Mój mąż,moje małżeństwo

Wygląda na to, że żyjecie obok siebie. Mężowi chyba już to nawet nie przeszkadza - przyzwyczaił się W Tobie jeszcze resztka entuzjazmu krzyczy o zmiany, ale sama nie zdziałasz wiele..

Czyli klasyczne objawy "wypalenia" (nie lubię tego słowa, ale oddaje sedno). Już mu zaczęło, brzydko mówiąc, zwisać: "W te albo w tamtą..wszystko jedno, byleby mi baba nie brzęczała nad uchem..nie odzywam się, może ją mój brak reakcji zniechęci".

Co ja bym zrobiła na Twoim miejscu? Ja to bym się spakowała pewnie i out, do czasu aż gość nie otrzeźwieje trochę. A jakby i to nie pomogło tzn., że już sam "popiół" po was został, a z tego raczej iskry nie będzie.

Musisz sama wyczuć na ile jeszcze ta 'iskra' w nim jest, tylko trzeba to jakoś wskrzesić, a na ile to są ostatnie podrygi.

Ja jednak jestem ze 'staroświeckiej szkoły', gdzie o uczucia i zainteresowanie się nie prosi.
Pogadałabym: raz, drugi..ale nie więcej i nie w nieskończoność męczyła mu bułę.

Oldo rando.Widzisz...to ja mówię częściej że kocham ,że go potrzebuję..ot tak.To ja lubię się przytulić do Niego,nawet pośrodku kuchni w przerwie w gotowaniu...Zawsze staram się zadzwonić do niego kiedy jest w trasie żeby spytać jak "leci ,kiedy wróci do domu i żeby uważał na siebie.Niedawno na moje "Kocham cię Miśku"usłyszałam..."nooo"To nie jest tak że jestem tylko roszczeniowa,staram się kiedy tylko mogę okazywać uczucia,zainteresowanie.Kiedy wraca pytam co w pracy,i wierz mi że naprawdę jestem ciekawa tego jak minął mu dzień.Moim marzeniem było skończenie szkoły ochroniarskiej i zrobienie licencji,ale wiem że marzeniem mojego męża jest zrobienia prawa jazdy C+E .Po rozmowie z kolegami z firmy okazało się że ja-robiąc wymarzoną szkołę,nie mam zasadniczo szans na zwiększenie swojej atrakcyjności na lokalnym rynku pracy.Za to mój mąż ma.Postanowiłam zrezygnować ze szkoły ochroniarskiej i zainwestować w spełnienie jego marzeń.Ten gest akurat docenił i to bardzo,taki"całuśny jak wtedy ,nie był od dawna
Co do seksu....Nie sprowadzam go do roli "zapładniacza"ale o ile seks jest taką niby pierdołą to jednak ma znaczenie dla związku dwojga ludzi,zbliża....Ale ile razy bym się nie starała to on jest na nie.Doszło do tego że próbuję go zachęcać oczekując jednego:ODMOWY.Nasz skamlący pies zyskuje więcej zainteresowania niż ja ,w kwestii tej szczególnej bliskości....
Jestem już powoli zmęczona "zabieganiem "o niego,nawet okazywanie czułości jakie opisałam wyżej robi się co raz trudniejsze...
Nasze Życie codzienne funkcjonuje dobrze,tutaj potrafimy porozumieć się "bez słów"Wyprowadzanie psów,gotowanie,sprzątanie,palenie w piecach.Finansami domowymi zajmuję się ja,bo on do tego nie ma głowy(jego słowa)

Oldo rando....To chyba jemu muszę  spakować walizki bo mieszkanie(komunalne)jest na mnie-po moich rodzicach.Małżonek ma swoją własność 10 km stąd...

