Czy zdradzajacy moze kiedys jeszcze byc szczesliwy?

Bartass to prawda ze zycie w zgodzie z sumieniem jest warunkiem koniecznym do szczescia. Ale jednak chyba niewystarczajacym.
Tylko co w sytuacji jak wyrzadzilo sie juz jakies zlo, skrzywdzilo sie meza, kochanka i siebie. Nadal mam wyrzuty sumienia.

Jak mozna dalej zyc ze swiadomoscia, ze wokol ciebie sa osoby ktore pewnie nadal cierpia. Jak czytam tu opisy zdradzonych zon i mezow, opisy ich odczuc po latach to widze ze nadal to w nich tkwi.
Jak czytam opisy opuszczonych kochanek, tak samo widze ze cierpia.

Eh a już myślałam, że poradziłaś sobie z tą sytuacją i odbudowałaś małżeństwo...
Romans to pułapka, przerwałaś go w chwili motylków itd. stąd do niego wracasz, porównujesz z codziennością.. rozmyślasz, co by było gdyby? Emocje opadły, sentyment, wspomnienia zostały i ta proza życia małżeńskiego..
Uratowałaś rodzinę, ale jakim kosztem? Podejrzewam, że wciąż wracasz myślami do chwil, słów gestów.. a to błąd.. Nie jesteś już ta sama osobą. Masz inną perspektywę, porównanie..
W ogóle rozmawiałaś szczerze z nim? Tzn z kolegą z pracy?

Ja to się zastanawiam nad czym innym.. Jak podłe i niepełnowartościowe musi być życie u boku osoby, dla której jesteśmy 'drugim wyborem', wyborem z konieczności (rozsądku, niesprzyjających okoliczności, etc.), kto nie czuje do nas pełnowartościowej Miłości, a coś na zasadzie mixu: wyrzutów sumienia, lojalności wynikającej z przywiązania, wspólnych lat i tego, że byliśmy chętni do związku w przeciwieństwie do kochanka/kochanki, o której ta osoba skrycie marzy będąc teoretycznie z nami.

Masakra.

A Twoje pytanie z wątku krotka, świadczy o tym, że szczęśliwa u boku męża po przygodzie z kochankiem nie jesteś i nie będziesz, dlatego, że w Twoich oczach ten drugi jest ideałem mężczyzny, z którym chciałabyś być. I nieważne, że akurat z nim konkretnie to się nie uda, jego cech będziesz szukać u męża podświadomie, a nie będziesz ich znajdywać i to będzie powodowało poczucie niespełnienia i żal.

Twój mąż jest facetem, który chyba niezbyt kocha sam siebie, skoro godzi się świadomie na życie na pół gwizdka z osobą, która wcześniej kochała go jak brata, a teraz kocha go z rozsądku bardziej niż z naturalnej potrzeby ciała i serca.
Bardzo dziwny z niego człowiek.. Trochę kojarzy mi się z takim Zombie - kto żyje tylko siłą rozpędu, człowiekiem bez pasji do życia, chodzącym na wieczne kompromisy ze swoimi potrzebami, ba- może nawet nie znający ich?, żyjący by zadowalać innych.. Nie wiem czy potrafiłabym sama z kimś takim wytrzymać, szanować go..

Choć wcześniej brałam go w obronę i pisałam, że mi go szkoda. Jednak nie spodziewałam się, że tak nijako i jałowo zareaguje na Twój romans. Tak jakby nie było życia w nim, wszystko mu jedno, byleby było jak jest, by niczego nie musieć zmieniać.

