tęsknota nie mija! a to już prawie rok

W sobie szukałabym odpowiedzi na twoim miejscu, bo to coś w tobie, twoje podświadome potrzeby trzymają ciebie w miejscu.
Gdy przyjrzysz się głębiej temu, co się w tobie dzieje zrozumiesz, że czerpiesz "zyski" z tego, że tęsknisz za kimś, kto ciebie nie chciał kochać i nie chciał z tobą być.

Na pewno dzieje się tak dlatego, że to on Ciebie zostawił i on jest teraz szczęśliwy. To znacznie przedłuża Twój ból.

Właściwie nie ma jakiegoś konkretnego wyjścia.
Możesz czytać psychologiczne książki dotyczące podobnych do Twojej sytuacji, uzależnienia od miłości, złamanych serc, zdrady. Bo mimo że na poziomie racjonalnym wiesz, że on nie był dobrym partnerem, to na poziomie emocjonalnym wciąż tego nie czujesz. To wymaga czasu, kiedyś z poziomu racjonalnego przejdzie to na poziom emocjonalny i wyzwolisz się. Póki co pozwól by upłynęło jeszcze więcej czasu, widocznie tyle potrzebujesz.

Na siłę starasz się zrobić wszystko by o nim zapomnieć (i dobrze), ale poświęć też czas na rozpracowanie tego, swoich uczuć, przeanalizuj je. Podejdź do sprawy holistycznie - wyobrażaj sobie jak mogłabyś się inaczej czuć, jak inaczej mogłabyś patrzeć na sytuację. Rozmawiaj sama ze sobą, potraktuj siebie jak dobrą przyjaciółkę, postaraj się popatrzeć na swoją sytuację z innej perspektywy - że idealizujesz go, że to co teraz myślisz niewiele ma wspólnego z prawdą.
Słowem - nie zmuszaj się do zapomnienia o nim, ale często sobie wyobrażaj jak mogłabyś czuć inaczej.

Co robić? Nic nie robić. Zaakceptować. Postawić siebie na pierwszym miejscu, to znaczy uznać, że takim się jest, że się za tą osobą tęskni i dać sobie czas. Każdy w innym czasie dochodzi do siebie/zapomina. Po co na siłę siebie katować i chcieć wyrugować ze siebie tę tęsknotę czy uczucia. Po za tym, jak spotkasz kolejnego, w którym się zakochasz, to będziesz się sama z siebie śmiała. Po prostu żyj i akceptuj, że tęsknisz. Kiedyś to się zmieni.

Dzięki Wam wszystkim.
Zwłaszcza Zmierzch - dzięki, masz rację. Zaczęłam się zastanawiać i doszłam do wniosku, że faktycznie odnajduje się w sytuacji bycia niechcianą, odrzuconą a  sytuacji bycia kochaną nie potrafię ogarnąć i walczę z nią do utraty sił moich albo kochającego. Psycholog by się chyba przydał.
chocoshock - nawet nie wiesz, ile otuchy we mnie wlałaś swoim postem, że nie tylko mnie to męczy.
Aurora - ze wszystkim się zgadzam, aż do punktu, że to nie tęsknota. Bo to tęsknota. Ja jestem pogodzona z faktem, że to koniec, że on ma kogoś i układa swoje życie. Tylko są takie momenty, kiedy czuje dokładnie (zawsze myślałam, że to taka metafora) jak pęka mi serce. Wpadam na chwilę tam, gdzie jest nadzieja co w sumie tylko potęguje ból, bo przecież wiem tak naprawdę jak jest. To jest tęsknota Aurora, za tym co minęło, za tym, czego może nie doceniałam. Chciałabym jeszcze raz go przytulić w statusie "mój". Jeszcze raz powiedzieć mu, że go kocham i raczej już zawsze trochę będę. Chciałabym się z nim na serio pożegnać, czule i z tą miłością, która między nami była a we mnie jeszcze jest. No zwyczajna tęsknota
Aha, i Twój punkt 9 jest ukryty w moim punkcie 1.. of kors

Lilianna, jasne że przegadałam. Mój telefon wiele razy wyłączał się sam, z przegrzania Tylko ile można.. widzisz po jakimś czasie, że nawet bliscy mają ochotę potrząsnąć tobą i krzyczeć "weź sie w garść, są gorsze tragedie"..
6 lat razem to sporo. może faktycznie niecały rok to mało czasu.. A może po prostu pozwolić sobie jeszcze jakiś czas na złudzenia? Marzyć, że wraca, że walczy o nas, że jesteśmy razem, że jeszcze nie raz budzę go eklerkami..

