Nadal Go KOCHAM :( jestem w rozsypce

Czesc,

Jesli tak postapil to niech idzie... pomysl sama w jaki sposob to zrobil?  jest niedojrzaly i to nie ten. Boli ? wiem tak jest kiedy zalezy ale on nie zasluguje na to. A Ty z pewnoscia poznasz tego jedynego a ten niech zaluje.

Hmm byliśmy kilka dobrych msc razem, od początku coś do niego czułam, pod każdym względem był idealny, starszy o kilka lat więc bardziej ogarnięty, w planach było zamieszkanie razem od stycznia i nagle czar prysł i najgorsze jest to ze niewiem z jakiego powodu, czy ja coś zrobiłam złego czy on sie wystraszulył poprostu niewiem .
Jeszcze najgorsze jest to ze podejrzewam ze jestem w ciąży i nawet niemam, z kim pogadać o tym  :c

O ile nie jesteś bardzo młodą kobietką (bo w młodym wieku prawie każdy intensywnie przeżywa zawody miłosne), to powinnaś się zastanowić nad tym, czy nie dotknął Cię syndrom uzależnienia od partnera. Polecam wątek "dla kobiet kochających za bardzo" (znajdziesz go pod tym adresem: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=17705 ). Niestety opieranie swojego szczęścia życiowego na partnerze, szukanie w nim cech ojcowskich (jak zaradność życiowa, o której pisałaś, przewaga wieku itp.), idealizacja (bo nie był idealny, nikt nie jest, to tylko Twoje wrażenie) i męczące zasypywanie byłego partnera prośbami o powrót jest typowymi przejawami dla syndromu uzależnienia od związku.

Zapewniam Cię, że dojrzała miłość partnerska opiera się na wspólnym budowaniu relacji latami. Ty byłaś w związku kilka miesięcy i już zdążyłaś uzależnić swoje zdrowie psychiczne od partnera, to nie rokuje dobrze. Polecam wnikliwe przeczytanie podanego przeze mnie wątku, przynajmniej kilkunastu pierwszych stron, a być może zauważysz u siebie pewne cechy i będziesz mogła udać się z tą wiedzą do psychologa, grupy wsparcia lub terapeuty. Im szybciej zaczniesz pracować nad sobą tym lepsze życie partnerskie czeka Cię w przyszłości. Niestety, jeżeli nic z tym nie zrobisz każdy związek będzie kończył się tak samo, ponieważ nikt nie czuje się komfortowo w związku z osobą całkowicie od niego zależną, idealizującą go, poświęcającą się aż nadto. Dlaczego? Ponieważ wówczas osoba zależna staje się cieniem samej siebie, ogranicza swoje "jestejstwo" do roli uwieszonej na ramieniu swojego mężczyzny dziewczynki, której charakter prawie całkowicie zanika, bo jedyne co widać w jej oczach to miłość i bezgraniczne oddanie. Ludzie pragną tworzyć związki z osobami o odpowiadającym im charakterze, a nie z osobami zatracającymi swoją indywidualność, będąc jedynie odbiciem miłości, oddania i podziwu wobec partnera. Takich ludzi szybko przestajemy szanować i nie rozwijają się w nas wobec nich żadne poważne uczucia, traktujemy ich raczej jako "służące-przytulanki", ale taka relacja szybko męczy i powoduje frustracje przez którą zdrowe jednostki odcinają się od takiej osoby, a zaburzone trwają przy niej celem czerpania korzyści (co jest bardzo niebezpieczne i może nawet wywołać skłonności sadystyczne - partner jest dla nich bezosobową własnością).

Walcz o swoje zdrowie i życie. Alkohol nie jest odpowiedzią - nie sprawi, że staniesz się osobą dojrzałą do związku, a wręcz przeciwnie. Oprócz kłopotów zdrowotnych stracisz szacunek w oczach potencjalnych partnerów i zrobisz sobie jeszcze większą krzywdę, niż ta, którą zrobiłaś sobie nadmiernym zaangażowaniem w ten związek. Nie cofaj się - idź naprzód, tylko wtedy zmienisz coś na lepsze.

Co do ciąży - zastanów się, czy nie jest to nieco wmówiona wymówka na usprawiedliwienie szukania kontaktu z partnerem. Nie masz o co się martwić, jeśli okres Ci się spóźnia, a dwa testy wyszły negatywnie lub jeśli w ogóle jeszcze nie minął termin Twojej miesiączki. Jednak jeśli groźba jest realna (seks bez zabezpieczenia w środku cyklu, pozytywny test) to picie alkoholu w takiej sytuacji jest głupotą. Gotowanie sobie i innemu człowiekowi tragedii życiowej, bo nie umiesz sobie poradzić z zawodem miłosnym jest niedopuszczalne.

Marjolaine - bardzo mądre i ważne słowa napisałaś. Czytam  Twoją wypowiedź i szczerze mówiąc czuję sie lepiej. Ja nie jestem młodą osobą i sama się dziwię, że rozstanie przeżywam tak bardzo ale to jest silniejsze ode mnie.

Tak , języka polskiego też warto się nauczyć ,szczególnie jak ktoś się chce wypowiadać w tym właśnie języku.

Niestety nie mieszkam w warszawie ale kawy bym sie z chęcią napiła

Ojoj (tuli) ja tez nie za wesoło mam, ale to z innych powodów, nie mam sie komu wygadac :c

Napisze tylko wieczorkiem pewnie albo jutro
Tylko nie smiej sie z mojego maila

Oj wspolczuje, jak go widze kilka razy w tygodniu i mi ciezko jak mnie mija samochodem a co dopiero mieszkac razem, wspolczuje kochana niewiem nawet jak Ci pomoc, najlepsze wyjscie to chyba mieszkac osobono, chyba ze chcecie byc jak 'przyjaciele' ale to tez nie przejdzie, na dluzsza mete

Joj nawet niewiem jak Ci pomoc naprawde po moim ex rozstanie splynelo jak po kaczce, zerwalam dla niego z chlopakiem po 3 letnim zwoazku z ktorym mialam plany a on sie pobawil mna, przed zerwaniem jakos miesiac wiecznie czasu niemial i nagle kontakt sie urwal bez slowa, a teraz udaje ze mnie nie zna, to tez boli. Jeszcze do tego zebym miala wiecej nerwow na 60% prawdopodobnie jestem w ciazy, jak bd to sie zalamie juz calkiem bo on ma wszystko w d*** a ja 20 lat i sama z dzieckiem, bez zadnego wsparcia od strony rodziny a tym bardziej od niego

Czekam az wszystko sie ulozy, z dnia na dzien jest coraz lepiej, ale jak go  widze to wszystko wraca, wychodze ze znajomymi, bo tak zapominam, a jak mam spedzic wieczor w domu to normalnie dopada mnie depresja,  a podejrzewam ciaze dlatego ze w dniu owulacji i w dniach plodnych kochalam sie bez zabezpieczenia, wiem ze glupia bylam, moglan pomyslec. Mimo wszystko mialam niby miesiaczke ale byla bardzo skapa, cykle mam po 26 dni i teraz mi sie spoznia, nic nie zapowiada na @, ale za to mam kilka objawow zapowiadajacych ciaze, poczekam jeszcze 2 dni i robie test.