Czy byłaś na jakiejkolwiek terapii, sama czy z mężem? Z tego co pisałaś nie przepracowaliście tej zdrady, niczego co się wydarzyło. To się nie uda Kroteczko, tym bardziej, że kochanka masz ciągle obok. Nie dasz rady z tym sobie sama:(

Elle88, jak zawsze trafnie.. ja nawet nie chcę myśleć co może czuć Twój mąż, jak się w tym odnajduje, jakie ma poczucie wartości, czy jakiekolwiek?
Ty znów złapałaś doła, bo była impreza, bo znów gadaliście, ale nie było jak dawniej, nic o was, żadnych podtekstów, ewidentnego adorowania itd. Wcześniej byłaś w centrum jego uwagi, czułaś się atrakcyjna, pożądana.. teraz tylko rozmowa.. o przyziemnych rzeczach.
Szkoda, wiadomo, że tego brakuje, ale.. cena nie warta gry...
Nawet jakby nie mąż, rodziny, dzieci.. wcześniej czy później to i tak by spowszedniało... i sama to dobrze wiesz.
Pytanie, jak on się odnalazł po tym wszystkim, jest mu dobrze z żoną?

Zamierzasz pójść do psychologa, czy dalej będziesz ,,radzić" sobie sama? Boisz się efektów takiej terapii? Bo Twój mąż na pewno nie ma ochoty na taką konfrontację, nawet go rozumiem. Ale Ty, co z Tobą?

Elle,
przy całej sympatii do Ciebie.... pycha idzie przed upadkiem, więc moze zważmy opinie.
Mężczyzna ma inna psychike niz kobieta, wielu spraw nie zauważa,
ponadto może Krotka to niezła aktorka.
Ponadto się zgadzam z Tobą. Nie męczyć siebie i innych swoja osobą i dojść do ładu z tą sytuacją,
nawet za cenę bycia samej.

Niestety Anastacja tak nie jest jak piszesz. Gdyby tak bylo, moze byloby mi latwiej.

Kolega niestety caly wieczor mnie nie odstepowal, nie tanczylismy bo nie chcialam, balam sie ze wszystko wroci. On uwielbia tanczyc a tego wieczoru zamiast tanczyc siedzial ze mna i gadal. Nie odwazylabym sie z nim tanczyc bo jest w tym tak dobry ze moglabym poplynac.
Ciagle ktos podchodzil i pytal dlaczego nie tanczymy a X ze Y nie tanczy wiec on mi musi towarzyszyc.
Gdybym chociaz napatrzyla sie jak tanczy z innymi to utwierdzilabym sie w przekonaniu slusznosci mojej decyzji a tak.

Wiem ze przed nami jeszcze powazna rozmowa o tym co bylo. Bez tego jednak nie pojde dalej, nie ogarne sie.

U mnie Anastacja bylo na pewno jakies zauroczenie, zakochanie a potem to raczej duzo duzo rozsadku. Moj maz byl ze tak powiem z podobnej klasy jak ja. Wiem brzmi to dziwnie ale nie wiem jak to opisac inaczej. Chodzi o rodzicow, sytuacje finansowa, etc.
I mysle ze to zawazylo, ze taakiego meza sie nie odrzuca.
Nasze rodziny swietnie sie znaja, lubia.

Dyzio baletmistrzem...
Akt II ;-)))

Krocia, jak tylko zobaczyłam Twój nowy wątek, to zanim zdążyłam tu zajrzeć i przeczytać o tym, czego się spodziewałam - czyli o stanie constans, w którym tkwisz niemal od roku, to mi się przypomniał tytuł tomiku wierszy "Nieosiągalne powraca"...
Dodam tylko, że jak bumerang ;-)

Jasne. Te rozmowy, które odbyły się dotychczas nie były poważne. Były śmiechowe, że aż rury w kiblu pękały...

Dziewczyno, miej chociaż litość nad sobą, skoro nie masz jej nad innymi. Inaczej będziesz generować bukoliczne wizje z Twoim private dancer w roli głównej przez całe lata, aż się siwizną pokryjesz...

Ja szczerzę wątpię, że można się od tego uwolnić tak naprawdę. Takie relacje odnawiają się... hustawki trwaja latami... przecież tak mozna bez końca. Właściwie pewnie do czasu kiedy się nie wyda.
Krotka mnie bardzo pomogło to, że już nie pracujemy razem, pracuję obecnie w innym oddziale. Długo myślałam o tym jak o tragedii. Teraz widzę, że mi łatwiej. Dar od losu.
Myślałaś o zmianie pracy?