Rozmowa z reguły pomagała na chwilę,a awantur na tym tle nie zamierzam robić ,bo to nie powód do awantur...Mój mąż jest człowiekiem skrytym ,małomównym i zamkniętym w sobie.O jego dzieciństwie ,młodości i życiu rodzinnym najwięcej dowiedziałam się od szwagierek po ślubie.Od niego samego usłyszałam może ze 3 opowieści...i to raczej były zabawne opowiastki jak to dzieciaki w białych garniturkach komunijnych nawalały się błotem z przydrożnego rowu....
Zdaję sobie sprawę że sa faceci którzy są wrażliwcami i jakichkolwiek rozmów nie należy przeprowadzać"na chama"Moje próby wysłana go do lekarza wynikały z czystej troski o kogoś kogo kocham,bo wiem że chrapanie cholernie go męczyło i choruje na łuszczycę .A "problemy z potencją"?no cóż każda kobieta będzie się martwić o swojego mężczyznę...
Na razie jednak wstrzymam się od podejmowanie decyzji ostatecznej...bo choć czuję że przestaję być na TAK to jeszcze nie jestem 100% na NIE...

Pati,
wymieniłaś cały pakiet złych cech  męża, tego co w nim nie lubisz, tego co masz mu za złe.

Co masz do zarzucenie sobie ?

Przecież jesteście razem od 19 lat.
Wpływacie nawzajem na swoje zachowanie.

"kto z kim przestaje..."

Co Ty chciałabyś zmienić w sobie, co mąż chciałby zmienić ?

W tych czasach małżeństwo niestety traktowane jest jako"niemodne". Ja wcale nie uważam, że to dobre podejście, ale ludzie o czymś bardzo ważnym zapomnieli.... Kiedy chce się wziąć ślub, to trzeba pozbyć się "egoizmu". I tu nie chodzi o to, żebyś mu wypominała: - Ty egoisto! - albo czy tam on Cię nazwie egoistką, bo się czepiasz i w kółko wymagasz eh... Nie o to mi chodzi!
Wy jesteście już po ślubie, ale małżeństwo również miłość dwojga osób, a w miłości nie ma miejsca na wpatrywanie się w swoje potrzeby. Czyli? Nie chodzi o to żebyś przestała się szanować, tylko żeby on zamiast o sobie, myślał najwięcej o Tobie i Twoich brakach, a Ty zamiast wpatrywać się w to czego Ci brakuje - zaczniesz myśleć, co może mu być brak.... I nie ma czegoś takiego jak: Ale ja potrzebuję, ja chcę a Ty nie dajesz mi tego!!! To nara!!! - Egoizm prawda?
Oczywiście bezsensu żebyś przez tą zmianę przechodziła sama, bez niego. Na prawdę to wymaga zrozumienia z dwóch stron. Dlatego jeśli chcesz jeszcze podjąć próby ratowania tego małżeństwa to na pierwszym planie powinna być rzeczowa rozmowa, ale nie ostra i musisz z góry wiedzieć co powiedzieć Pozdrawiam.

Nie wiem co napisać?

Gagatka...poryczałam się...

Cholera, przykro mi, to nie jest atak na Ciebie, to przemówienie adwokata Twojego męża. Mam na niego najechac byś poczuła się lepiej?

Uważam, że póki nie ma nic do stracenia, spróbować zawsze warto, choćby po to, by mieć poczucie, że zrobiło się wszystko,  co było można. Współczuję problemów zdrowotnych,  to też może mieć na Was wpływ. Sama musisz ocenić, czy jest jeszcze dla Was jakaś szansa, żeby to nie była walka z wiatrakami i stracony czas. Ale póki finansowo i tak jesteście na siebie skazani, cóż szkodzi zawalczyć. Łączy Was szmat czasu. Powodzenia

Patrycja
Przeczytałam twój pierwszy post i aż kiwałem głową z niedowierzaniem, a po kolejnych twoich wpisach trudno mi pojąć, że wciąż jesteś w tym związku.
Zgadzam się z Elle, że wygląda to wszystko na wypalenie i to takie doszczętne.
To ty załatwiasz mu pełną obsługę jak służąca: sprzątanie, gotowanie, pranie, zajmowanie się pieskami a Pan po pracy wiecznie zmęczony przychodzi i ciszy w domu wymaga, bo głowa boli. Na twoje propozycje wspólnego spędzania czasu -ON NIE, na twoje (poniżające jak dla mnie) prośby o seks - ON NIE, na twoje propozycje szukania rozwiązań w jego zdrowotnych problemach - ON NIE. Dodatkowo, mówiąc dosadnie ma w d...pie twoje problemy zdrowotne.

