problemy z facetem i rodzice. wzrost. prawko.

Hej, trochę zainspirowałaś mnie do tego, żeby zarejestrować sie na tym forum. Twoje problemy nie są ani za duże, ani za małe. Każdy problem zazwyczaj jest neutralny, tylko od nas zależy, czy to będzie duże, czy małe utrapienie.

Podejrzewam, że dla Twojego mężczyzny, jego wzrost też jest problemem. W świecie, kiedy to na ekranach widujemy ludzi pięknych i wysokich, można nabawić się kompleksów, rożnej maści. Na rynku są dostępne wkładki do butów, które
dodają kilka centymetrów, które nie rzucają sie w oczy. To jest rozwiazanie dla "świata", tak żeby odbiorcy nie myśleli "...wyglądamy trochę żałośnie" Dla mnie takie pary, jak każde inne, gdzie widać spore różnice w wyglądzie są inspiracja i
napełniają mnie nadzieją, że ten świat nie widzi tylko piękna zewnętrznego. Dla rodziny wzrost Twojego chłopaka, sam stanie się czymś normalnym, neutralnym- to kwestia czasu.

Facetowi, który nie chce zrobić  prawka , nadaję cechę "ciota" (wiem, przesadzam) ale co to znaczy, mieć kobietę, która chce z nim podróżować, jeździć, a mimo to nie chce tego zrobić ?
Problem może jest szerszy, brak pieniędzy, trudno powiedzieć, nie napisałaś nam zbyt wiele w tej sprawie. Jest dla Ciebie niesłowny, i fakt, ze ciągle przekłada terminy mówi trochę o tym, ze nie traktuje poważnie Twoich potrzeb.

Twoje problemy nie powinny wpłynąć na to, czy być ze sobą czy nie. Jeżeli myślisz o rozstaniu i masz w głowie te dwie, trzy sprawy to podświadomie jest ich znacznie więcej. Tylko kwestia czasu jest ich "wykopanie"

Tredowaty - Nie przesadzasz, bo ja tak samo nadaję cechę "ciota" ... tylko zwyczajnie sama przed sobą nie chce sie przyznać ze nazywam tak swojego faceta. Jeszcze rok temu powtarzałam ze nie wyobrażam sobie mieć faceta bez prawa jazdy czy auta... ale nagle pojawił sie on i sie zakochałam. Moim zdaniem w tych czasach naprawdę większość ludzi posiada to prawo jazdy i ono naprawde sie przydaje... kiedys o tym z nim rozmawiałam to on zawsze powtarzał ze kieruje sie stereotypami, ze po co mu, ze przecież każdy głupi moze zrobić, to żadna cecha zaradności i to o niczym nie świadczy czy ktos ma to prawo jazdy czy nie... ale jak mówię ze chciałabym podróżować i zwiedzić troche świata, pobyć z nim przez ten cały weekend (czyli gdzieś wyjechać ) i nacieszyć sie sobą bo i tak rzadko sie spotykamy.. to on zawsze mówi ze też by chciał... tylko co z tego skoro nic nie robi w tym kierunku.
Problemem nie jest brak pieniędzy bo rozmawiał o tym z rodzicami i na pewno mu pomogą finansowo z płaceniem za kurs.
Kiedyś on sam wpadł na te wkładki do butów które mogą dodać troche cm.. ale nigdy nie postanowił ich kupić a mi chyba troche głupio powiedzieć "kochanie moze kupiłbyś sobie aby wyglądać na wyższego bo głupio sie z Toba czuje". Dostałam zaproszenie na wesele... i co ? pojadziemy razem z moimi rodzicami i bratem jednym samochodem ? To troszkę niefajnie... Chcialabym jednak pojechać sama z chłopakiem, to takie miłe... Do tego dziwne spojrzenia rodziny co do wzrostu...

grinta - Moze jest troche racji... szkoda mi go, tęsknie za byciem adorowaną... i czasami chciałabym aby sie to skończyło tylko szkoda mi go i kocham go, nie wiem jak poradze sobie bez niego. Co do tego co będzie w przyszłości sama staram sie uwierzyć ze - będzie lepiej, ze sie zmieni, ze moze jednak będzie dobrze, bo faktycznie teraz nie ma jak... ze jeszcze jesteśmy zbyt młodzi... nie wiem juz sama.. nic nie wiem..