Tak mysle o zmianie pracy. Ale tu chodzi o to ze czuje sie pusta w srodku, niespelniona zyciowo, nie wiem jak to okreslic. Moja ralacja z mezem nie jest taka jakbym chciala. Tu nie chodzi o X.
On jest przeszloscia dla mnie a tu chodzi o przyszlosc.
I tez nie chodzi o to ze maz nie jest Xem. Bo tamten tez idealny nie byl.
To ze mna jest jakis problem, za duzo chyba od zycia oczekuje, nie ciesze sie tym co mam. Moja przyjaciolka ktora jako jedyna wie co sie dzieje w moim zyciu powiedziala ze jestem bardzo wymagajaca. Ze chce czegos nieosiagalnego.

Toorank a ty myslisz ze po romansie czlowiek jest w stanie normalnie zyc? Nie mowie po pol roku czy roku ale np po 3 latach?

Jesteś w publicznej przestrzeni Forum, Krotko. Użyty przez Ciebie zaimek "mi" odnoszący się do wątku, jest obrazem pozornego stanu posiadania czegokolwiek. Odwiedzam i komentuję te wpisy, które chcę skomentować, a Twoje zabranianie wstępu lub zezwalanie na komentarz, czy też uwagi odnoszące się do jego formy niczego tu nie zmienią.

Osiemdziesiąt stron uwag, komentarzy, tłumaczeń wciąż tego samego zagadnienia na różny sposób, przez rzeszę Forumowiczów, w założonym przez Ciebie poprzednim wątku, nie przyniosło skutku. Teraz, jedynie pod zmienionym tytułem usiłujesz pisać dokładnie o tym samym, o czym pisałaś właśnie tam. http://www.netkobiety.pl/t77606.html W ten sposób wprowadzasz w błąd nowych Użytkowników i "powielasz byty".

No to jest bez wątpienia najprawdziwszy i najtrafniejszy wniosek, do jakiego doszłaś. Powinnaś iść w tym kierunku.. Chyba sama czujesz, że jest prawdziwy.

Co Ty chcesz wykrzesać z obecnej relacji z mężem? Przecież ani go nie kochasz jak kobieta mężczyznę, ani nie szanujesz (romans, który w Twojej głowie nadal trwa), ani nie potrafisz w pełni zaakceptować tego jakim jest i docenić to, cieszyć się tym.
Kogo chcesz oszukać i po co?

O mężu dowiedziałaś się, że jest facetem, który gdy raz podejmuje decyzje, to będzie się tego trzymał do śmierci, choćby okoliczności zmieniły się o 180 stopni. On nie cierpi zmian i prędzej będzie udawał, że nie dzieją się sprawy, które się dzieją niż zrewiduje swoje podejście, swoje poglądy.
Podejrzewam, że ten facet ma tyle pasji i fantazji do życia, co Pani na poczcie (nie obrażając ich ).

W porównaniu z kochankiem, który pomimo faktu, że jest niedojrzały emocjonalnie, ale za to ma pasje życia i potrafi okazywać emocje, bawić się, czasem trochę za bardzo pokazuje Ci luki w relacji z mężem i jego osobowości, widzisz jak bardzo nijako wypada na tle silnych osobowości: jest akuratny i konsekwentny do bólu i wyrzygania.. A przecież bycia konsekwentnym i stabilnym wbrew pozorom nie wyklucza bycia emocjonalnym i stanowczym, kiedy trzeba. Po Twoim romansie powinien pierdolnąć ręką w stół tak mocno, żebyś patrząc na to byś się ze..ła ze strachu, ale nie że Ci przypier..i, tylko że mówi poważnie Tymczasem on co? Szkoda gadać..

On jest bez życia, Ty jesteś bez życia przy nim, oboje jesteście bez życia w tym jałowym związku z rozsądku.