Patrycja, dziewczyny, które tobie tutaj napusały, że jest przyczyna takiego jego zachowania, mają rację. Nic się nie dzieje bez przyczyny. Ale nie zgadzam się z tym, że sama sobie jesteś winna i pewnie to twoje nieodpowiednie zachowanie spowodowało, ze jest jak jest.
Może zaczniesz do męża pisać podania z prośbą o przytulenie, wyrażenie troski twoim stanem zdrowia, zainteresowania twoimi sprawami. Może napisz petycję, aby zechciał z tobą uprawiać seks, bez zasypiania.
Litośći.
Wbij sobie, Pati do głowy, że za słowami o bólu głowy, o zmęczeniu, o tym, że on musi wcześnie wstać kryje się zupełnie inna przyczyna, którą on albo nie zna, bo jej sobie nie uświadamia, albo zna, ale nie chce wypowiedzieć na głos.
On ciebie nie kocha.
Mężczyzna, jeśli kocha kobietę, to chociażby z kopalni po dwóch szychtach wrócił, to jak się wykąpie i zje, to jest gotowy do miłosnych uniesień z kochaną kobietą.
Mężczyzna, dla którego kobieta jest ważna i cenna, dba o nią i o jej zdrowie, bo chce, aby ona była z nim jak najdłużej w zdrowiu.
Mężczyzna, który kocha interesuje się swoją żoną i jej sprawami, jej pracą.
Ale nie w twoim przypadku.
JEGO MIŁOŚĆ JUŻ DAWNO WYGASŁA

Zanim się poddasz nie skreślaj wszystkiego. Lepiej jeszcze zawalczyć za małżeństwo zanim klamka zapadnie.

Azbestowa...Nie sądzę żeby kogoś miał "na trasie"kilka osób z bliskiego otoczenia mi już to sugerowało .Przeryłam jego komputer,konto telefoniczne i...nic.W telefonie powtarza się tylko 6 numerów.jeden jest szefa,drugi mój a pozostałe 4 to pracownicy z firmy.Ja wiem że historię w kopie można wyczyścić ale nie podejrzewam męża o zdradę i to absolutnie.Choć wiem "że pozory mogą mylić"Telefon zawsze leży na stole,mąż po pracy dzielnie trzyma się domu.Nigdzie nie wychodzi,nawet z kolegami na piwo(zresztą na to trzeba mieć kolegów.
Musze co prawda przyznać że dzisiejszy dzień upłynął nam nawet dość miło.Byliśmy na zakupach,udało się nawet dość sensownie porozmawiać(w większości były to sprawy domowe)ale to zawsze coś.Nawet zostałam przytulona i pocałowana!Wczoraj jak był w trasie to napisałam Sms-a :Kocham cię Michu"i jak oddzwonił to pierwsze pytanie było"co zbroiłaś w domu?"ale później usłyszałam"Ja też cię kocham"Muszę przyznać że mnie zatkało,ale zrobiło mi się cholernie miło...Jutro niedziela,liczę na dalszy ciąg miłego wekendu,to zawsze coś...

Miło się czyta Miłość trzeba pielęgnować i zapobiegać rutynie. Może wtedy milczał bomial problemy albo zdenerwowany.

