniłaś się psychicznie.

Koniecznie zerwij z nim i nie kontaktuj się. Zablokuj numer etc.

Sama piszesz, że wcześniej byłaś towarzyską dziewczyną. Spokojnie, wrócisz do tego, dasz radę. Tylko pierwszy warunek jest taki, abyś zerwała z nim. On Ci to pewnie będzie utrudniał (nie wiew czemu, ale toksyczni tak mają. Potrafią latami się kontaktować nawet jak już dawno po wszystkim). Potem przyjdzie czas na pracę nad sobą. Wyjdziesz z tego silniejsza i mądrzejsza.

Napisz proszę, czego się boisz.

Jakiej rady od nas oczekujesz, jak go przywiązać do ciebie?
Paskiem, sznurem, możesz użyć jakiegoś kleju...

Obudź się - jesteś zabawką w rękach jakiegoś psychola z podwójną twarzą

Boje sie tej samotnosci. On wypelnia kazda minute mojego zycia, spedzamy razem cale dnie, robimy razem wszystko, ja bardzo to lubie. Z nim moge zrobic doslownie wszystko, prawie zawsze, prawie wszedzie. Przez chwile myslal, zeby odejsc i zyc ze mna, odradzil mu znajomy, ktory to zrobil i mu sie nie udalo. Boje sie, ze bede go widywac, ze mi peknie serce z bolu. Peka mi co drugi dzien, ale jak slysze jego "przepraszam" to znow jest dobrze. Ja boje sie sama o siebie. Po prostu boje sie tego, co ze mna bedzie i tego co jest. Ja czuje sie jak wrak! czuje ze nisko upadlam

pracujemy w tej samej firmie. Praca jest w terenie wiec jezddzimy razem, pozniej spedzamy czas u mnie. zazwyczaj od rana do wieczora. To jego wybor. Czesto prosze, zeby lecial do syna. Zabiera go do kina, na przejazdzke itp. Corka jest juz w takim wieku ze ojciec raczej jej przeszkadza.Do tego matka nastawia dzieci przeciwko niemu, ona grozi dzieciom, nie jemu. Twierdzi, ze nie chce tam wracac do niej. Ona go traktuje jeszcze gorzej niz on mnie. Dlatego jest mi go tez szkoda

Ale ta sytuacja nie doprowadzi chyba do niczego.
Ty to wiesz on to wie.
Z jego strony to on tam nie zrobi to i tak predzej czy pozniej pojawi sie przypomnienie ze ta sytuacja nie doprowadzi do niczego i nie moze trwać wiecznie.
Pora sie chyba usamodzielnić emocjonalnie a potem pomysleć o czymś innym.

Nie nauczysz go szacunku do swojej osoby bo najpierw musiała byś przestać tak rozpaczliwie domagać sie jego uwagi.
Potem musiałoby być tak ze to on chciałby z Toba być a nie ty znim.
Na sam koniec on musiałby nie być żonaty.
No wiec myślę ze on odbiera te sytuacje taka jaka ona jest  a Ty próbujesz zaklinać rzeczywistość.

Tak wlasnie, ja rozpaczliwie chce zeby on zwrocil na mnie uwage, zeby spojrzal na mnie inaczej niz na chwilowa (4 letnia!!!!) dobra zabawe i swietnie spedzony czas. Ja nie chcialam byc na chwile, ja nie wiedzialam w co sie pakuje

