czy naprawdę jestem nudna ?

przed erazmusem i na erazmusie bylam beztroska- nie chodzi o to, że leniwa, imprezowiczka- po prostu zachowywalam sie tak jak chce, robilam co chce. pojechalam tam sama, nikt nie komentowal tego jak sie zachowuje, jak powinnam cos zrobic, kiedy gdzie. robilam co chcialam- i bylam lubiana, zdobywalam osiagniecia- mialam najlepsze oceny - takie jakie studenci z ojczystego kraju
po powrocie ludzie zaczeli mnie komentowac, a ja zeby byc lubiana zmienilam sie tak znowu aby ludzie mnie lubili. zawsze chcialam aby ludzie mnie lubili. nigdy nie robilam nikomu dramatow ani problemow.
na erazmusie kiedy mi sie cos nie podobalo mowilam o tym.bylo po sprawie.
od 2 lat kiedy wrocilam. znowu jestem dzieckiem/ wrocilam do rodzicow/ mimo ze pracuję, mimo, ze koncze studia mimo ze mam pelno znajomych wydaje mi sie ze mentalnie jestem nawet bardziej niedojrzala niz przed......
musze byc dobra corka, nie powinnam wychodzic wieczorami bo nie wypada. rodzice wiedza ze jestem dorosla a ja czuje sie nadal jak dziecko- mimo ze skupiam si ena pracy i na uczelni nie mam zycia prywatnego.

cos mi umyka.

oceniali mnie
mozliwe, ze bylam przewrazliwiona
mialam idiotów wsrod znajomych, ktorzy lubili zyc nieswoim zyciem

wlasnie zastanawiam sie skad u mnie takie przewrażliwienie wystepuje i strach przed ocena innych.
nie wiem

nie mam pojecia.
jak sobie z tym radzic?

nie, bo robilam swoje, nie zwracalam uwagi na to co ludzie o mnie gadaja.
a jak pojechalam na erazmusa i wrocilam - byly komentarze- ze pewnie musiam byc bogata zeby wyjechac, ze pewnie mialam wielu facetow, ze pewnie to i to.
i to raczej chlopaki mowili a nie dziewczyny.
czulam sie zle, bo przeciez sama zapracowalam sobie na erazmusa i ja sie cieszylam- ci ktorzy u mnie byli mnie odwiedzili wiedzieli ze ciezko pracowalam, jeszcze mialam praktyki aby splacic czynsz. a po powrocie czulam ze musze kazdemu sie usprawiedliwiac ze wszystkiego co robie. i tak mi zostalo do dzisiaj.

tak jakbym kazdy swoj sukces wszystko co robie musiala usprawiedliwiac, ze jednak jakims fartem mi sie udalo, ze jednak ktos mi pomogl - nie ja sama.......
dlatego juz nic nie publikuje na facebook. bo pozniej sa komentarze.
ale kiedy nie publikuje- nikt o tym nie wie i nie wiedza np ze biore udzial w jakis konferencjach ogolnopolskich , ze dostaje nagrody.

a widze ze ludzie ktorzy cos osiagaja nie patyczkuja sie i publikuja- zawsze beda hejty..

Przede wszystkim usamodzielnij się i wyprowadź od rodziców. Kiedy będziesz "na swoim" to wzrośnie poczucie swobody. Może to wina rodziców, że ciągle przejmujesz się czyjąś opinią. Sama piszesz, że mówią Ci co wypada, a co nie (późne powroty do domu).

A nie możesz porozmawiać z Rodzicami czemu Cię tak traktują?

No to powiedz Im, że jeżeli dalej Cię tak będą traktować, to nie masz wyjścia i będziesz musiała się wyprowadzić.
Chyba, że faktycznie wyprowadź się i tyle.

Jak wiesz, że tak reagują, to po co im opowiadasz takie rzeczy? Jakby mi dziecko, nawet dorosłe opowiadało tylko złe rzeczy o swoich znajomych, to pomyślałabym tak samo. Że obraca się w takim towarzystwie w którym nie chciałabym je widzieć.

Rozpoczynaj, proszę, zdania wielka literą. Bo to trochę razi - pisanie z błędami przez studentkę.

No właśnie, skoro takie rzeczy im opowiadasz, to co się dziwić? Zresztą mogą mieć też inne powody, np. irytuje ich budzenie się w środku nocy, gdy córka wraca z imprezy. A masz już tyle lat, że dla mnie jest czymś oczywistym - Ty się dostosowujesz albo wyprowadzka.

Co do znajomych, to sama pisałaś, że przesiadujesz na FB (zanim zmieniłaś główny post). Nie możesz sobie znaleźć grupy ludzi, którzy zajmują się tym samym albo mają podobne zainteresowania? Jeśli mieszkasz w większym mieście, to nie powinno być problemu. A jeśli nie, to znajomości z ludźmi z innych miast chyba też wchodzą w grę? Można coś razem tworzyć nawet na odległość, tylko trzeba trochę ruszyć głową. Można rozmawiać, wymieniać się doświadczeniami, inspirować się wzajemnie itp. Do tego nie trzeba mieszkać 3 bloki dalej. A jeśli chodzi o zapite środowisko artystyczne z Twojej miejscowości, to właściwie dlaczego nie możesz czegoś z nimi robić? Bo piją i biorą narkotyki? A kto Tobie każe robić z nimi to samo? Jak się w tym nie dostosujesz, to powiedzą Ci "sorry, ale nie pasujesz tutaj, idź sobie"?

Kiedyś robiłem wykaz najlepszych tekstów w egzaminów i wywieszałem na tablicy ogłoszeniowej. Oczywiście bez wskazywania czyj to;)
Co do meritum to się zgadzam z innymi. Pewnych rzeczy się rodzicom nie mówi, tym bardziej jeśli się z nimi mieszka. ZAWSZE trzeba się dostosować do zasad panujących w domu właściciela, lub zmienić miejsce zamieszkania jeśli zasady nam nie odpowiadają.