I to są skutki unoszenia się dumą: dziecko żyje w domu,  w którym panuje cisza. Jakie to  dojrzałe
To też zwalicie na faceta? Bo on się wypalił, on się nie odzywa, on funduje ciche dni. Tak, on pewnie to zaczął. "No to, skoro on, to i ja. Nie będę się odzywać, wyciągać ręki, mam swój honor i nie będę włazić w cztery litery. Człowieka, który kilka lat temu był całym moim światem. Kij z córką,  niech zobaczy, jak okropni są faceci".
Przykro mi, ale w tym  przypadku oboje okazaliscie się niedojrzali i niemadrzy. Nie ma ratunku dla związku, trudno, niektórych rzeczy się nie przeskoczy. Ale urządzić z życia taki cyrk mając dziecko,  które zasługuje na to, by dla niego zachować choćby pozory,  dogadać się na poziomie podstawowym,  z odrobiną kultury i szacunku...? Żadne z Was nie okazało się dobrym rodzicem ani nawet dorosłym,  odpowiedzialnym człowiekiem. Duma okazała się ważniejsza.

Zle zrozumiałyście moją wypowiedz.  Mąż przestał się odzywać w lutym, zaznaczam kolejny raz.
Stwierdził, że nic nie czuje do mnie, wypalił się , dusi się itp. Wcześniej też to słyszałam,
potem już nigdy nie było dobrze. Zawsze robiłam coś nie tak, nie było go przy chorobie,
przy problemach itd.  JA próbowałam wszelkimi sposobami, wyciągałam rekę kilkadziesiąt razy
i teraz i kiedyś.
Ale on nie chciał.  W kwietniu poszedł do adwokata, po czym stwierdził ze
napewno chce się rozstać. On NIE chce być z nami, to on podjął taką decyzję.
Nie pytał się mnie o zdanie. A o córce powiedział, ze da sobie radę, bo jest silna!
Ja nie mam o kogo walczyć, nie naprawię sama związku.
I nie mów mi że ja unosze się dumą. Moja duma już daaaawno temu się schowała.
Szczególnie od momentu urodzenia dziecka.
A dalej tkwimy razem w mieszkaniu, bo musimy miec kasę na przeprowadzkę,
nie będę się wdawać w szczególy , wybacz

Nawet jak do upośledzonego umysłowo - łopatologicznie.
Może i przestał być kochającym człowiekiem, ale nie przestał być ojcem, współlokatorem, prawnie  mężem, i z tego tytułu jest Wam winien choćby kilka słów dziennie, grzecznych słów oczywiście, i znośną przyjazną atmosferę. Jeśli nie umiałby się dostosować , to wypirzyłabym księcia, słowo daję.
Przepraszam za ostry ton we wcześniejszej wypowiedzi.  Zaszufladkowałam Cię według poprzednich ocen. Do ratowania związku potrzeba dwóch osób, oczywiście, tu po jego stanowczej chęci zakończenia małżeństwa nawet nie ma o co walczyć. O zwyczajną uprzejmość co najwyżej, ale tego gadowi bym nie odpuściła Nie wyobrażam sobie żyć w takim domu, dziecko da radę, ale co przejdzie, to aż strach myśleć.
Moim zdaniem zawsze warto schować dumę do kieszeni i wyciągnąć rękę na zgodę, po minimalne choćby porozumienie. Traktować jak wroga kogoś, z kim było się tak blisko, nie warto. W Twoim przypadku już nie ma szans na szczęśliwe zakończenie, ale Patrycja ma szansę załatwić to jeszcze w sposób polubowny i  ludzki, bo jej chłop, mimo,że półgębkiem, ale sie odzywa i focha nie strzela.
Byłam w Twojej sytuacj o krok przed rozwodem, ale fakt, nawet w najgorszym momencie komunikacja między nami nie osiągnęła poziomu ciszy. Mając dzieci po prostu musieliśmy się dogadać, dla ich dobra i normalnego życia.