Atelka, wiesz że w pewnym momencie i ja zastanawiałam się czy nie przydałby mi się psycholog? Ja chyba tego nie przegadałam wystarczająco... Jakoś nigdy nie lubiłam mówić o sobie i swoich problemach. Rozmawiałam o tym wszystkim z przyjaciółmi, ale może było tego za mało? Wolałam kisić to w sobie? Za szybko chyba stwierdziłam, że nie chcę komuś znów o nim mówić, ile ktoś może o tym wysłuchiwać? Chciałam szybko z tego wyjść, wykonałam dokładnie wszystkie punkty tak jak i ty A dalej myśli o nim siedzą mi w głowie, pojawiają się jakieś urywki. Brak mi tej więzi która nas łączyła, wydaje mi się że było to coś wyjątkowego i obawiam się, że już nie znajdę osoby z którą mogłabym się tak zgrać i zrozumieć. U mnie też to było 6 lat... Nawet przed chwilą gdy spojrzałam na kalendarz przypomniało mi się, że dokładnie rok temu spędziliśmy ostatni weekend listopada razem.

Szczerze to ja nawet nie wiem czy byłabym mu wstanie "wybaczyć" to że zrezygnował z tej miłości. U mnie całe szczęście nie chodziło o inną kobietę, chyba nawet nie jest teraz z nikim, nie wiem.

Była kłótnia, potem doszedł do tego jego wyjazd do pracy za granicę. Dla mnie było to już za dużo, poczułam się jakby to nie było nasze życie, a każdy żyje sobie osobno. Rozstaliśmy się, on od razu wyjechał. Kontakt nadal był, niby było już ok, ale kiedy przyszedł moment że ja mu pokazałam że może na mnie mimo wszystko polegać i mi zależy i teraz to on powinien zrobić krok, to nie zrobił nic. Potem chwila nie odzywania się, kontakt znów się odnowił, ja nie naciskałam, poprosiłam o podjęcie decyzji. W końcu ją podjął, zdecydował że nic do mnie nie czuje. Trochę jeszcze się spotykaliśmy i kontaktowaliśmy aż do momentu kiedy uświadomiłam sobie że tak dalej być nie może i trafiłam na to forum. 16 grudzień to był dzień w którym dotarło do mnie że trzeba zrezygnować z walki.
Więcej możesz poczytać w moim wątku: http://www.netkobiety.pl/t78897.html

Na początku września miałam okazję go spotkać na imprezie, udawał że mnie nie zna, a ja też nie narzucałam się. Wtedy gdy na niego patrzyłam nie czułam nic, był mi obojętny. Później przez parę dni chodziłam jak struta, nie mogłam pojąć tego, że kiedyś byliśmy ze sobą tak blisko, a teraz nawet cześć sobie nie powiemy.
Za 2 tygodnie znów go zobaczę, to spotkanie jest nieuniknione. Chyba też dlatego coraz więcej mam o nim myśli, coraz częściej śni mi się. W głowie układają mi się różne scenariusze, a i tak co ma być to będzie. Dodatkowo nakręcają mnie informacje o tym, że koleżanka zeszła się ze swoim byłym i tego typu podobne historie, które docierają do mnie w ostatnim czasie.

Autorko sądzę, iż powinnaś się pogodzić z tą sytuacją. On nie wróci, a Ty musisz żyć dalej. Zmienić tok myślenia, nie można przecież tak żyć. Nikt Ci nie każe o Nim zapominać, ale musisz pogodzić się z stanem rzeczy.

TosiaJ
Czytałam Twój wątek i powiem że sama nie wiem co powiedzieć. Nie rozumiem takiego postępowania, od tak ... Współczuję Ci, naprawdę.

Atelko ale ja to mówię na własnym doświadczeniu. I uwierz mi wcale nie jest tak łatwo wybaczyć i zapomnieć. Teraz tak Ci się wydaje żeby tylko był ale jak by faktycznie do tego doszło to by nie była radość i szczęście, a strach, brak zaufania i kolejne miesiące udręki. Robisz dokładnie to co napisałaś- idealizujesz go. Wyobraź sobie, że masz możliwość "wychodzenia- wyżebrania" sobie jego miłości- zrobiłabyś to?

