Teraz moja kolej!!!

Żebyśmy mogli napisać coś mądrego, musisz opisać swój problem. Póki co, nie wiemy nic.

Odezwij się na priv Chętnie z Tobą porozmawiam

bywają dobre chwile? dobre chwile mają trwać a nie bywać sobie czasem.
musisz być silna, nie ma recepty jak to przetrwać. zajmuj się sobą. nie siedź za duzo w domu. wychodz, poznawaj ludzi i spedzaj czas z przyjaciółmi. nie marnuj kolejnych lat  z nim. jak już zadecydujesz w 100% ze nie cchesz jego pojawi się w koncu ktoś kto pokocha Ciebie i stworzyciue zdrowy związek. Wszystko da się przetrwać, nie łam się i trwaj w swoich postanowieniach.
ja na szczęście jestem silna, po wszystkim tym co przeszłam nie mam już problemu typu- jak to przetrwać. postanawaisz coś i sie tego trzymasz, po prostu.

Ja o tym wszystkim wiem, ze dobre chwile maja trwac,a nie bywac,nie zamykam sie w domu, jednak nie zawsze tak bylo. Poznalismy sie w pracy. Odtanczyl kilkumiesieczny taniec godowy zeby sie ze mna spotkac, poniewaz nie zwracalam na niego uwagi, no i stalo sie. Zaczelismy sie spotykac, oczlarowal mnie odrazu, chciaz na bajery jestem dosc odporna. Cos nie tak zaczelo sie dziac kiedy zaczal znikac bez slowa na cale tygodnie a ja sie martwilam, plakalam, myslalam czy moze cos mu sie stalo, a on potem zjawial sie jakby nigdy nic a chora glowa sie cieszyla. Powodem znikania bylo to, ze niby cos nie tak zrobilam, nie tak powiedzialam i dawalam sie na to nabrac odczuwajac poczucie winy, a potem strach czy moze znowu cos zrobie nie tak, czy on bedzie, czy moze znowu go nie zobacze. Taka glupota! Pamietam jaki odczuwalam wtedy bol. Nie do opisania. Poszlam nawet do psychiatry po antydepresanty, bo nie moglam ogarnac swoich emocji, dostalam jakies leki ale czulam sie po nich zle i zrezygnowalam, w tym okresie jakos trafilam na wasze forum, podczytywalam sobie. Ktoregos razu zamiast zamartwiac sie poszlam sobie po cztery drinki do biedrobki, potem kolejne cztery, zrobilo mi sie lzej, w pijackim widzie doszlam do wniosku ze pies go... no... i tym razem ja zniknelam.... Wkurzylam sie. Doznalam olsnienia. Doszlam do wniosku ze wlasciwie to niech sobie idzie. Tu dopiero zaczal sie zaskakujacy cyrk gdy przestalam odbierac telefony, udawac ze go nie znam, ignorowac. Odkrylam wtedy, ze to znikanie mialo byc kara dla mnie, zebym pocierpiala, pomyslala i dostosowala sie do jego oczekiwan, a tu pewnego dnia zong!  Cos piszlo nie po jego mysli. Zaczely sie jego lzy, ogolna rozpacz, przepraszanie, zrozumienie, branie winy na siebie gdy zobaczyl ze nie na mnie juz pod kontrola. Ze zaczelam sprawe stawiac w sposob oczywisty. Jak sie cos nie podoba, to dowidzenia!

