Niesłabnące uczucie, jak sobie z nim poradzić?

Czasami niestety jest tak, że nie da się zapomnieć. Sam przez to przechodzę Pocieszenie znajduje w świadomości, tak wiele osób na świecie tego doświadcza.... Trzeba po prostu zapomnieć. Wiem jakie to jest trudne, ale trzeba ;/

Ale o to właśnie chodzi że ja nie moge zapomnieć, nie potrafie, on raz próbował sie ze mną kontaktować ale nie odpisałam choć dużo mnie to kosztowało, póżniej znów go spotkałam przypadkiem on udawał tak jakby nic się nie stało, i znów tęsknota sie nasiliła czasem nachodzą mnie takie chwile że chce znów odnowić tę znajomość, ale duma mnie przed tym powstrzymuje. Męcze sie już z tym uczuciem prawie dwa lata, czy jest na to jakieś skuteczne silne lekarstwo?? Chce w końcu wyjść z tej matni, nadzieje nadal mam nie potrafię inaczej.

Gdyby to było takie łatwe to już dawno bym sie z tym pogodziła, a to boli jak cholera.

Też coś wiem o tym. Ta miłość zostanie w Tobie już do końca życia, będzie słabła ale nigdy nie zniknie. Musisz się z tym pogodzić. Baaaaardzo wiele ludzi tak żyje. W każdym razie ja tak żyję

MUSISZ się otworzyć na innych. Powoli szukać prostych przyjemności w kontaktach z innymi. Walczyć z tą miłością nie ma sensu bo się zapętlisz. Pogódź się z nią. Zamiast żyć marzeniami koncentruj się na innych ludziach. Ja odnawiam kontakty z przyjaciółmi. Mam kobietę na którą mogę przelać tą moją osieroconą miłość. Mnie to pomaga. Oboje mamy z tego wielką przyjemność. Choć nie tłumaczę jej skąd we mnie tyle miłości. Jeździmy na wspólne wycieczki, uprawiamy sport, hobby, sex, itp. itd. Coraz bardziej koncentruję się na pracy. Dzisiaj miałem zaj...sty dzień w pracy! Takie sukcesy pomagają odzyskać wiarę w siebie i odciągają uwagę. Żadnych tam szaleństw. Po prostu staram się prowadzić normalne życie. Po 5 miesiącach zaczynam odczuwać pozytywne skutki. Wydaja mi się że najgorsze już chyba przeszedłem. Ale to jest ciągła praca nad sobą.

Ah! Walczyłem o powrót mojej ostatniej ukochanej. Jak lew. O tyle mi pomogło, że nie mam już żadnych złudzeń.

Jako ciekawostkę podam tylko, że raz taka panna co mi kiedyś dała kosza chciała do mnie wrócić. Po wielu latach. Spotkałem ją przypadkiem idąc z nową już dziewczyną. Było to bardzo przykre dla nas dwojga. Mi było szkoda nas obojga. Choć chyba bardziej jej. To była jej decyzja i to ona pluje sobie w brodę. Nie mogłem jednak rzucić tej nowej bo się mojej ex nagle odwidziało. Tak to już jest. Wszystko ma swój czas i miejsce. W interesach nazywa się to "market window"

Powodzenia!

Jakbyś miała jakieś pytania to wal śmiało. Bo doświadczenia mam ostatnio spore i wydaje mi się, że chyba zaczynam powoli odnosić sukcesy w tej pracy nad sobą

Ad. do problemu autorki: Nie masz bladego pojęcia czy mężczyzna , o którym piszesz w codziennym życiu i obcowaniu z Tobą byłby w 10% kompatybilny.
Kochasz wyobrażenie na jego temat. To bardzo wygodny stan, bo nie musisz niczego robić żeby popchnąć swoje życie do przodu i wziąć za nie odpowiedzialność, a jednocześnie możesz się trochę poużalać nad swoim losem.

Świadczy tez o tym, że jesteś dość infantylna jeśli chodzi o świadomość tego na czym polega prawdziwa bliskość emocjonalna - on jest dla Ciebie bliski, bo.. Ci się spodobał

o boziu boziu..Tyle dobrze, że jesteś jeszcze bardzo młoda osobą, jest szansa, że zechcesz kiedyś fantazję zamienić na coś realnego

Ja wyznaję zasadę "prepare for the worst and hope for the best" tzn. przygotuj się na to, że nigdy w życiu tej drugiej osoby nie zobaczysz ale miej nadzieję że to się jakoś magicznie stanie. Choć moje doświadczenie, jest niestety takie, że po tych latach rozłąki chemia już nie wraca. Tym bardziej, jak musiałem ciężko pracować żeby stłamsić w sobie to dawne uczucie.