Rób co chcesz, ale rób coś, bo za chwilę będziesz miała 7-dychu i wspominała ten romans mieszając krupnik Małżowi, a on będzie ciumkał i patrzył z takimi samymi emocjami w talerz co na Ciebie

Witam,

Koniecznie musi Pani pamiętać, aby do rozmowy zaprosić jeszcze swojego męża I żonę ex-kochanka, choć oboje wiemy, że to się nigdy nie stanie. Mam nadzieję, że nie zrobi Pani z tego wątku następnej telenoweli, a zajmie się rozwiązaniem tej chorej sytuacji. Zdradzający może być szczęśliwy, jeżeli zrozumie, jak bardzo skrzywdził swoją rodzinę oraz siebie. Niestety, ale przed Panią i niektórymi osobami, ktòre były w podobnej sytuacji, a opisują na Forum swoje historie jeszcze daleka droga.

Powodzenia

Brawo za temat i konkretne postawienie tematu, następstwa bycia osobą zdradzajacą bo większość nie widzi w tym problemu, że zrobili coś nagannego, dobrze się z tym czują do momentu ... kiedy sami to odczują będąc po drugiej stronie.

Otoż, zasadnicza wg. mnie kwestia leży w tym, jak postrzegamy to co zrobiliśmy. Jeśli postrzegamy to jako coś negatywnego, to oczywiście możemy sobie i kochankowi to wybaczyć, siebie nie zabijemy ale ... postrzeganie negatywne tego co zrobiliśmy, niesie ze sobą świadomość, że kochanek, czy związek z nim, jego postępowanie, niosło, ze sobą krzywdę, którą wyrządzał on bezpośrednio nam. W takim ujęciu pomaga też, uzmysłowienie sobie krzywdy, którą wyrządzaliśmy swojemu partnerowi. Jeśli więc robiliśmy coś złego (wg. np. naszych nowych zasad, obecnego myslenia) to nie moglismy robic czegos dobrego (zlo i dobro nie sa ze soba tozsame w zadnym aspekcie). Jak więc możemy mysleć ciepło o kochanku?

Skoro więc kochanek nam nie sprzyjal, to jak mozemy o nim myslec cieplo? To absurd albo pokazuje iz tak naprawde w glebi nie uwazamy nadal ze robilismy cos zlego. Gdybysmy tak uwazali, wiedzilibysmy ze kochanek to zwykla szuja (tak jak i my w tamtym czasie).

Normalnie odrzucamy to co zrobilismy co sie laczy z postrzeganiem kochanka jako zwyklej mendy. Wtedy mozemy zyc dalej, i sam aspekt kochanstwa juz nas nie meczy (chyba ze na zasadzie samego czynu), bo odrzucajac cos, co zroblismy zlego, odrzucamy rowniez osobe, z ktora to robilismy, jako zla lub ciagnaca nas do zlego. I wtedy nie ma tam nic dobrego, nic milego. Inaczej jest caly czas powrot do czegos milego. I stad takie stan psychiczny obecny. Niby chce zyc dalej, ale ciagle wraca do przeszlosci, nie w sensie zalowania (i starania sie wtedy o obecny zwiazek) ale w sensie milego wspominania (co obecny zwiazek i tzw. wigor niszczy)

Dla mnie autorka zatrzymala sie w pol drogi, w przerobieniu tej sytuacji. Tkwi w mysleniu gdzies pomiedzy, caly czas trzymana przez wizje wspanialych przezyc. Odrzucajac to musialaby sie przyznac do bledu i tego ze to co piekne bylo gownem? Tylko jak sie do tego przyznac skoro bylo tam tak wiele emocji i seksu. Czy to są wartości? (albo są albo nie są, jeśli są to są, jeśli nie są to są bez znaczenia).

Odpowiedz wiec tkwi w systemie wartosci. Nie do konca ulegl on zmianie. Nadal to co bylo jest zachowaniem nie do konca nagannym, albo przynajmniej usprawiedliwionym przez okolicznosci.

Niby tyle zostalo zrobione, tyle poswiecenia dla obecnego partnera a dalej jest to sytuacja zawieszenie, nie odrzucenia przeszlosci i osoby kochanka jako zwyklej mendy, ktory utrzymywal kontakty z mezatka za plecami jej meza.