Ja jestem swiadoma tego ze nic sie nie zmieni, nie mam do niego zaufania, szacunek tez trace o czym on doskinale wie. Jest uswiadomiony co i dlaczego. Oswiadczal mi sie kilka razy, ale doskonale wie ze ze nic z tego nie bedzie. Nigdy nie wezme slubu.Jedyny problem to to ze nie moge powiedziec ze nic do niego nie czuje. Czuje bol ale bez tego sie nie obejdzie, to naturalna reakcja i zaakceptowalam ja, kiedys minie. Unikam go a on nie odpuszcza. Czeka na moj slabszy moment, boje sie ze ten slabszy moment nadejdzie. Ja jestem gotowa zapomniec o nim, ale tym swoim chodzeniem za mna on mi tego nie ulatwia. Gdyby go tak nie widywac bylo by prosciej. Nie dociera do niego ze to koniec. Mi tez zal, ale destrukcyjne znajomosci trzeba konczyc. Tak byc musi. Ja wiem ze i jemu i mi jest trudno. Przeciez na poczatku rozstania nie stanowily dla niego prolemu, to w czym teraz jest problem? Inne kobiety jeszcze nie wyginely, nie mozna znalesc sobie innej? Ja jestem tym zmeczona. Na ksiezyc nie uciekne zeby go unikac. Nowego zwiazku nie szukam. Jak pomysle o zwiazku, odczuwam lek. Chce tylko zapomniec o tym co bylo.

Dziekuje wszystkim za odpowiedzi, latwiej rozgryzac problem wspolnie. To prawda Margolinko ze dlugo sie znamy, przeszlismy razem wiele, jestesmy bardzo do siebie przywiazani, to sprawia ze nie latwo sie rozstac, ale to juz koniecznosc. Mysle, ze w obecnej sytuacji, to praca nad "nowa" dziewczyna bylaby dla niego latwiejszya i pewnie przyjemniejsza. Jezeli o ten temat chodzi, to jego klopot jest inny. On nie moze zniesc mysli ze ktos urobi mnie. To juz przerabialam. Mam wielu znajomych, jak to czlowiek ktory nie mieszka w buszu, mamy tez znajomych wspolnych i on swoich. Dziwnym trafem, lub nie trafem kiedy "nie widac" nas razem, zaczyna czesciej krecic sie kolomnie jakis kolega, to go doprowadza do szalu, czyni glupoty. Nigdy nie nazekalam na brak adoratorow, ale kiedy jestesmy razem (w sensie zwiazku) nie okazuje jakiejs zazdrosci, czy zaborczosci, ufa mi gdy wychodze z kolezankami na dyskoteke co zdarza nie czesto. Wyobraznia zaczyna mu dopiero pracowac gdy sie rozstaniemy. Pare juz tych rozstan bylo, stad nie dziwie sie jego nadzieji i przekonaniu ze zlosc na niego mi przejdzie. Mam slabosc nie tyle do niego... ile do tego ze przezylisy tez kawal dobrego czasu. Wiem ze nie mozna zyc wspomnieniami. Staram sie ogarniac teraz wszystko na sucho, oceniac fakty, nie sluchac od niego zadnych glupot. Przerabialam i obietnice i prosby i grozby jego samobujstwem i to tez nie wszystko... Musimy kazde pojsc swoja droga. Moze jak bende konsekwentna w unikaniu go i po paru miesiacach nie dam wciagnac sie w zadna rozmowe, to sprawa przycichnie. Innej opcji nie ma. Dzwoni co pare dni. Nie odbieram. Nie ma mnie na mapie. Na ile moge, to go unikam.