Zgadzam się w zupełności. Najgorsze to się zamknąć. Również to o połówkach pomarańczy to prawda. Każdą kobietę w moim życiu kochałem inaczej i za co innego. Były to bardzo różne osoby. Nie można powiedzieć że jedna miłość jest/była gorsza od drugiej. Nie jestem w stanie przewidzieć z jaką kobietą mi chemia zagra a z jaką nie.

Błąd jest, że walczysz. Nie trzeba walczyć. Ja się muszę z tym pogodzić. Że kocham kogoś kogo już chyba nigdy nie zobaczę. Jak ten Twój się do Ciebie zbliży i będzie jeszcze chemia i on będzie chętny to ja na Twoim miejscu bym się nie wahał tylko bym parł do przodu Moja rada dla Ciebie to przygotować się na najgorsze tzn. że nic z tego nie będzie i po cichu mieć nadzieję na happy end.

Z drugiej strony proza życia jest w stanie zabić najsilniejsze nawet uczucie.

Autorko, słuchaj Tomasza.
On "kocha" kobietę, która poznał przez internet i po 1 spotkaniu na żywo dała mu kosza. I teraz jest jego 'Ukochaną' Strach się bać kim byłaby po 2 spotkaniach..  ;O

Jak widać i w wieku 44 lat mozna mieć inteligencję emocjonalną 14-latka.

Sama jesteś podobnie zdesperowana , więc rób jak pisze Ci tomasz- nie wahaj się poznać kogoś, a potem kopnąć go w 4 litery gdy były - niedoszły wyśle Ci eska: "Hejooo...:> hop hooop? nudzę sie, jest tam kto?"

Ale muszę Cię rozczarować - on się nie odezwie na 99% i będziesz musiała żyć tą iluzja "przeznaczenia" do końca..
Swoją droga to musi być niezłe życie - ciągła jazda na haju własnych niespełnionych fantazji ..

To miała kobita szczęście ominął ją związek z wiecznym chłopcem, dla którego wyznacznikiem dopasowania jest wzwód

Jeśli masz powyżej 25 lat, to przepraszam, ale to JEST śmieszne..a raczej żałosne.

Jesteś klasycznym przykładem osoby o skłonności do niewolnictwa emocjonalnego i stawiania "ołtarzyków" wybrankowi, a potem modlenia sie o jego uwagę.

Jeśli tak chcesz przeżyć swoje życie to krzyżyk na drogę.

Acha, i nie pisz nigdy, że czegoś nie potrafisz lub nie możesz, że "próbowałaś".

Jeśli się CHCE to można wszystko, kwestia cierpliwości, konsekwencji i decyzji.
oraz: RÓB, albo nie rób, ale nie "próbuj" - to g... warte.

powodzenia

Najgorsze jest to że chyba podświadomie nie chce się z tym pogodzić, ciągle mam jakąś nadzieję, przynajmniej łatwiej jest to wszystko znieść, w końcu teraz tylko to mi zostało.

Szanowana użytkowniczko nie masz zielonego pojęcia o tym jaki był charakter naszej relacji i co tak naprawdę czuje, patrzysz na to wszystko przez pryzmat siebie samej, swojej subiektywnej oceny sytuacji, a to że twoje wypowiedzi są nacechowane ukrytymi bądż jawnymi aluzjami oraz delikatnie mówiąc swoistą ironią i przypisywaniem etykietki mojej skromnej osobie jest cóż przykro mi że to powiem- brakiem taktu oraz kultury osobistej.

W sumie to mam możliwość skontaktowania sie z tą osobą ale duma mi nie pozwala, i nadal mam ukryty żal do niego ale niestety uczucie nie mija, choć próbuje go sobie obrzydzić na wszystkie możliwe sposoby

ale jak byłyśmy małe, to było fajne, prawda??
pierwszy raz tak"zakochałam się" w Harrisonie Fordzie ( miałam 9 lat), a potem w Sean'ie Connerym (ok 12 lat)
zawsze miałam słabość do starszych panów i tak mi  zostało

Moim zdaniem zbudowałaś sobie w głowie pewne wyobrażenie o nim, podniosłaś do rangi ideału i stąd wciąż pozostaje w myślach jako ktoś z kim byś chciała być i tylko z nim, bo "żaden inny nie jest taki jak on". Normalnie tak by się nie stało, ale ze względu na to, że być może "jeszcze dobrze z nim nie byłaś", a tu się rozleciało z jakichś powodów i kontakt się urwał. Nie minął okres, po którym przechodzi to największe zauroczenie i opadają klapki i zatrzymałaś się na etapie, gdzie jest dla ciebie cudowny wciąż. Dodatkowo pielęgnujesz i podsycasz to uczucie różnymi wizjami w głowie,przywołujesz jego postać w myślach i tak to sobie trwa. Powinnaś uciąć te zachowania, bo nie idziesz do przodu, tracąc w ten sposób możliwości poznania innego faceta. Przestań idealizować tamtego, spójrz na swoje rzeczywiste życie, to co w nim się działo ostatnio i może dostrzeżesz ile potencjalnych okazji umknęło ci z powodu jednego, w chwili obecnej już nic nieznaczącego człowieka. Czas pozbyć się złudzeń, bo skoro nie jesteście razem, to znaczy, że nie wyszło i nie miało wyjść.

