TRUDA DZIEWCZYNA , TRUDA SYTUACJA :(

Była z Tobą z braku laku, bo Tobie zależało, nie była w Tobie zakochana.

Jak wyżej.

Przymus to za duże słowo.. Ale kalkulacja i brak laku już idealnie pasują.
Nie masz pojęcia jak wiele związków powstaje na tak nikłych przesłankach. wiele osób ma takie na koncie. Część osób zrobiło to z uwagi na niska świadomość w tamtym czasie i rzeczywistą chęć bycia w związku za wszelką cenę, część z czystego wyrachowania.

Twoja historia to kolejny świetny przykład dlaczego nigdy nie warto kogoś sobie "wychodzić". Nawet jeśli wejdzie z nami w relacje, to wbrew sobie i wcześniej czy później się to na nas zemści.

Słuchaj Elle, ona dobrze radzi! Przeczytaj moje watki, a przekonasz się do czego dąży taki "związek".

Oho, kolega w amoku jest.

Chwycił sie jak tonący brzytwy wypowiedzi, która sugeruje podobieństwa w sytuacji i zamiast kierować się głównym przekazem: finałem takiej relacji, to liczy, że wyszarpie na privie jakieś magiczne porady i sposoby

akwaforta: Dziewczyno, nie wchodź w atakie układy. Chłopak musi poradzić sobie sam, a Ty cofniesz się kilka kroków wstecz rozkminiając to od nowa, tyle , że jakims obcym gościem. Myśl o sobie kochana

Nie. to nie kwestia serca, tylko patrzenia na sprawy jakimi są, bez amoku

Kocham ją jak nikogo innego, czasami mam wrażenie że kocham ją nawet bardziej od mojej rodziny, rodzeństwa. Ona mi mówi , że chce być ze mną po staremu ale ja nie wyobrażam sobie czegoś takiego , że teraz ja sie dla niej staram i jej to jest obojętne, wiem ze napewno chce utrzymać relacje przyjaciel-przyjaciel, ale ciezko mi sobie wyobrazic to ze siedze obok niej i nie moge jej dotknąć, pocałować a wieczorem spędzić z nią wspaniałych chwil. Nie wiem co robic, napewno nie mam mozliwosci odwrocic sie od niej bo widuje sie z nia codziennie w szkole, w 1 klasie... :x

Mój ostatni post w tamtej sprawie jest z 12.09. To dwa tygodnie temu było... Cóż, nie było żadnych interakcji. Po naszej ostatniej rozmowie przez telefon przyznam się, że łudziłam się jeszcze jego powrotem, chęcią naprawy, rozpoczęciem wszystkiego do nowa, ale wiem, ze to było idiotyczne. W momencie gdy wyznał mi, ze chce na nowo spróbować zwalczyć o tamtą jego miłość sprzed lat, to nie wytrzymałam i się rozłączyłam. Taki był nasz koniec. Zrozumiałam wszystko. Na drugi dzień, napisał mi pożegnalnego maila, w którym wyraził skruchę, przeprosił, napisał, że on nie dojrzał i musi przekonać się jak to jest być z kimś innym. Chciał żebyśmy utrzymywali kontakt przyjacielski, bo on nie potrafi się ode mnie odwrócić. Usunęłam tę wiadomość, zablokowałam adres mailowy i telefon. Od tamtej pory cisza. Nic nie wiem i nic mnie to nie obchodzi. Po tym rozstaniu poczułam się nawet lepiej - wzrosła moja pewność siebie, pojawił się spokój, zaczęłam mieć na wszystko wylane, zero zadręczania, uśmiech i powrót do dawnego szczęśliwego życia Nie powiem, ze czasem zrobi mi się przykro, bo sprawa jest świeża, czuję się zraniona, wykorzystana (trochę na własne życzenie), czasem wizje ich razem nie dają mi spokoju, ale to nie moja sprawa. W dodatku w tym samym czasie mój brat rozstał się ze swoja dziewczyną po 6 latach i odrzuconych przez nią zaręczynach, wiec oboje jakoś sobie radzimy i wspieramy się nawzajem. Myślałam, ze będzie gorzej, bo bałam się samotności, ale widzę, ze jest lepiej. Nie czuję się już poniżona, a przez byłego zaczęłam podejrzewać u siebie chorobę dwubiegunową Teraz wiem, że ze mną jest wszystko w porządku. Poza tym odkryłam, ze mój były cierpi chyba na syndrom Piotrusia Pana - wszystkie cechy tej osobowości pokrywają się z nim. A wiec, współczuje mu i jego wybrance.