Przeciez w relacjach miedzy mezczyzna i kobieta zawsze jest milo. I co z tego? Czy ta "milość" to wartość czy tylko środek do osiągnięcia celu? Przeciez wątek kroteczki doskonale to pokazał.

[EDIT] o przepraszam, nie spodziewalem sie, w sumie smiesznie wyszlo (chociaz dobrze skojarzylem dylematy) bo odeslalem Ciebie do twojego wlasnego watku, ok. wszystkie odpowiedzi masz wiec podane jak na talerzu, znasz je sama, wystarczy wyciagac wnioski

Ale tych wniosków nie ma:

"Wiem ze przed nami jeszcze powazna rozmowa o tym co bylo. Bez tego jednak nie pojde dalej, nie ogarne sie."

Przeciez to najgorsze co mozna zrobic! To w sobie czlowiek ma odszukac swoje wlasne odpowiedzi, ocenic a nie szukac odpowiedzi i usprawiedliwienia swojego postepowania w kochanku? Jak dla mnie to jakis absurd. Bo jest to tylko szukanie odpowiedzi, takich, ktore CHCE SIE USLYSZEC. Tak jakby tez inni ciagle mieli decydowac o tym co ja czuje, wplywac na to co ja mysle.

Chciałabym naprawdę zrozumieć dlaczego wybrałaś tkwienie w małżeństwie z rozsądku i pozory szczęścia rodzinnego z idealnym mężem, którego nie kochasz zamiast próby zaryzykowania stworzenia związku z mniej idealnym, ale kochanym ze wzajemnością mężczyzną.
Z wygody?
Dla dzieci?
Żeby nie skrzywdzić męża?
Ze strachu?
Z braku determinacji X-a?
Dlaczego?
Napisz szczerze, bo nie widzę w tym sensu.

No i proszę, następna PONADPRZECIĘTNA, WYJĄTKOWA, NIEZWYKŁA, NIEPOWTARZALNA istota nam się tu objawiła...

Jakże ją wobec tego winić za to, co się dzieje w jej życiu?

Że taka wyjątkowa się urodziła i pragnie czegoś więcej niż zwykły, szary, nudny śmiertelnik?

...

A tak swoją drogą...
To w mojej ocenie Kroteczka wcale nie potrzebuje psychoterapeuty...
ani nawet zmiany w życiu...

Jej jest tak dobrze.

Mąż - troszkę nudnawy i nieciekawy... ale jednak jest, pewnie zarabia i utrzymuje Kroteczkę.
Do tego adoracja kochanka - który wprawdzie ma żonę i jej dla Kroteczki nie rzuci - ale daje to poczucie adoracji, krąży... aż biedaczek nie zatańczył sobie... och, Kroteczka pewnie później z emocji spać nie mogła... że tak pięknie wyraził swoje uczucie do niej... odrzucając taniec, który tak uwielbia, a posiedział przy niej, nieszczęśliwej (jej się bowiem już z tego nieszczęścia nawet tańczyć nie chciało).

Kroteczka chce tylko jednego - poużalać się na forum i uzyskać "wsparcie" od innych kochanek... które powiedzą jej "och kochana, widać, że wasze uczucie tli się pełna parą i nie wygaśnie nigdy"... no cóż, niektórzy ludzie karmią się takimi wyimaginowanymi, wymyślonymi historiami... fakt- telenowela... dla nich lepsza niż proza życia - dla nich nudnego i zwyczajnego...

Kroteczka możesz być szczęśliwa, ale tylko wtedy, jak rozwiedziesz się z mężem. Niestety po zdradzie, zdradzający nigdy nie będzie szczęśliwy, jeśli nigdy nie kochał zdradzanego, a kochanek pokazał co to miłość, namiętność. Ty męża nigdy nie kochałaś, ale miałaś jakieś tam uczucia jak do brata. Po romansie, nawet te uczucia zostały stracone. Przykre, ale prawdziwe. U was nie było kryzysu, u was nie było miłości, namiętności, emocji. Powinnaś coś z tym zrobić, bo inaczej to depresja powróci ze zwiększoną siłą, a wtedy może być tragicznie.