Litość, wstyd i pogarda (a one przeważają w Twych postach) nie są uczuciami, na których można zbudować trwały i dobry związek. O miłości napisałaś, ale osoba kochająca nie tak opisuje swego partnera.

Jednemu wierzę. Że to, co Cię przy nim trzyma, to strach przed życiem samodzielnym, bez faceta u boku.

Czujesz, że go kochasz. Kochasz, czyli...?

Posluchaj, wystarczy  naprawde niewiele czasu by przywyknac do zycia w parze i kiedy pojawia sie wizja rozejscia zaczyna sie panika:jak ja sobie poradze bez niego? a jak sobie radzilas zanim go poznalas? Mysle,ze starasz sie rekompensowac sobie/jemu Twoje negatywne odczucia mowiac o tym jaki jest fajny i ze go kochasz. Srobuj dac sobie troche czasu, odpocznijcie od siebie przez miesiac, dwa i wtedy zobaczysz czy czujesz wciaz to samo. Mowisz,ze wierzysz,ze bedzie lepiej-tu nie chodzi o to by sie ludzic, miec nadzieje ale by  budowac na tym co masz teraz-jakie sa szanse na przyszle szczescie z tym co odczuwasz teraz. Spojrz prawdzie w oczy chocby nie wiem jak bolala-chyba tego tutaj szukasz?

Skoro zerwę z nim z powodu braku prawka czy auta to wyjde wg na materialistke czy blacharę... a jeśli z podowu wzrostu to ze nie akceptuje go, mimo ze on mnie tak.

raspber- bo Ty go nie akceptujesz. Tylko wstyd Ci przed sama soba, przed nim,ze on potrafi a Ty nie, ze niepotrafisz zapanowac nad tym-ale tu nie o  to chodzi bo albo ktos nam podoba sie ze wszystkimi defektami albo nie. Tobie to przeszkadza juz teraz i ,wierz mi-bedzie coraz gorzej. To wiem z obserwcaji.

Tak, ponieważ nie jestem typową kobietą. Zarówno pod względem charakteru jak i urody... mało osób to akceptuje i mało osób akceptuje ja. Ale nie ma czegoś takiego ze boje sie samotności czy boje sie ze nie będzie mnie nikt inny chciał. Samotność mi nie przeszkadza a zainteresowanych związkiem ze mną również mam/miałam.

Mam 174 cm czyli niespecjalnie dużo i jakoś tak się dziwnie złożyło, że wszystkie moje kobiety w życiu były wyższe ode mnie - te niskie mnie zlewały, a u wyższych zawsze miałem powodzenie. W sumie ciekawa prawidłowość. Kumpel twierdzi, że to dlatego, że te niskie koniecznie chcą mieć wysokiego faceta, bo leczą w ten sposób swoje kompleksy, a te wysokie nie muszą

Ta, z którą ostatnio coś tam kręcę, ma 180 cm. A jej niskie koleżanki jakoś na mnie nie chciały spojrzeć

Znowu mój kolega z dawnej pracy, ok. 165 cm, wyrwał pannę o jakieś 12 cm wyższą, są ze sobą prawie 2 lata i są szczęśliwi.

Wniosek: Znajdź sobie wysokiego faceta 190 cm, a Twój niski chłopak niech sobie poderwie dziewczynę powyżej 175 cm i wszyscy będą zadowoleni

Czyli usprawiedliwiasz sie bo przykro Ci kiedy go widzisz pozytywnie i wtedy nazywasz to,ze go kochasz. Juz wiesz jak jest wiec idz tym tropem i nie oszukuj siebie.

Ale ja ogólnie odnoszę wrażenie, że autorka wątku po prostu nie czuje już chemii do tego faceta (bardziej jest to uczucie na zasadzie przywiązania), i próbuje to racjonalizować jego niskim wzrostem (bo prawko to mógłby jednak zrobić!). Z doświadczenia własnego i innych par wiem, że gdy jest chemia, to niski wzrost nie jest przeszkodą. Więc problem pewnie leży tak naprawdę w osobowości faceta, która nie jest pociągająca.

Ale jeśli zdecydujesz się kiedyś autorko wątku na zerwanie z tym facetem (nie, żebym namawiał, mówię tak hipotetycznie), to nigdy mu pod żadnym pozorem nie mów, że to z powodu wzrostu, bo wbijesz go w kompleksy, wyrządzisz mu krzywdę i być może będzie to źle rzutować na jego przyszłe relacje z kobietami.

