Ból samotności w małżeństwie...

A Proponowałaś terapię par?

Dziewczyno na co Ty czekasz.
Ubierz się ładnie wieczorem, zrób sobie piękny makijaż a mężowi powiedz, że wychodzisz a on niech odpoczywa na kanapie.
Kup sobieładny ciuszek, dobre perfumy.
Takich wyjść zrób sobie więcej.
Jak nie masz z kim pogadać gdzieś na kawie to idź do kina.
Za wcześnie do domu nie wracaj.
Jak pracujesz to wyślij SMS-a do swojego m., że dzisiaj będziesz później w domu i nie tłumacz się dlaczego.
Zobaczysz, że zacznie myśleć i to mocno.
Tylko nie kończ tego szbko.
To musi trochę potrwać, ale skutek będzie dobry.
Twój mąż poczuje zagrożenie i jeżeli jemu zależy na Tobie i Ciebie jeszcze kocha to obudzi się z zimowego snu.
Acha, nie zapomnij trzymać telefonu przy doopie.
Noś go cały czas przy sobie.
Wykasuj wszystkie SMS-y.
Powodzenia.

Lexpar, to co proponujesz to zabawa w ciuciubabkę z własnym męzem - nie podoba mi się takie rozwiązanie. Kiedys tez tak uwazalam, jak Ty, - teraz wiem, ze to droga donikąd...

Cieszę się, że ktoś się odezwał faktycznie tak myślę, że jemu tak dobrze i myśli, ze to ja tworzę problem. Rozmowy były nie raz nie dwa... i nie trzy. Po prostu już mu nie zależy aż tak. Do bani. Pomysł z wychodzeniem z domu jest dobry - powinnam zacząć żyć swoim życiem... Trochę to nie w porządku, ale cóż, nie mogę też nie robić nic. Muszę ratować co się da jeszcze uratować. Tak bardzo chciałabym wszystko uzdrowić, kupić zaczarowaną tabletkę, zażyć na noc i... TADAM!!! Dziwnie mi z tym, że tak marudzę - zawsze to ja doradzałam, wysłuchiwałam, a teraz nie mam z kim pogadać... i dlatego piszę. To chyba nie dobrze. Masz wokół tylu niby przyjaciół a nie masz kogoś przed którym nie musisz się wstydzić powiedzieć... Porażka? Dzięki

Od bardzo dawna to ja zabieram na randki, organizuję wyjazdy wspólny czas, aranżuję miłe wieczory, powiedz jak długo można... Taka sytuacja trwa już ok 10 lat. Zawsze zgadza się, że coś trzeba zrobić i... już. Mam dość. Nie jestem bez winy z pewnością. Jestem raczej choleryczką, on flegmatykiem i było nam z tym dobrze, ale się zmęczyłam. Czuję się jak wół ciągnący za sobą bagaże ponad swoje siły. Ale nic to. Ja się nigdy nie poddaje. Coś pewnie wymyślę. Chyba, że to już koniec. Wszystkiego. Wtedy żadna reanimacja nie pomoże. Kocham Go i On o tym wie i mówi, że też... tyle w temacie. Jeszcze szukam lekarstwa... "Jedyne co mam to złudzenia..."

Wiem że nie jest to proste sama mam taką sytuację z mężem jest bez emocji na niczym mu nie zależy,nie jest proste wyjść i się wymalować to  nic nie daje bo przychodzę do domu jest taki sam stan rzeczy
Dla mnie to jest też nie do zniesienia taka obojętność doprowadza cały czas do łez.Na pewno koniecznie trzeba się wygadać i poradzić psychologa, bo nic nie pozostało.POZDRAWIAM

A nie można się rozstać po prostu? Jaka jest wartość takiego związku? Ja wiem - dwadzieścia kilka lat razem i tak dalej, no ale co z tego wynika tak konkretnie, bo autorka nawet nie może z nim normalnie porozmawiać o problemach w ich związku. Życie jest krótkie i warto je przeżyć a nie przespać. Albo nic nie zmieniać w architekturze związku tylko po prostu zwiększyć autonomię i żyć na własną rękę jak radzi Lexpar.

Rozstać się zawsze można, oczywiście. Zamienić samotność w małżeństwie na singlostwo. I tu wyjścia są dwa. Albo będzie to jej odpowiadało, będzie szczęśliwa, albo nie i zacznie szukać partnera. Przy odrobinie szczęścia może nawet znajdzie, możliwe dwa typy: zainteresowanego spotykaniem, seksem, czyli luźnym związkiem, lub sensownego, szukającego poważnej relacji. Ten drugi to chyba jednak rzadkość. Mamy tu na forum fajne kobietki po czterdziestce, jak Oldorando czy Pani Redaktor,  bezskutecznie takich poszukujące. A skoro jest popyt, to chyba życie w pojedynkę tylko w teorii jest takie ciekawe.
Tyle tu tego rodzaju  tematów, że myślę, że taki niechętny do rozmów mąż to nie jest jakis ewenement. Tyle lat ze sobą i dopiero teraz jej  to przeszkadza? Zresztą, jaka to wada przy wielu historiach o tych nieodpowiedzialnych czy używających przemocy słownej i fizycznej. Moim zdaniem da się z nim wytrzymać, bo facet naprawdę często się przydaje,  jeśli sama sobie faktycznie zapewni jakieś zajęcia, rozrywkę. Da się, tylko trzeba przestać narzekać i oczekiwać tego od niego, samej się ruszyć. A kto wie, może wtedy i on się zmobilizuje.

Witaj, bardzo dobrze Ciebie rozumiem.  Ja mam tak podobnie.  Małżeństwo zawarliśmy 11 lat temu i od dawna nic nie trybie.  Nie tylko przez męża,  to ja doprowadziła do takiej sytuacji. Oczywiście że nie tak do końca świadomie ale więcej winy było mojej. I wiesz u Ciebie też tak może być.  Zycie jest dziwne i czasami zadajemy ból tak troszkę rikoszetem,  a pamiętać trzeba że mężczyźni są dużo bardziej wrażliwi jak my.
Teraz już nie czekam i nic nie robię.  Ale Ty walcz