A ja wychodzę z założenia, że otrzymujesz to, co dajesz.
Jasne, że nie w każdym przypadku. Ale jeśli wybrało się na męża w miarę normalnego człowieka,  to mało który na dobro będzie reagował złem, czy odtrąci wyciągnięta na zgodę rękę. Bo idealnych facetów naprawdę można policzyć na palcach. O ile nie kręci nas samotność, jesteśmy skazane na charakterologicznie niedoskonałe typy, mające swoje przywary i nawyki. Da się znieść?  Z reguły tak, trzeba tylko  odpowiedniego, mniej drażliwego podejścia,  bez uczulenia na punkcie własnym, nie traktując wszystkiego jako olania, czy odrzucenia, można też zachować się głupio mając słaby dzień czy bezpodstawny żal. Liczy się ogólny zarys. Bo wpaść w błędne koło wzajemnych pretensji jest łatwo, zaślepieni bólem niekoniecznie obiektywnie ocenimy zachowanie partnera, a to juz prosta droga do kryzysu i rozstania. Warto na chwilę wyłączyć emocje i chłodnym okiem ocenić sytuację. To nie jest naiwność czy głupota, to próba ratowania wieloletniego, nie zawsze złego związku.
Czy spróbować, to i tak rozsądzic każdy autor musi samodzielnie.  Bo nasze,  subiektywne oceny nie powinny być wyznacznikiem decyzji, co najwyżej mogą być "innym punktem widzenia".

Zmierzch...Widzisz...Ja doskonale wiem że mój mąż mnie kocha.On ma poważny problem w okazywaniu swoich uczuć.Czasami jest tak że ta jego miłość"aż mu uszami cieknie"a czasami jest(w większości czasu)drętwy jak flaki.Osoby z zewnątrz uważają mojego męża za osbę wyjątkowo towarzyską,otwartą ,zabawną itp.W domu jest odwrotnie.Nigdzie nie wychodzi po pracy(no chyba że z pieskami)nie ma takich znajomych z którymi mógłby wyjść na przysłowiowe piwo.decydowanie woli posiedzieć przed komputerem albo posiedzieć na kanapie.Najlepiej wtedy dać mu święty spokój i się nie odzywać ,bo wtedy jest najszczęśliwszy.
Dzisiaj naszła mnie taka refleksja,pewnie tym razem posypią się na mnie gromy,ale kiedy tak "oczekuję i oczekuję"na seks(czasami miesiącami)to jak już do niego dojdzie to przestało mnie to cieszyć.Owszem"skorzystam z okazji"(jak to brzmi)ale niespecjalnie mnie już to cieszy....Niedawno mi się"udało"Mąż zadowolony,ja"technicznie"też ale jedno zdanie męża zepsuło wszystko,choć zakładam że nie było to absolutnie złośliwe:"Czy teraz jesteś zadowolona?Czy to było to o co co chodziło?"Poczułam się dziwnie....
Jeszcze będę próbować.Na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie udzielić nikomu odpowiedzi czy chcę montynuować ten związek czy mam go serdecznie dość....Jeszcze zobaczę...

Gagatka...Sugerujesz"kogoś na boku"?Przed chwilą siedziałam w wannie.Wchodzi małżon(oglądał wiadomości)i mówi"Michu?A ty już wysłałaś list do św.Mikołaja że chcesz Na nastepny rok gruby portfel i szczupła sylwetkę?"Zanim cokolwiek zdążyłam odpowiedzieć,usłyszałam"Mam tylko nadzieję że dodałaś żeby się nie popier...ł jak w ubiegłym roku
"Zdążyłam tylko odpowiedzieć że jest z niego Cham ,jak usłyszałam że on tylko żartował.
Wiem że sobie jaja robił ale jak wyszedł to się poryczałam.

gagatka, Dystans do siebie - wiadomo, podstawa. Ale jednak od najbliższych osób mamy prawo nie oczekiwać "dowalania".