Nie powinnaś sobie wyobrażać nic co ma z Nim związek. Gdy tylko zaczynasz, zajmij się czymś i zmień myśli. W końcu wejdzie Ci to w nawyk i ani się obejrzysz, a nie będziesz o Nim myśleć .

Dobra.  Spróbuję.  Jak się odezwie znowu to popłynę na bank ale pewnie trochę czasu upłynie a ja potrenuje w sumie logiczne rozwiązanie.. i mega trudne na oko.  Pewnie dlatego nawet go nie rozważałam.. no ale ok.  Challenge accepted ps. Dzisiaj mi lepiej. Dzisiaj płakałam tylko rano.  I tylko parę razy. A teraz czuję się taka silna..

Wielokropek - no wiem przecież.... te myśli same przychodzą.  Będę je przeganiac zamiast się nimi rozkoszować.  Ulga jest chwilowa a rozbudzone nadzieje bolą chyba bardziej niż totalna beznadzieja....

Atelka

A ja proponuje spojrzeć zupełnie inaczej, wywrócic wszystko do góry nogami - jeśli chodzi o 'tradycyjne' sposoby radzenia sobie z rozstaniem

Zacznijmy od tego: Napisz co wg Ciebie było tak unikatowego odnośnie waszej więzi?
Za jakie konkretnie cechy tak go pokochałaś/zafascynowały Cię?

Wbrew pozorom nazywanie tego nie równa się rozpamiętywanie.
Jedynie idealizacja jest uwsteczniająca, nie analiza.

Płaczą tylko właśnie potajemnie . Mój też płakał jak bóbr, a i wielu innych. Tylko że faceci wolą się z tym kryć .

Czy chciałabym? hmm... Bardziej chyba chciałabym usłyszeć od niego, że to był błąd. Nie wiem czy potrafiłabym z nim jeszcze być. To rozstanie nauczyło mnie czegoś, zmieniło. Może nie był to związek idealny, ale czułam to niesamowite porozumienie dusz. Jeśli zobaczyłabym, że w nim też zaszła zmiana, to może i dalibyśmy radę stworzyć coś nowego, lepszego?
No ale koniec z fantazjowaniem, bo wiem że to się nigdy nie przydarzy, więc nadal mogę sobie spokojnie żyć w pojedynkę

biorę. 

Tosia
Nie pokusze się o rady ani przewidywania co będzie bo jak widać sama sobie nie radzę. Mogę cię co najwyżej wziąć na wódkę albo na siłownię - prostacko radze sobie z dołkami swoimi i innych.

I pisz gdzie chcesz, naprawdę. I ile chcesz. i tu i u siebie będziesz na pewno przeczytana i zrozumiana . Jedno wiem na pewno- ten paraliżujacy ból mija. Tym, którzy mówią ze tęsknota tez minie staram się wierzyć. 
Pisz bardzo chce za jakiś czas czytać coraz bardziej pozytywne wpisy.

Gdybyś nie poszła z nim do łóżka to nie byłoby takiego szoku po zerwaniu. Trzeba poznawać chłopaka kilka miesięcy bo w tym czasie możesz zmienić zdanie. Jeśli przetrwacie ten okres to można myśleć o związku.

Elle..
poczucie humoru, identyczne plany życiowe, numerologia ( ), wzajemne zarażanie się pasją, poczucie "jestem w domu" w jego towarzystwie, różne wady i zalety, które składały się jak puzzle, bardzo podobny światopogląd, podobne podejście do życia,umiejętność (wbrew pozorom rzadka) szanowania swoich odmienności.... i do tego masa uczuć, takich niezwiązanych z motylkami tylko takich stabilnych, pewnych (sic), spokojnych (double sic)..

do tego intelektualny żywioł, rozmowy do rana na temat polityki, feminizmu czy tezy, że mamy chipy i jesteśmy śledzeni przez kosmitów

te drobne rzeczy na co dzień.. niektórzy mówią, że po kilku latach ludzie nabierają do siebie wstrętu - ja nie jestem w stanie znaleźć nic takiego.. no może śmierdzące ciuchy po hardkoworowej siłowni umieszczane celem wyschnięcia na grzejniku

umiejętność rozwiązywania konfliktów ze śmiechem.

ech..

elle, do czego ten pomysł ma prowadzić? Bo na razie uświadomiłam sobie, że chyba był jeden jedyny taki na tej ziemi, i wszystkich ziemiach równoległych ;/

ale wiesz, że np. ja wyciągnęłam z tego tylko to co powyżej? (jest szansa, jest szansa, to się zdarza, hurra)

A tak na poważnie, lilianna, brawo! Super, naprawdę, szczerze zazdroszczę.

