Etykiety są na słoiki, nie na ludzi

Ja również nie mogę powiedzieć, że jestem osobą która nie ma uprzedzeń, ani w ogóle nie zwraca uwagi na aparycję drugiej osoby, czasami decyduję się nie nawiązywać z kimś kontaktu, tylko przez sposób w jaki ta osoba się ubiera lub zachowuje. Niestety, bo prawda jest taka, że przez to możemy stracić okazję do poznania niesamowitych, inspirujących ludzi. Chciałabym się tego wyzbyć, ale przede mną jeszcze bardzo długa droga.

Swoją drogą to bardzo ciekawe, jak łatwo człowiek może sobie wyrobić opinię na temat danego człowieka, tylko przez jego wygląd czy rasę.

Być może w idealnym świecie nie ma etykietek, ale my nie żyjemy w takim. Nie uważam, by etykietki były czymś złym, zależy w jaki sposób z nich korzystamy. Mnie one pomagają uporządkować jakoś świat i np. każą unikać pewnych osób, które kojarzą mi się z zagrożeniem. Myślę tutaj chociażby o tzw. dresach. Absolutnie nie byłabym zdziwiona, że człowiek noszący dres jest wartościowy, ma zainteresowania i fajnie się z nim gada. No ale tak na co dzień nie będę zakładać, że każdy dres, którego mijam po północy jest pokojowo nastawionym człowiekiem. W takich sytuacjach nie będę mu dawać czystej karty, skoro nie znam jego intencji. Gdyby do mojego dziecka podszedł jakiś obcy, miły mężczyzna i dawał mu cukierki, to moją pierwszą myślą nie byłoby "ciekawe jakim jest człowiekiem". Czy to się komuś podoba czy nie, etykietki pozwalają nam unikać zagrożeń. Pozwalają też zaoszczędzić czas. Na randkach czy podczas poznawania ludzi szufladki pomagają mi szybko ocenić kim najlepiej jest się zainteresować, by mieć największe szanse na poznanie kogoś fajnego. Jeśli ktoś od razu zaczyna mówić o religii albo polityce, zapala mi się czerwona lampka i uciekam. W ogóle w wielu rzeczach etykietki pomagają. Kiedy muszę "przetrwać" na egzaminie lub podczas użerania się z wyjątkowo niemiłym klientem, to dzięki szufladkom bardzo szybko ustalam, co taka osoba chce ode mnie usłyszeć i jej to mówię.

Grunt, by mieć świadomość jak działa przyklejanie ludziom etykiet i nie dać się zwariować. Mam pełną świadomość, że w szufladkowanie wpisane jest ryzyko pomyłki i dlatego nie jestem zdziwiona, jeśli ktoś się okaże inny niż myślałam. Etykietki, które przyklejam innym traktuję jako taki wstępny szkic i wcale nie zakładam, że ocena jest trafiona. No ale jakoś ocenić trzeba.

Dlatego doceniam relacje, które w moim życiu rozpoczęły się przez internet. Z moim partnerem poznaliśmy się właśnie w taki sposób i przez długi okres czasu nawet nie wymieniliśmy się zdjęciami. Myślę, że to pozwoliło nam się poznać odrzucając uprzedzenia, które w innej sytuacji moglibyśmy mieć do siebie na wzajem.
Z kolei z moją najlepszą przyjaciółką znamy się od dziecka i również dzięki temu "etykietki" nie miały w naszej sytuacji miejsca. Nie wiem czy dalej byśmy się przyjaźniły, gdyby nasza przyjaźń zaczęła się w inny sposób.