Ja, Oliwio, wczesniej nie zdawalam sobie sprawy z tego, ze mozna z zimna krwia stosowac na kims takie sztuczki. Celem jego znikania bylo to, zeby przerobic mnie na swoje kopyto, wykorzystujac moje uczucia i emocje jakie mna targaja. Ja MIALAM za nim plakac, MIALAM czuc sie zle, a potem dziekowac bogu, za to ze jest jak sie pojawil. Jak to odkrylam, bylam wsciekla! Na siebie tez, ze nie ogarnelam rozumem tego wczesniej, ale gdy juz zrozumialam o co chodzi... Dalalam czadu! Na zimno, na spokojnie patrzylam na jego cyrki. Jak np. pakuje sie (powoli, spokijnie, zebym miala czas przestraszyc sie i go zatrzymac, a potem nerwowo, wymawiajac mi moje niby winy, zebym czula sie wszystkiemu winna) a potem dowiedziec sie ze rozstanie to byla moja decyzja, bo moglam cos zrobic i go zatrzymac. Porzucilam go i wykorzystalam!!! Jak nie ma na teatrzyk nawet slowa odzewu, facet wije sie z niedowierzania! A jeszcze jak sie okaze, ze zyjesz i to calkiem dobrze,  spotykasz sie z ludzmi, jezdzisz na wycieczki i jeszcze kreci sie obok ciebie jakis kolega? Ego boooli a ego to on maaaa! To ego nie moze sobie poradzic z poczuciem braku. Cos zostalo zabrane, a ego CHCE! I to chcenie nazywane miloscia. Bo on kocha! Zyc bezemnie nie moze! W to ze nie moze spokojnie zyc, to ja wierze, ale nie dlatego ze kocha, tylko dlatego ze CHCE, a nie ma. Trzeba trzymac sie i dawac takim gadzinom szkole. Bystry uczen czasami przerosnie mistrza. Kto mieczem wojuje, od miecza ginie! Oby bylo coraz wiecej swiadomych kobiet. Musimy sie trzymac. Czytalam gdzies na forum tym czy innym, jak kobieta pisala, ze zostawil ja maz, a robila dla niego wszystko, on nie robil nic. Poszedl do innej, gdzie skacze kolo niej, robi zakupy, gotuje sprzata. Kobitka nie potrafi ogarnac jak to i dlaczego. Dobrze, ze sa takie fora, bo mozna sie czegos jedna od drugiej nauczyc.
Ja na poczatku swoich "atrakcji" z bylym  podczytywalam to forum. Dobre rady plus wrodzony upor i efekt spotkania z gadem jest mniej oplakany. Dla mnie rzecz jasna. Teraz to krokodyl roni lzy.

Tosiu brawo! Jesteś na dobrej drodze do wolności i spokoju. Sama widzisz jak dobrze się czujesz teraz, gdy potrafisz się przeciwstawić jego manipulacjom. Bo to tylko manipulacje i żal, że wymykasz mu się z rąk. A przecież było mu tak wygodnie, a tu trzeba będzie zaczynać od nowa. Z kolei dla Ciebie rozpoczęcie wszystkiego od nowa, będzie szansą na lepsze i szczęśliwe życie. W końcu!