A co do tego typu żarcików z ust mężczyzn, to myślę, że bardzo rzadko takie żarty nie mają "ziarnka" prawdy, na zasadzie - powiem Ci coś, ale w taki sposób, żebym w razie czego mógł powiedzieć, że to był tylko żart, a nie mam odwagi (ani nie znam takiej formy) żeby Ci to samo powiedzieć wprost i nie w "żartobliwej" formie.

No więc jedni opowiadają kawały (z aluzjami), inni właśnie chlapną coś takiego jak to z Mikołajem.. niby nic, a jednak autorka intuicyjnie czuje, że coś w tym było.
To są takie szpileczki, na które sugeruje się nam, że osobie z dystansem i poczuciem humoru nie przystoi reagować - i to jest bardzo szkodliwe, bo daje drugiej osobie ciche przyzwolenie na wsadzanie takich szpileczek bezkarnie, a Ty masz się uśmiechać żeby nie wyjść na sztywniarę.

Nie fajnie.

Pati
Człowiek to taka "cwana bestia", która sobie zracjonalizuje, zignoruje, zapomni to, co potrzebuje, aby podtrzymać swoje przekonania.
Ja w zachowaniach twojego męża, które opisujesz nie widzę grama miłości.
Ale może ja ja inaczej definiuję, inaczej czuję i inaczej doświadczam MIŁOŚĆ niż ty, Kochana.
Wiem jedno w ziązku powinna być Komunia dusz, serc i ciał.
Nie musi być cały czas sielanka, ale nawet jak się dwoje ludzi od siebie oddali na chwil kilka to tylko po to, aby jeszcze bardziej się do siebie potem zbliżyć.
Ty możesz widzieć miłość zupełnie inaczej.

Ale Pati, gdy nie czujesz się w swoim małżeństwie zaopiekowana, otoczona troską i wsparciem, gdy nie czujesz, ze otrzymujesz tyle, ile chciałabyś i powinnaś otrzymywać, gdy zwyczajnie nie czujesz się kimś najważniejszym i wyjątkowym - to tego powinnaś się wyraźnie i głośno domagać. Nie czekaj aż on się domyśli, nie staraj się jeszcze bardziej kosztem siebie i swoich potrzeb aby on wreszcie docenił, nie oczekuj, że problemy same się rozwiążą ale DZIAŁAJ.

Życie masz jedno, szkoda każdego dnia , w którym musimy rezygnować z tego, co nas uszczęśliwia w imię podporządkowywania się wizjom życia i pragnieniom innych ludzi.
Zajrzyj na stronę projektegoistka.

Gagatka...ostatnio na fb krążył taki dowcip kabaretu Paranienormalni, o tym że US wpadł na pomyśł opodatkowania udanego pożycia seksualnego w związkach.Pokazałam to mojemu a on w rechot"popatrz miśku jaki byśmy zwrot podatku dostali!"Nie odpowiedziałam nic ,ale w duchu się zaśmiałam że nas to US na terapię pewnie wysłał bo przy próbie wypłacenia nam zwrotu to by z torbami poszedł.
Zmierzch...dobrze powiedziane,chyba sama lepiej bym tego nie określiła...

Dokładnie - dowalanie w białych rękawiczkach.
Nigdy nie chciałabym być z takim mężczyzną. Wolałabym żeby mi powiedział wprost, że uważa, że przytyłam, czy coś tam zasugerował niż takie żenujące żarty.
Zabija w ten sposób zaufanie i potem nigdy nie wiesz kiedy ktoś taki żartuje , a kiedy podświadomie się za coś na Tobie odgrywa pod pozorem żartu. Pieprzyć coś takiego.

Pod tym co napisała Zmierz też się podpisuję. W tych Twoich opisach autorko czuć wielka potrzebę Miłości, której nie otrzymujesz, więc chwytasz się każdego 'ochłapu' jaki on rzuci i oglądasz to z każdej strony, "tulisz się" do tego.. no przykro się to czyta.