Ja jestem na takim zabawnym etapie będącym połączeniem twojego pierwszego i ostatniego. Tęsknię i szlocham z tęsknoty jednocześnie mając świadomość, jakie to jest głupie i bezsensowne. Już teraz sobie mówię: jak możesz tracić czas na żale za kimś kto cię nie chce, jaka jesteś nienormalna, zajmij się życiem, przecież zasadniczo jest całkiem spoko i pewnie jeszcze będziesz się śmiała do odbicia w lustrze ze szczęścia.

No.

Ale potem przychodzi głupia noc, albo ferelny ranek, albo on napisze bo zdobył płytę naszego ulubionego zespołu i może bym chciała żeby mi zgrał - i wszystko psu na budę.

Potrafię sobie powiedzieć, że stop tych żali i tęsknot, zabieram się za swoje życie. Ale potem dzieje się coś, co sprawia, że zapominam, że miałam zapomnieć..

Niecierpliwie czekam na Elle i jej pomysł. Może, skoro nie działają tradycyjne metody, jej podejście odwrócone zadziała...?

choco, to pewnie przez ten mój wątek. sorry..
też mam sny z nim. i nią. moja podświadomość nie bardzo mnie chyba lubi Twoja jest milsza

przekładając to na język praktyczny - mam szukać w ludziach (załóżmy, że na początku będę szukała gdzie popadnie bez intencji związkowej) cech, które cenię u byłego, żeby przekonać siebie, że nie są one unikatowe - dobrze?
Tylko że ja znam ludzi, którzy mają te cechy. Po trzy, dwie, 5.. ale nigdy na raz.
Ale ok. Skoro mogłam zacząć chodzić na siłownię i wyrzucić z domu całą bieliznę to mogę też szukać w ludziach tych cech.

Znam jeszcze metodę pytań kwantowych. To akurat również mocno fajne.

tak, boje się, że to niemożliwe.
ale z tego co piszesz, można wysnuć wniosek, że miłości nie ma, jest tylko zestaw mniej lub bardziej zgodnych cech. Zero metafizyki - czyste, intelektualno-biologiczne zgranie dwóch homo sapiens. Tak myślisz?

A może jest i tak i tak? A może ludzie czasem błądzą, mylą miłość z pożądaniem/zauroczeniem a jej brak z chwilową nudą/jakąś ujemną burzą hormonalną.

Myślę tu o moim eksie, który kiedyś (raz, szkoda że nie podchwyciłam tematu, ale wtedy nie byłam gotowa) wyrzucił z siebie coś takiego - kiedy byłem z nią uświadomiłem sobie, że kocham Ciebie. Ona to ta pierwsza, od zdrady. Ta aktualna to normalnie uczciwy związek.

Myślę też o mężu Tosi, któremu ewidentnie dobrostan i wiek namieszały w głowie i który na 90% będzie żałował tego, co robi..

Że nic nie jest czarno-białe, a szary to nie tylko ubrudzony biały tylko całkiem realny obraz rzeczywistości.

Że można kochać, ale o tym zapomnieć. Że można kochać, ale dać się ponieść. Że można kochać z wzajemnością i można kochać bez. I wszystko to jest miłość. I że można kochać (hmm, tu nie jestem pewna) dwie osoby jednocześnie..?

Wydaje mi się Elle, że piszesz to z myślą o mnie. Nie jest tak. Znam tego człowieka z najlepszych i najgorszych stron. Pamiętam etap motylków (osobiście nie przepadam), etap stabilny (cenię) i etap końcowy. Wiem jak się zmieniał i jak ja się zmieniałam. Niektóre jego zmiany kiedyś byłyby nie do pomyślenia. Ale to był on, mój, kochany więc te zmiany nie były dla mnie problemem. Ewoluowaliśmy oboje, niestety być może w kapkę innych kierunkach

To, że za nim tęsknię i myślę, że kocham nie jest jednoznaczne z tym, że karmię się iluzją. Raczej dokładnie odwrotnie - wiem jak jest najgorzej i jak jest najlepiej. I chcę. Chcę jeść rogaliki na tarasie i kłócić się o większe czy mniejsze pierdy. Chcę chodzić na palcach jak ma fazę trawienia problemu i chcę być tą, która pierwsza będzie spytana o radę, czy to co wymyślił to dobre jest. I chcę też nieznanego z nim. Tzn. chciałabym

I to naprawdę nie znaczy, że chcę tego, co sobie wyobraziłam, co w rzeczywistości nie istnieje. On taki jest, teraz pewnie dla niej. Może dla niej inny, bo i ona inna.