Oceniamy ludzi po wyglądzie, bo to jest pierwsza informacja o człowieku, która do nas dociera. I dziwne by było, gdybyśmy ją ignorowali.
Jak działa ludzki mózg, gdy widzimy coś nowego? Porządkuje tę informację do folderu "podobne", żeby łatwiej nam było ją przyswoić, zapamiętać, rozpoznać.
Zauważcie, że nawet jeżeli nie widzimy nikogo, ale słyszymy np. awanturę, też ją kategoryzujemy i nie myślimy w pierwszej chwili, że to na pewno jest miła osoba i warto ją poznać. Do tego możemy dojść później, ale raczej pomaga nam koljna sytuacja, którą odbierzemy jako "pozytywną".
To pozwala nam ochronić się przed potencjalnym niebezpieczeństwem i jest prostym elementem ewolucyjnym. Dobry przykład podała cslady dotyczący zagrożenia bezpieczeństwa dziecka.

Tak naprawdę od nas zależy tylko to, kiedy i kogo, w jakiej sytuacji będziemy chcieli lepiej poznać i taka otwartość ogólnie jest fajną rzeczą.

Etykieta etykiecie nierówna.
Zupełnie czymś innym jest budowanie przez mózg obrazu w momencie, w którym nie moze posłużyć się głównym zmysłem (jak w tym eksperymencie), czymś innym jest etykietowanie na podstawie uogólnieonych stereotypów (jak w przykładzie wyżej: rudzi są fałszywi).

Tzw. pierwsze wrażenie, ocenianie osoby na podstawie informacji, które aktualnie posiadamy - to jest najzupełniej normalne, zaprogramowanie biologicznie i właściwe.
Natomiast ocenianie człowieka na podstawie jednej cechy zestawionej z jakimiś zakodowanymi przekonaniami jest głupie i krzywdzące.

Pierwszy rodzaj etykietkowania stosuję cały czas. Każdy stosuje, bo tak działa ludzki mózg. Do drugiego sposobu oceniania staram się podchodzić jak najbardziej świadomie.
Próbowałam nie oceniać w ogóle. To trudne, bo w sumie każda myśl na temat drugiej osoby jest jakąś formą oceny. Odpuściłam więc sobie dążenie do ideału buddyjskiego mnicha i staram się jedynie, żeby moje oceny były oparte na obserwacjach TEJ osoby, nie na jakiś nieuzasadnionych uprzedzeniach.

Szczerze mówiąc nie zauważyłam tych stereotypów dotyczących rzekomej fałszywości rudowłosych. Raczej mam wrażenie, że budzę duże zaufanie wśród ludzi, których spotykam na co dzień, bo nawet obce osoby mi się zwierzają. Także jest wprost przeciwnie. Natomiast często dotykał mnie stereotyp, że rudowłose kobiety są dobre w łóżku i namiętne. Tak na co dzień to chyba jednak komplement (przynajmniej dla mnie), ale czasami prowokował niesmaczne moim zdaniem uwagi. Mój facet czasami słyszy od innych mężczyzn, że na pewno w końcu go zdradzę, bo przecież te rude ciężko zaspokoić w łóżku i w końcu jeden facet przestanie wystarczać. Absurd. A w czasach, gdy jeszcze chodziłam na "randki", faceci bardzo często przyjmowali założenie, że po prostu pragnę seksu z nimi, bo jak ruda może nie pragnąć? Serio, takie komentarze słyszałam, gdy odrzucałam tego typu zaloty. Odrzucenie prawie zawsze spotykało się z bezbrzeżnym zdziwieniem. Moje niezbyt bliskie koleżanki nawet nie wierzyły, że po 20-stce byłam jeszcze dziewicą. Nie rozumiem tego.

nie  ma osób wolnych od uprzedzeń, tak samo jak nie ma takich, którzy nie ulegają stereotypom,
nasze uprzedzenia i stereotypy weryfikujemy lub weryfikują się same z upływem lat czy czasu,
często też tylko zamieniamy jedne na drugie i tyle
warto natomiast zdawać sobie sprawę z tego, że takie zjawiska istnieją

a swoją drogą ciekawe jak wyobrażamy sobie nas forumowiczów w realu, kto jest kim, tzn. jak wygląda, jak żyje, itd.,
bo przecież na forum nawzajem okleiliśmy się jak słoiki etykietami, czyż nie

ze zdjęciami to jeśli wstawiamy na naszą miniaturke jakies zdjecie i nie jest nasze to pewnie zbliżone do naszego wyglądu (pomijając zdjęcia zwierząt i inne takie)

haha jasne myślę że masz ciemne włosy do ramion
nie no na pewno w jakiś sposób odzwierciedlają nas, może nie zawsze fizycznie ale mowia o wnętrzu, psychice