I to właśnie jest klasyczny przykład różnicy w podejściu do sprawy. Ja tu nie zakładam od razu złośliwej aluzji, przytyku czy "pocisku". Uważam, że większość mężczyzn nie rozkminia takich rzeczy, są prości jak budowa cepa i konstruują swoje wypowiedzi w prosty, niezawoalowany sposób.  Dla mnie to miał być żart, dla Was obraza.
Cały czas podkreślam, uważam Wasze podejście za idealizm, nie, żeby zły, tylko trochę nieżyciowy. Bo ideałów, moim zdaniem, nie ma.
Pati, to było akurat dobre
i nie wiem, czy to dowód na jego dystans do siebie czy bezkrytyczność.

Gagatko, ja właśnie dokładnie z tego samego powodu uważam to co napisałam
Ten żart to tak naprawdę nie był żart, ale co miał jej powiedzieć, jak zobaczył reakcję?? Pomyśl..

I jest też spora różnica między poszukiwaniem i oczekiwaniem 'ideałów' i idealnych zachowań, a..dowolaniem partnerowi czy olewaniem go, bo "we mnie się wypaliło i mnie się już nie chce".

Acha, no to wszystko jasne.
Nawet z własnych łez i reakcji będziesz się śmiała, żeby to utrzymać.

Ręce opadają.

Tak, myślę, i nadal podtrzymuję wersję żartu. Nie pomyślał, że zaboli, że się przejmie, że tak weźmie do siebie, bo przecież żarcik z US też był tendencyjny, ale nie zabolał.
Elle, ja jestem świetnym przykładem, że po kryzysie, wypaleniu, nawet krzywdzie, jaka jest zdrada, można mieć fajny, szczęśliwy, choć oczywiście nieidealny związek. Potrzeba tylko odrobinę pokory i masę dobrych chęci. Jasne, że z obu stron. Ale dopóki trwa się w przeświadczeniu, że mąż to zło wcielone, jest się ślepą na dobre gesty, które Ty nazywasz "ochłapami", widzi sie tylko krzywdę, to nie wyjdzie. Nic się nie zmieni. Nie przerwie się koła złych akcji i reakcji. Jeśli wyciągnie się rękę w znaku pokoju i partner ją przyjmie, odda, to już jest sukces. Bo w kiepskiej atmosferze to i żarty sa głupie, fakt.
Nie twierdzę, że związek Pati da sie uratować, że jej mąż jest  tylko zbłąkanym, ale dobrym partnerem. Uważam tylko, że zawsze przed poddaniem się warto spróbować zawalczyć, bo spędzenie z sobą tylu lat świadczy o tym, że coś wartościowego w tym związku było.

Elle, sam z siebie to mój mążnie zdziałałby nic. Nawet tu na forum mamy przyklady, że faceci samotnie walczący o żony nie maja szans, póki one po doopie nie dostaną i myślenie im sie nie zmieni. Bo i mnie w głowie właśnie z podejścia typu " nie sypia ze mną często, więc nie kocha, olewa, ma głęboko" przestawiło się na "walczy, wybaczył, więc jednak mnie chce". Mój nie jest romantyczny, wylewny, ale tym jednym gestem udowodnił, że mu zależy.
Negujesz te smsy, a  niestety, bez porządnego wstrząsu, to tylko małe kroczki będą świadectwem uczucia. Mało? Jak sie złoży do kupy trochę tych pokojowych gestów, poprawę atmosfery, to może wyjść niezły argument za .
I nikt tu niczego nie udaje, a najmniej autorka, na litość. Mało tego, moim zdaniem nadal nie jest otwarta na swojego męża i nie wiadomo, czy będzie. Być może za dużo już między nimi zaszło niedobrego.

Ooo, to to to....
A wtedy trzasnie focha..
Wyprowadzi sie, zeby milala nauczke i zaczela sie starac....
A za pol roku odezwie sie, ze chce wracac....
( to tak z doswiadczen wlasnych)

Tylko moze aytorka do tego czasu uzna, ze nie warto, zeby wracal....?