Zacznę może od tego, że chcę się tu wygadać, bo nie mam komu. Jeśli będziecie przy okazji miały dla mnie jakąs radę to super, bo nie wiem już co mam myślec.
Jesteśmy ze sobą od 3 lat, mamy 2 dzieci. Ogólnie wielka romatyczna miłość, pięknie i cudownie. Wiadomo jak u każdego były i kłótnie, też te bardziej poważne, raz nawet prawie się rozstalismy. Ale ogólnie zawsze mi mówił, że czuje, że jestem jego kobietą na całe życie, że mu ze mną dobrze, że uwielbia rodzine którą stworzyliśmy, snuje plany na przyszłośc itd.
Ale od kilku miesięcy coraz więcej się kłócimy o coraz to mniejsze rzeczy. On się bardzo szybko denerwuje, o byle głupotę w zasadzie i potem przez kilka dni jest cisza między nami. Mam przez to straszne huśtwaki nastrojów, bo już nie wiem, co mam robić, a czego nie, żeby go nie denerwować.
On ma teraz ciężki okres, bo zbliża się rocznica śmierci jego ojca, z którą miał związaną taumę w dzieciństwie, więc nadal to przeżywa i wiem że to dla niego zawsze ciężki czas. Tym bardziej staram się być w porządku,sprawić żeby czuł się dobrze. Ale od tygodnia już wychodzę z sebie żeby było znów dobrze i nic.
Pokłóciliśmy się jak zwykle o nic, a on aż szklanki tłukł tak się wściekł... następnego dnia niby ze mną rozmawial normalnie, był miły, niby wszystko ok, ale jednoczesnie bardzo zimno między nami. Nie przytula, nie całuje, nawet przypadkowo nie dotyka. O czymś więcej to nawet mowy nie ma. A my raczej z tych par gorętszych jesteśmy, co to kilka dni posuchy z przyczyn od nas niezależnych to już była tortura. No i dla mnie jest. A on jest zimny jak lód.
Próbowałam z nim rozmawiać i nic. Czasem zdarzało nam się pisać do siebie listy, ot taki miły zwyczaj. Napisalam więc list jak za starych dobrych czasów. A on mi mówi, że go nie przeczyta bo nie widzi sensu żebym miała coś d niego pisać.
Dodam jeszcze, że ostatnio skotaktowała się z nim jego była i boję się że to ona mu namieszala w głowie... Że może odezwała się akurat w dobrym momencie jak się pokłócilismy i za nią zatęsknił? Nie wiem już sama.
Chcę jakoś przełamać tę jego oziębłośc, ale nie wiem jak. Chcę przestać się wreszcie kłócić. Strasznie tęsknie za jego bliskością. Nie wiem już co mam robić.
1 2015-10-06 11:36:12 Ostatnio edytowany przez berserkerka (2015-10-06 11:43:36)
Podobne tematy
To rzeczywiście idealny ten związek... porozmawiaj z nim. Powiedz co czujesz jak się czujesz w tej sytuacji. I zobaczysz co ci powie.. a 3 lata to wcale nie długo.
Idealny był, w zasadzie przez 90% czasu. Ostatnio właśnie zaczęło się psuć. 3 lata niby nie długo, ale przez te 3 lata przeżyliśmy ze soba więcej niż niektóre pary przez 10 lat.
Rozmawiac próbowałam, ale jego jedyną odpowiedzią jest żebym nie próbowała rozwiązywać nic na siłę, że z czasem mu przejdzie. Tydzień to niby nie długo, ale u nas nigdy tak długo to nie trwało, stąd moje zmartwienie. Do tego ta była się pojawiła na horyzoncie...
Jedynym sposobem jest porozmawiać, ale do tego go nie zmusisz... na Twoim miejscu też bym się odłączyła może na jakiś tydzień, nie przejmowała się i zajeła czymś innym. Może to zobaczy, a może dalej będzie siedział w swojej jaskini. Po prostu spróbuj za jakiś czas, trzeba oczyścić atmosferę ale nic na siłę.
Dwoisz się i troisz w tym waszym "idealnym związku", a on tak ma cię w nosie. Nie mówi ci jakiejś prawdy i traktuje jak wroga. Tylko pytanie: dlaczego? Ja bym się zdystansowała, przestała mu nadskakiwać i zaczęła obserwować...
Wyluzuj 
nie wchodź mu w d..e jeżeli mu to nie pasuje odpuść na jakiś czas wiadmo to trudne ale jak sama się zdystansujesz to on sam może(acz kolwiek nie gwarantuje) zacznie chce z Toba rozmawiać .I powie co go ''boli''
Jestem z moim facetem 3 lata i na poczatku było świetnie. Ale od kilku miesięcy nie daję już rady wytrzymać.
Nie pracuję, bo mam malutkie dziecko i zajmuje się nim i domem. Zawsze staram się żeby było ugotowane i posprzątane, chociaż czasem uda mi się ogranąć dom dopiero wieczorem jak dziecko śpi. Nie mówię, że jestem idealna ale staram się z całych sił, a on tego nie widzi i ma tylko pretensje. Bo dziecko płacze, bo nie posprzatane (a ja sie na prawde nie rozdwoję), bo ja przeciez nie mam nic do roboty, a i tak zawalam. Ma do mnie pretensje, że to ON musi robic wszystko. OK, czasem mi pomoże przy sprzataniu, ale to tylko wtedy kiedy on ma na to ochote, ja go o to nie proszę.
Do tego on pracuje w domu i ma wiecznie pretensje, że nie może posiedziec chwili w spokoju, a ja przeciez dziecku ust nie zakleję plastrem. A to kolka, a to choroba, teraz ząbkowanie więc mała często płacze. Do tego jest do mnie cały czas przyklejona, a jak tylko ja odłożę to krzyczy. A żeby zrobic cokolwiek w domu to przecież musze ją połozyc. Wtedy on ma pretensje, że nie potrafie się zająć dzieckiem, bo ciągle płacze, a on nie ma spokoju. A znowu jak zajmuje się dzieckiem, żeby było w domu cicho i mógł popracowac, to ma pretensje, że jest bałagan. A ja nie dam rady robic pewnych rzeczy z nią na ręku!
Nie wiem już co mam robic. O wszystko ma pretensję, a ja już nie wiem, co mam robic. Nie wiem czy to ja jestem rzezywiście taka zła?
Dodam, że mieszkamy z dala od rodziny, więc nie ma mi kto pomóc przy dziecku. On jesli już to pomoże posprzątac, ale dzieckiem się za bardzo nie zajmie.
Nie wiem już jak mam z ni rozmawiać. Poradźcie coś.
8 2015-12-11 22:58:51 Ostatnio edytowany przez TenObcy (2015-12-11 22:59:24)
Jaką pracę wykonuje?
- cslady
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Scaliłam dwa Twoje tematy. Nie zakładaj więcej wątków dotyczących tego samego związku, ponieważ to sprzeczne z regulaminem. Kontynuuj dyskusję w istniejącym temacie. Z pozdrowieniami, Cslady