Ale po co Kroteczka ma robić cokolwiek??

Ma stracić męża, który zarabia i daje poczucie bezpieczeństwa? I zostać sama? I zmierzyć się z codziennością, problemami, odpowiedzialnością juz na własną rękę?

A kochanek - czy jest pewny? Teraz może i flirtuje (choć nie wykluczam, że Kroteczka troszeczkę, z rozpędu przekoloryzowała, bidulka)...
ale czy zamieni żonę na Kroteczkę, gdy już dojdzie co do czego?
A szukanie następnego?  Jakież to niepewne... kto wie, czy sie uda...

A tak jest całkiem dobrze!
Smutna i pogrążona w żałobie Kroteczka wisząca na ciamajdzie mężu i pasąca się wizjami nietańczącego (dla niej, z wielkiej miłości) kochanka...
po co to zmieniać?

Dlugo pracowalam nad tym zeby pozbyc sie uczucia do kochanka. Mysle ze mi sie udalo. Ale nie udalo mi sie wzbudzic prawdziwej milosci i namietnosci do meza.
Nie wiem moze tak wlasnie wyglada wiekszisc malzenstw i tyle.
Rozwod bylby rozwiazaniem, tylko strach sie rzucic na gleboka wode.
Nie chodzi o to ze boje sie byc sama. Chodzi o rewolucje w zyciu dzieci.

ohohoho... i znów dzieci... heheheheeee
wszystko dla ich dobra!
poświęciła się Kroteczka... o sobie już nic a nic nie myśli... ona już na straty jest spisana... ale te małe, dopiero co wchodzące w życie, niewinne istotki...
tak
dla nich warto oddać się w całości

na razie piszemy o Kroteczce... ja jakoś o nikim innym tu nie czytałam...

ale to fajnie, że Xymenko jest Ci tu tak miło

Zorija
potrzebne ci te zaczepki?
ile tak możesz?
możnaby napisać, że nic dziwnego, że mąż z tobą nie wytrzymał

Xymena, już to pisałaś wielokrotnie, więc się tak teraz nie kryguj wal śmiało
Dać Ci na niego namiar może? Pocieszysz go z pewnością wyśmienicie.

A dlaczego zaczepki? Bo pisze to co myślę o takich osobach jak Kroteczka? A jak Tobie się nie podoba, to co poradzę?
I szkoda, że z barku argumentów używasz takiego dramatycznie dennego, infantylnego i prostackiego komentarza.

oj joj... ryli ?
zatroszczyłaś się o mnie Xymena? dzięki!!

Ze strachu, dokładnie. Dzieci zwolnij, krotka, z przykrego obowiązku bycia zasłoną dymną dla strachu przed rewolucją w życiu.

One i tak doskonale widzą co się między Wami dzieje. Ja akurat mam sporo dzieci w rodzinie i nawet jak były w teorii zbyt małe by wiedzieć co się dzieje u rodziców, to jak wchodziłam z nimi w dialog, okazywało się, że "gadają jak stare" jeśli wiesz, co mam na myśli.. Gadają i cierpią.

No właśnie, nie potrafisz wzbudzić w sobie do męża namiętności, Miłości. Tylko to nie fair, że wcześniej wiedząc o tym nie miałaś oporów by "zawalczyć o swoje szczęście" i weszłaś w romans na całego, a teraz - jak romans się rozpipczył, bo wszedł w fazę plateau i byłaś bezradna (kochanek okazał się tak samo mało decyzyjny jak Ty =rozczarowanie)- to niby teraz siłą woli podjęłaś decyzję, że pokochasz swojego męża.