Z drugiej strony zawsze drugi człowiek jest trochę tajemnicą i te czarne plamy jakoś sobie uzupełniasz wyobrażeniami. Może moje wyobrażenia były inne, niż faktyczna zawartość czarnych plam. Ale tego nie unikniesz, niezależnie od wewnętrznego rozwoju, miłości, dojrzałości, realizmu itp.

Atelka wypisujesz, że się świetnie dogadywaliście, że było cudownie, że to samo poczucie humoru itd., ale... Tak zawsze jest jakieś ale- On tak nie uważał. Czy to nie jest dla Ciebie wystarczający powód, że jednak Wasz związek nie był taki idealny? On uznał, że jednak nie jesteś taka jedyna i wyjątkowa. Absolutnie nie chcę być niemiła czy wredna, staram się tylko uzmysłowić, że to jest tylko i wyłącznie Twój punkt widzenia. Dlatego tak go idealizujesz bo gdyby tak faktycznie było to teraz byś dalej była jego dziewczyną. I niestety, ale mam wrażenie, że podświadomie nie chcesz się go pozbyć ze swojej głowy. Robisz wszystko to co ludzie radzą, odhaczasz każdy punkt na liście, obalając, że jest nieskuteczny, a tak naprawdę tak jesteś uczepiona swojego ex, że nawet jak by ktoś wymyślił na to pigułki to by Ci nie pomogły bo tego trochę nie chcesz. Zamiast zmierzyć się z rzeczywistością, która Ci się nie podoba wolisz fantazjować bo to jest łatwiejsze. Łatwiej jest snuć fantazje i pogrążać się w tęsknocie i obmyślaniu, ale będzie super jak wróci niż realnie kierować swoim życiem ze świadomością, że nie ma Was i już nie będzie. I nie dlatego, że on już nie chce, ale dlatego, że tylko tak możesz osiągnąć prawdziwe szczęście niezależne od osób postronnych.

Odnośnie wątku miłości- jest jeszcze coś takiego jak przyzwyczajenie i wygoda, strach przed samotnością i to z miłością nie ma nic wspólnego, a bardzo często to mylimy. Dla mnie miłość to uczucie głębsze, pozbawione roszczeń i egoizmu. Ale nie wiąże się to z "poświęceniem i cierpiętnictwem".

Raczej miłość rodzica do dziecka jest jeszcze inna. Raczej rodzice jak kochają to od początku do końca swoje dzieci. Nie spotkałam się z sytuacją "córeczko kochałam Cię 14 lat, ale zaczęło się między nami psuć i poznałam nową córkę":D Ale tak jak mówię dla mnie miłość rodzicielska zawsze będzie poziom wyżej niż miłość partnerska.

Ale to dobrze, że masz otwartą opcję- może jeszcze będziemy razem. Życie jest przewrotne i pewni możemy być tylko śmierci, ale ta "opcja" powoduje w Tobie ból, smutek, płacz i cały pakiet negatywnych emocji. Będzie ona miała sens dopiero jak podejdziesz do niej z dystansem.

Czy jest coś na tę chwilę co kochasz robić. Co Cię wyłącza i powoduje, że jesteś radosna i beztroska?

Nie jesteś.
Nigdy nie byłaś i nigdy nie będziesz.

Atelko, a może po prostu zastanów się do czego Ci takie kochanie w pojedynkę potrzebne?
Co Ci to pod względem emocjonalnym i psychologicznym daje, od czego odwracasz uwagę skupiając się na przeszłości.

To nigdy nie jest tak, że podtrzymujemy emocje i myśli, które nas zatrzymują w miejscu, bez powodu. Tylko pozornie wydaje się, że to "dzieje się samo" i nie mamy na to wpływu.
Chcemy go nie mieć, bo chcemy trwać w przeszłości. Z jakiegoś powodu..wbrew pozorom to nie chodzi tylko o te przyjemne wspomnienia.