Świetny pomysł, taki lekki temat na wieczór, zresztą mamy weekend Piszę tu już z miesiąc i jeżeli któraś Netkobieta mnie kojarzy, to śmiało: kim mogę być i jak wyglądać?

o narkotykach... facet wiele przeżył , był uzależniony i świetnie grał na gitarze

Nawet więcej: nie ma myśli bez oceny. Bo w każdej myśli jestem JA. Bo nie można skonstruować żadnej myśli, która nie byłaby dualistyczną. Nie wiedziałabym, że jestem ładna gdybym nie porównała się do brzydoty. Nie wiedziałabym, czy jestem mądra, gdybym ńie porównała sie do głupoty.
Cały dowcip polega na tym, że wcale nie muszę wierzyć w te "porównania" czy "odnośniki do siebie", ale trudno bez nich żyć.

A jakże
A pewnie

Brawo ty

oj za dużo telewizji

opowiadał jeden gość co podróżował stopem jakos tak długo ze zatrzymał się samochód a tam 3 ogolonych na łyso mięśniaków, napakowanych a się okazało ze to... studenci filozofii

bo każdy myśli ze filozof to taki pan w okularach grubych jak denka od butelek i typowy myśliciel, nie dla niego sporty i siłownia. w sumie jak pomyśle "filozof" to mam takie pierwsze skojarzenie

w zaleznosci od tego w jakim srodowisku się obracamy, wychowujemy takie stereotypy mamy w głowie.

Słoik to też przeciez etykieta - przyjezdny

No, to stereotyp: Cóś mi się wydaje, że owym panom filozofia pomyliła się z fizjologią.

Moim zdaniem to co widzimy, czyli w jaki sposób ktoś wygląda, potrafi wiele o nim powiedzieć. Co prawda nie zawsze obraz, a w zasadzie nasze wyobrażenie zbudowane na jego podstawie, pokrywa się z rzeczywistością, niemniej widzimy na przykład czy ktoś jest estetą, czy może zupełnie nie przywiązują wagi do detali, czy ma duszę artysty, czy lubi swoje ciało i o nie dba, czy może jest ono zaniedbane, czy jest osobą młodą, dojrzałą czy starszą - dla mnie jest to niezwykle ważną informacją. Widzimy też czy jest spokojny, czy może nadmiernie gestykuluje, jest otwarty czy raczej wycofany, czy wyraz jego twarzy wzbudza naszą sympatię i mamy ochotę bliżej go poznać, czy może jest coś, co nas zniechęca.
Siłą rzeczy obraz przekłada się na postrzeganie danej osoby, nawet jeśli ten obraz ostatecznie okazuje się błędny, bo w miarę bliższego poznawania weryfikujemy swój pierwotny osąd.

Nawiasem mówiąc bardzo chętnie wzięłabym udział w takim eksperymencie .

  To może powielimy ten eksperyment  na forum? Pierwsze próby już były. Wiemy, jak  wygląda in_ka. Kris także pytał, jak go postrzegamy.

Tez bym chciala wziac udzial w takim eksperymencie

Naprawdę nauczyłam się, że wygląd absolutnie o niczym nie świadczy. Czasem ktoś wygląda "groźnie", bo najzwyczajniej w świecie nie znalazł na siebie innego pomysłu albo też jest mu to do czegoś potrzebne (na przykład wspomniana praca), choć niekoniecznie stereotypowo współgra z charakterem.

Bo nie szczuplutka, a chudziutka

Nie ma nic złego w etykietowaniu innych. To fałszywa 'tolerancja' jest źródłem całego zła.