Zanim napisałaś  w poprzednim wątku o tym, że mąż to taki do bólu poukładany z zerową spontanicznością i siłą przebicia typ - co zresztą udowodnił reakcją na Twoje wybryki, to jeszcze można było mieć złudzenie, że coś Ci odwaliło i znudziło Ci się szczęśliwe (może zbyt spokojne i szczęśliwe nawet) życie u boku męża.
Ale ono nigdy nie było szczęśliwe, bo między Wami nigdy Miłości i szczerości nie było od samego początku, potem był już tylko jeden wielki teatr - z Twojej strony.

O ile potrafię zrozumieć, że tamte lata - czas kiedy wychodziłaś za męża i pierwsze lata małżeństwa, przeżyłaś w jakiejś malignie - nieświadoma tego, że można inaczej i czego Ty tak właściwie chcesz, o tyle dzisiaj, kiedy już "coś Ci świta" i nie masz złudzeń co do faktycznego stanu uczuć w stosunku do męża, to jesteś 100% nie fair i nieuczciwa, że jesteś z nim.

Xymena, nie wiem jak się takie zachowanie w psychologii nazywa, ale na pewno jakąś nazwę ma...

polega ono na tym, że POZORNIE życzysz komuś czegoś dobrego... pozornie przed czymś tam przestrzegasz...

a tak naprawdę, w rzeczywistości - życzysz (mi), żeby dokładnie to złe mnie spotkało.

Kieruje Tobą zwykła, banalna ZAZDROŚĆ
plus to, że nie potrafisz wykrzesać z siebie żadnych więcej argumentów (poza dziećmi - to Twój konik i "idealnymi osobami" piszącymi na forum - jedyna ocena na jaką Cię stać).

Więc - podsumowując - cieszysz się, że mąż mnie porzucił. Robisz to od dawna. Sprawia Ci wielką (może podświadomą) frajdę, pisanie o tym. No bo Ty żyjesz ze zdadzaczem... czy tam sama zdradziłaś... to chociaż tak to sobie zrekompensujesz...

Niestety, dowiedziałaś się, że poznałam kogoś nowego...
Więc zaczynasz nową strategię - pod tytułem "uważaj, uważaj, bo nowy też Cię porzuci".

Xymeno, to poziom z pierwszych klas szkoły podstawowej. Przykro mi bardzo. Nawet nie mam dla Ciebie żadnej rady.

Och przestańcie Elle i Zmierzch z tymi dziećmi...

Kroteczka tak tylko sobie o nich napisała... bo coś tam napisać musiała... a to najprostsze wytłumaczenie i zawsze chwytliwe... "dla dobra dzieci"...

A tak naprawdę niczego robić przecież nie zamierza. Bo po co?

A pisze na forum tylko po to, żeby móc przed Anastacją i Xymeną dokładnie i skrupulatnie przeanalizować miłosne zachowanie swojego kochanka... który tak ją wielbi, tak się dla niej poświęca... a Kroteczka się tymi wizjami (wzmocnionymi wpisami Anastacji i Xymenki) karmi, karmi... tworzy w swojej pięknej główce scenariusze prawie jak z harleqina... z nią oczywiście w roli głównej...

No tutaj niestety się nic nie zmieniło. To infantylne podejście do zalotów zostało i krotka chyba po prostu taka jest Taki typ adoracji ją pociąga, coś a la polski musical z lat 80-tych: tam bohaterowie też nie potrafili normalnie się porozumiewać tylko śpiewali i tańczyli - z różnym efektem dla widza choć sami dla siebie byli mistrzami, tak jak kochanek dla krotki na zawsze pozostanie królem firmowego parkietu.

I co pani zrobisz, nic nie zrobisz.

Szpileczko
Przykro mi, ale nie zrozumiałaś toczącej się dyskusji dotyczącej używania przez Kroteczkę dzieci jako zasłony dymnej i tłumacząc ich dobrem brak decyzji o rozwodzie.
Proponuję żebyś jeszcze raz spróbowała powoli i ze zrozumieniem ja przeczytać.
Wtedy zrozumiesz, że powtórzyłaś to samo, co my sugerujemy Kroteczce.
I nie przepraszaj za zbyt pochopne wnioski, które wyciągasz - tak się czasami zdarza.