(Chory) związek z żonatym mężczyzną - zgadza się, nie tylko ten pseudo związek jest chory, ale przede wszystkim TY.
Sądząc po tym co piszesz i jak piszesz, obawiam się, że bez pomocy specjalisty nie wyjdziesz z tego bagna w które weszłaś na własne życzenie.
Jesteś osobą słabą, pozbawioną silnej woli, pozbawioną zasad egoistką, bez umiejętności realnej oceny rzeczywistości w jakiej tkwisz, do tego histerycznego usposobienia:
"Kiedy on zaczal tak mocno mnie kopac, zaczelam zamykac sie w domu, przestalam utrzymywak kontakty z ludzmi, zaczelam mowic o samobojstwie, zaczelam panikowac, krytykowac sama siebie i dolowac jeszcze bardziej. Dzisiaj siebie nienawidze, nie zalezy mi na wlasnej osobie, chcialabym juz umrzec.
Jak mantrę powtarzasz, że nie możesz bez niego żyć, ile Was łączy, jak pięknie jest między Wami - to niestety tylko Twoje pobożne życzenia, bo gdy wczytać się w to co piszesz o jego stosunku do Ciebie, wyłania się zupełnie inny obraz; obraz klasycznego zdrajcy, który naiwnej kochance sprzedaje bajki o złej żonie, a sam stawia się w roli biednego misia.
Mało tego, obraz chama, który nawet nie kryje się ze swoimi uczuciami do Ciebie i nie jest to z pewnością miłość, a raczej pogarda po tym gdy sobie ulży wykorzystując Cię.
On nigdy niczego Ci nie obiecywał, nigdy nie powiedział, że Cię kocha, nie ma żadnych planów na przyszłość z Tobą związanych, jesteś tylko pojemnikiem na spermę, bez względu na to jak Ty chciałabyś widzieć Wasz "związek" on ma Cię za nic.
Z ironią piszesz, że jego żona ma tylko podstawowe wykształcenie, a Ty? może masz wyższe od niej, jednak Twoje zachowanie, świadczy niestety, że poziomem nie odbiegasz od osób...no właśnie, wykształcenie nie jest wyznacznikiem poziomu inteligencji, jak widać.
Każdą chwilę spędzacie razem?? chyba nie koniecznie.
Wyobrażam sobie sytuację, którą opisałaś, gdy stoisz pod jego garażem, w deszczu i mrozie? (więc chyba nie była to odosobniona sytuacja, bo deszcz i mróz wykluczają się nawzajem), dobijasz się, prosisz, płaczesz, a on siedzi tam sam, lub z kumplami i każe ci się wynosić, kpi z Ciebie, wyśmiewa...
Jak nisko trzeba upaść, żeby doprowadzić się do takiego stanu.
Niestety, szmacisz się i też on Cię tak traktuje.
Możesz się oburzać tym, co tutaj napisałam, ale tak mniej więcej wygląda Twoja sytuacja.
Napisałaś tutaj, szukając rady i chociaż jako kochanka żonatego, współczucia raczej tu nie znajdziesz, to jednak ludzie starają ci sie pomóc, dobrze radzą, co z tego, skoro Ty jesteś zamknięta na wszystkie logiczne rozwiązania.
Dlatego uważam, że potrzebna Ci pomoc psychiatry, albo kochanka.
W jaki sposób kochanek może Ci pomóc - odchodząc od Ciebie, stanowczo zrywając wszelkie kontakty, tyle, że jemu wygodnie tak jak jest, a Ty nie chcesz niczego zmieniać.
Rwij więc włosy z głowy, rozpaczaj, czekaj, oddawaj mu się, gdy on będzie chciał spuścić z krzyża, oszukuj się i czekaj, czekaj....
Ockniesz się, gdy stuknie ci 40-tka - na własne życzenie.

Twój cały problem polega na tym, że jesteś w tej chwili bezbronną i słabą psychicznie osobą, która nie jest w stanie samodzielnie podejmować życiowych decyzji.

Pod wpływem braku samoakceptacji i zerowego poczucia własnej wartości weszłaś w relację, która jest z góry skazana na niepowodzenie. Twój ''ideał'' Cię wykorzystuje, a do tego stosuje wobec Ciebie przemoc fizyczną i psychiczną. Robisz krzywdę nie tylko sobie, ale również rodzinie tego mężczyzny.

Nie wierz w to, co on Ci mówi - kłamie. Manipuluje Tobą.

W tej chwili potrzebujesz odciąć się od niego i odnaleźć równowagę emocjonalną, byś mogła podjąć jak najlepszą dla siebie decyzję. Twoje samopoczucie i zdrowie są w danej chwili najważniejsze. Skorzystaj z pomocy specjalisty, zapisz się do psychiatry/psychologa. Możesz też zadzwonić na telefon zaufania, nikt Ci tam pomocy nie odmówi.

My, forumowicze, nie możemy Ci pomóc. Możemy ewentualnie wesprzeć Cię, byś zawalczyła o siebie i swoją spokojną przyszłość.

Od siebie mogę dodać tylko - NIGDY nie daj sobie wmówić, że jesteś zerem. Nigdy.

Racja, muszę utożsamić się z tym, że tak jest. Kiedy ja do niego tak mowie "traktujesz mnie jak worek na sperme, traktujesz mnie jak smiecia" on wkurza sie niemilosiernie, zazwyczaj wychodzi, odklada sluchawke. Ale wytlumaczcie mi, po co spelnial moje wszystkie marzenia, zabieral mnie w miejsca, ktore ja zawsze chcialam zobaczyc, po co ? dlaczego byl blisko mnie, kiedy mialam ciezka sytuacje w domu i potrzebowalam pomocy. Dlaczego on to robi ?

... bo jak już "pozna" motywy, to będzie mogła dalej ... że on taki super-man, ze wstrętna żoną, a ona przecież czasem zasługuje na jego burę, na jego karę, bo on jest taki super

Podpisuję sie obydwiema rękami pod tym co napisała josz. Sama prawda. A tak na marginesie- też byłam taką zdradzaną żoną. Po wykryciu zdrady długo zastanawiałam sie, co jest tak atrakcyjnego w żonatym, dzieciatym, starszawym facecie dla młodych panienek. Kasa? A może  zanik ludzkich uczuć, jakieś bezmózgowie?