Chocoshock piszesz w ten sam sposób-
" A jednak i tak nadal mam myśli, że byliśmy tak fajnie dopasowani, zgrani i że ciężko mi będzie odnaleźć kogoś komu tak zaufam, przed kim w pełni się otworzę. Tak więc co może być powodem?"
Zauważ, że tylko Ty tak to widzisz bo On nie. Inaczej dalej byście trwali razem. Ufałaś komuś kto najzwyczajniej nie chciał już z Tobą być, czy faktycznie nie znajdziesz nikogo innego komu będziesz mogła w ten sam sposób zaufać? Myślę dziewczyny, że stać Was na miłość, która płynie z dwóch stron, a nie tylko jednej. Jeżeli w pełni odbudujecie poczucie własnej wartości nie będziecie nawet dopuszczały do siebie myśli, żeby wrócić kiedykolwiek do ex.

liliana90- jakże się z Tobą zgadzam.

Autorko, opisujesz związek na dobry i racjonalnie potwierdzasz, że nie był idealny, że były zgrzyty, że obydwoje się zmienialiście / dorastaliście. Zauważasz, że ciut w innym kierunku, że wybrał lepszą ( niekoniecznie lepszą od Ciebie, ale lepszą dla niego).
Ale mało o tym mówisz i dużo bardziej analizujesz to co dobre. Po co? Powtórzę za liliana90- jakbyście pasowali to byście rzem byli, byście trwali, a on nie byłby szczęśliwy z kimś innym.
To jak było super to wyłącznie Twój punkt widzenia, mu ewidentnie czegoś brakowało.

Może po prostu zaakceptuj taki stan rzeczy. Nie wyszło, bo nie pasowaliście razem, bo ktoś pasował lepiej.
Ty to niby robisz- na zasadzie, ALE przecież to.... i tamto...

Im bardziej chcesz zapomnieć, tym bardziej pamiętasz..

Też mi się to spostrzeżenie wydało bardzo prawdopodobne i konkretne:) I dobrze- rozmawiaj, pisz, wyrzucaj to z siebie. Im więcej z siebie wyrzucisz tym będzie Ci lżej,aż w końcu przejdzie. O tym też wspominałam kilka postów wyżej. Być może się tak na prawdę nie wygadałaś, nie wypłakałaś, nie trafiłaś na samo dno rozpaczy i żałoby po związku. Dlatego przytoczę jeszcze raz mój wątek- byłam tak pogrążona w żalu, smutku, rozgoryczeniu, że ledwo funkcjonowałam (mimo, że to ja zerwałam, ale On tak naprawdę skończył to dużo wcześniej). Przechodząc koło sklepu gdzie coś mi kupił- ryczałam, jak dowiedziałam się że znajomi się zaręczyli- ryczałam, jak ktoś mi powiedział, że wrzucił zdjęcie z nową dziewczyną-ryczałam, gdy nie wysłał mi życzeń sylwestrowych-ryczałam. W kółko ryczałam i robiłam z siebie ofiarę- wszyscy mieli mnie dość. Aż już nie miałam siły płakać, ani mówić o nim. Oczyściłam się z niego całkowicie, aż wyzerowałam wszelkie uczucia. Każde wspomnienie przeżyłam po kilka razy, aż za 10razem nie wzbudziło we mnie emocji. A na tym forum to byłam chyba 24h/dobę:P I to wszystko mi bardzo pomogło- pomogło mi wyjść z tego i zacząć życie bez jego cienia:)

hmmmmmmmmmmmmmm
kilka pomysłów miałam ale chyba faktycznie..
może chodzi o to, że kogoś "mam". kogoś kogo znam we wszystkich wersjach, w tej dobrej i tej złej. Taka kotwica życiowa, takie "nie jestem sama". Co z tego, że on mnie nie chce. Ja tego "mojego człowieka" w sercu i w głowie mam.
W dodatku to bezpieczna relacja. Bardziej mniej w tej sytuacji już nie zrani, może tak samo, tylko na inne sposoby. Właściwie to teraz sama się nim ranię, co już jest najwyższą formą zapewnienia sobie bezpieczeństwa.

Choco-co myślisz? Nie odzywa się w Tobie myśl o byłym, kiedy jesteś samotna i zwyczajnie on jest obiektem, do którego z automatu mózg wraca, bo jest nadpisany w pamięci operacyjnej?

Atelka, jakbym siebie "czytała"...