Jedyne czego się teraz obawiam to, to że on może znów się ze mną skontaktować bo już była taka sytuacja że nie odzywał się parę miesięcy a póżniej jak gdyby nigdy nic do mnie napisał i zaczął zabiegać, tyle że już wtedy jasno mi dawał do zrozumienia że mu się podobam, a póżniej się wycofał bo stwierdził że nie jestem dziewczyną dla niego i że może kiedyś jak już dojrzeje i się wyszumi tyle że i tak nadal zdarzały się takie sytuacje gdy uwodził mnie słownie robił różne aluzje tak jakbyśmy byli parą, czasem się nawet całowaliśmy czy trzymaliśmy za ręce, więc z boku mogliśmy wyglądać jak para, on nawet złożył mi spontanicznie propozycję byśmy wynajęli na miesiąc pokój tak na próbę żeby się przekonać czy nam wyjdzie, tyle że ja jestem osobą wierzącą no i się nie zgodziłam, pozatym na razie nie zarabiam, pracowałam parę razy dorywczo, ale teraz studiuje no i mieszkam jeszcze z rodzicami z braku wyboru, on póżniej znów przestał się ze mną kontaktować ale jak pisałam do niego to odpisywał, w końcu stwierdziłam że nie chce znów sama wszystkiego inicjować jak on przestał, tyle że on jest człowiekiem nieprzewidywalnym i może się tak zdarzyć że znów się ze mną skontaktuje a ja się złamie.

Sama nie wiem, w sumie wychowywałam się w normalnej rodzinie w której niczego mi nie brakowało, a co do spraw uczuciowych to jakoś nigdy nie miałam do nich szczęścia przy czym to były głównie miłości platoniczne póżniej poznałam jedną osobe która najpierw mnie zwodziła a póżniej zaczął spotykać sie z inną dziewczyną a mnie wyprowadził w pole, póżniej trafił się on tyle że tym razem miałam nadzieję że tym razem będzie inaczej, niestety okazało się w jakimś tam sensie sytuacja się powtórzyła a ja znów czułam frustracje i niepewność, czy to ja robię coś nie tak, czy coś sobie uzbzdurałam.

Wychodzi na to że ja tego szampana nigdy się nie napije.

W sumie to kiedyś nie raz zostałam odtrącona i zraniona, nie chodzi tu o moich rodziców chociaż też zdarzały się pomiędzy nami zgrzyty, bardziej mam tu na myśli moją relację z rówieśnikami, były kiedyś takie chwile kiedy kompletnie nie czułam się przez nich akceptowana, miałam parę razy takie sytuacje kiedy niektórzy chłopcy mi dokuczali czy się nabijali, zwłaszcza jeśli chodzi tu o klasę a ja nigdy do klas nie miałam szczęścia, zawsze były w nich jakieś osoby, które rządziły klasą, wyczuwały że jestem słaba, nieśmiała i to wykorzystywały, nie wiem czy o to tu chodzi, w końcu inni mieli o wiele gorzej, a pamiętam nie raz że chciałam być przez nich doceniona i zazdrościłam tym osobom które były poważane i akceptowane przez wszystkich, a w stosunku do chłopaków to od zawsze bałam się odrzucenia z ich strony, teraz już może mniej, ale coś jednak zostało, tyle że naprawdę nie wybierałam sobie specjalnie takich osób poprostu tak się stało.

Możliwe, a sentymenty względem niego dalej mam, chyba że znajde sobie kogoś innego, raz próbowałam ale nic z tego nie wyszło, mój kolega ze studiów był mną na poważnie zainteresowany ale on mnie totalnie nie pociągał jako mężczyzna, lubiłam z nim spędzać czas, rozmawiać ale nic pozatym. tamten z kolei nie był tak kontaktowy i często trudno go było zrozumieć ale zawsze coś mnie do niego przyciągało, choć do ideału mu jednak daleko było.

I własnie to był twój błąd. Jeśli nadawał się na fajnego kolegę, to trzeba było ten kontakt kontynuować. Przez myślenie seksem tracisz fajne relacje i do tego wpadasz w nienormalne.