Czytalam troche o znikajacych facetach. Ten okaz jest troche nietypowy. Zwykle te wynalazki znikaja, pozyja troche i sobie przypominaja o dziewczynach. Ten to sledzi kazdy moj krok. Ma jakas obsesje. To Narcyz wypisz wymaluj, czesto sie obraza bez powodu, jest najmadrzejszy i zawsze ma racje, a jak nie ma, to jest obrazony i i wtedy znika. Znika po to zebym sie pomartwila. Na to sie wkurzylam jak to odkrylam. On tak znika, ze caly czas gdzies kolomnie jest. Bywa ze mnie sledzi. ZAWSZE jak pojawi sie jakis kolega to on pokazuje ryjek. Kiedys spotkalam kolege-sasiada w biedronce, wracalismy razem do domu, a ten bach! doslownie z krzakow i pyta sie czy nam nie przeszkadza! Fakt ze ten kolega smolil do mnie przyslowiowe cholewki, ale ja go nawet nie lubilam, moj go znal stad, ze koles za mna lazil, nawet jak bylam z tym moim.Potrafil isc z nami np. niezaproszony na kebab, czy gdzies. Przyklejal sie i juz. Moj jak zobaczyl ze idziemy razem, grozil ze zabije i jego i siebie.  No i paru jeszcze takich przyklejakow mialalam. On nawet nie zdaje sobie z tego sprawy, ze meczy sam siebie. Obrazi sie, nie ma go ze mna, ale mnie pilnuje. Jak go jakis czas niewidze, odzyskuje spokuj i rownowage. Zyje sobie tam jakos. Gorzej jak uzna ze za bardzo sie stesknil. Wtedy sie zaczyna. Potrafi siedziec tyle pod moim domem, az sie nie wkur.... i nie podejde. Sasiedzi sie smieja, bo sie na nim poznali. Na poczatku mysleli, ze on taki kochajacy i biedny ale w koncu sie wyjasnilo, ze to poprostu czub! Ja z sasiadami zyje jak z rodzinom.Sasiedztwo mi sie udalo. Ostatnio sie dowiedzialam, ze go zdradzam! Od kolezanki sasiadki. A taki dobry chlop. Facet ma 38 lat, ale jak twierdzi wyglada na 29(tym, ktorzy nie wierza, musi pokazywac dowod, czym sie bardzo szczyci) Fakt, ze wyglada mlodo, ale glowe, to ja bym zamienila na inna. Nie to ze brzydka, ale pusta A moze by go opchnac na alegro w zamian za jakis fajny gadzet? Zamienie go na kota Juz kiedys mialam ekstra kota, ale mi zginal. Madry, czysty, nie lubil go, bo kocina zawsze spala w moich wlosach. Kazal mi wybierac "albo ja, albo kot!" Wybralam kota! No jak mialam wybor.... Ogolnie nie przepadam za kotami, ale ten byl kochany. Kiedys bym wiele dla tego mojego zrobila. Teraz go nawet nie lubie. W czym wiec problem?  Ktos moglby zapytac... Ano w tym, zeby mi sie nie odmienilo,bo on moze sobie odczekac, jak emocje i zlosc opadna i przyjdzie z jakis czas i moze uzyc roznych sposobow zeby zwrocic moja uwage np. grac cala noc na ballalajce. Nie wiem co to ballalajka,  ale jak bedzie zdesperowany, to bedzie gral! Kiedys o tym wspominal. Jak tu nie dac sie zlamac. Czy unikanie go pomoze?. Teraz jestem nastawiona przeciw niemu, a za balalajke dostal by jajkiem, powiedziala bym ze brzydko gra i prosze sobie stad isc. Problem jest taki, ze jak by mi kiedys przeszlo, byla bym na siebie potem zla. Poraz kolejny bym go czyms "urazila", pokazal by fochy, ktore dla mnie sa juz zalosne... znowu przezywala bym stres, a lepiej rozstac sie i juz. Nie wspomne juz o tym, ze doszlo do aktow przemocy. Mam to w glowie i sobie zapamietam. Glownie to trzyma mnie w postanowieniu o rozstaniui i podtrzymuje do niego negatywne uczucia.

Zyje! Dzis zyje, sa dni gdy poprostu zyc sie staram. Mam kryzysy. Tu sobie musze ponarzekac, poprzypominac co trzeba.Taka autohipnoza Nie moge znowu wyjsc na losia....

Witam wszystkich i Ciebie Tomku. W odpowiedzi na Twojego posta napisze, ze trudno bedzie okreslic moment w ktorym ta historia bedzie miala swoj koniec. Niezmiennie trwam w postanowieniu odizolowania sie od tego co bylo i o dziwo idzie mi elegancko Im wiecej czasu rozlaki, tym lepiej dla mnie. W tym momencie postrzegam to, jakby to byl jedynie sen. W poniedzialek mialam jedynie mialam "niespodzianke" Wieczorem, gdy wychodzilam do znajomej, byl u mnie pod domem. Mroz jak cholera a on sterczal. Umklo mu chyba jak wychodze. Od tego czasu mam spokuj. Nie dzwoni nie pisze, nie widze go i sie nie stresuje. Nie mam zamiaru wiecej z nim nawet rozmawiac. Nawet jesli stanie na mojej drodze, zbende go milczeniem. To dziala. Najgorsze jest to ze zawsze, jak mysle, ze dal sobie spokoj, on sie pojawia i przezywam stres. Dobre w tej sytuacji jes to, ze pierwsze o czym pomyslalam jak go zobaczylam, to ucieczka To juz dobry odruch. Mam nadzieje, ze nie bende narazona na jakies gorsze przezycia.

Oj tam, oj tam... Nawet jesli, to jakie to ma znaczenie kwadrad? Cieszysz sie poprostu, czy moze jest jakis konkurs i mimo woli wyszlam na prowadzenie? Jesli jest konkurs, to napisz przynajmniej jaka mozna dostac nagrode... a  jesli zwyczjnie sie cieszysz, to milego dnia zycze