Z powodu braku prawa jazdy to już prędzej

Jezusie, ale płycizna. Prosiłaś o brak głupich komentarzy, no ale jak można odpisać na głupie pytania?
Lista Twoich problemów:
- wzrost - rozumiem, że niski chłopak nie może być odpowiedzialny, ambitny, prawda? To są cechy ze sobą związane. Sukces i wzrost. I będziesz wolała wysokiego chama, kochanka Twojej sekretarki od chłopaka, który jest po prostu niski?,
- prawo jazdy - odpowiedzi udzieliłaś sobie sama. Skoro nie ma samochodu, to po co mu prawo jazdy? Czemu oceniasz go przez własny  pryzmat - Wy macie prawo jazdy, macie samochód/samochody, stać Was na ich utrzymanie. Może chłopak nie ma kasy na prawo jazdy, a tym bardziej na utrzymanie samochodu i po prostu nie chce Ci o tym powiedzieć wprost?,
- odbicie w lustrze - to już skrajny przykład braku dojrzałości. Gwarantuję Ci, że 3/4 związków nie wygląda jak Cristiano Ronaldo i Irina Shayk (czy jak to się pisze). To normalni ludzie, nieraz lekko łysawi, nieraz z brzuszkiem, nieraz z oponką. Budzą się, idą do pracy, wracają i są szczęśliwi, mimo że nieraz sporo im do "ideałów" brakuje. Przeciętny człowiek to nie piłkarz, któremu płaci się za uprawianie sportu. I chociaż sam jestem zwolennikiem pracy nad sobą i swoim ciałem - to trzeba jakoś wyważyć obie te kwestie, żeby przez przypadek nie pomylić priorytetów,
- co powiedzą rodzice? - no shit. To już w ogóle przeświadczyło mnie, że jesteś z chłopakiem z przyzwyczajenia, z wygody, z lenistwa. To nic złego, jest wiele takich związków gdzie partner siada przed kanapą, nic nie musi, bo druga strona nie wywiera presji i tak powoli się toczy... Wstydzisz się chłopaka. Wstydzisz się go przed osobami Tobie najbliższymi. To jest miłość?

Jedyne co rozumiem - to jego bierność. Ale może zamiast wysyłać go na kurs prawa jazdy, idźcie lepiej na kurs tańca, na siłownię, na basen?

Moj wywód zmierza do tego, żeby się zastanowiła CZY go kocha, CZY wstydzi się jego wzrostu i braku prawa jazdy. Bo boję się pomyśleć co będzie, jeśli kiedyś pójdą z chłopakiem na imprezę, spotkają tam jej przyjaciółkę - a ona będzie miała chłopaka wysokiego bruneta, który jest kierowcą rajdowym.

No to właśnie o tym piszę, być może niedokładnie się wyraziłem

No to już sama musisz sobie odpowiedzieć na ile to Tobie przeszkadza. Ja akurat miałam byłego niższego ode mnie i mnie to nie przeszkadzało, a byłam z nim 2 lata, nie miałam takich odczuć jak Ty, po prostu czułam się z nim dobrze i tak. Związek z innych przyczyn się rozpadł. Niemniej dla mnie akurat wzrost faceta jest mało ważny, byłam z niższym, teraz jestem z facetem 184, ale generalnie wzrost jest dla mnie mało ważny, może być dla mnie zarówno niski jak i wysoki, a mam 170 i dla mnie nie ma problemu. No, ale inna dziewczyna czy np Ty może mieć inny gust i jeśli np Tobie to jednak bardzo przeszkadza, no to nic na siłę też się nie zrobi. Tylko pomyśl też ile w tym własnego zdania, ile tego co wpoili rodzice, że "facet powinien". Może taki masz gust, może tego nie przeskoczysz, a może tak, bo może tylko boisz się reakcji otoczenia bardziej. Niemniej jakbyście mieli się rozstać, to lepiej wcześniej niż później, gdy związek byłby dużo poważniejsze, wiesz np wspólne mieszkanie itp. A co do samochodu, to mój facet ma prawo jazdy, a nie ma samochodu, kiedyś pewnie będzie miał, ale długo też prawa jazdy nie miał, tzn zrobił nie tak szybko jak niektórzy faceci, ale mnie to nie przeszkadza. Sama nie mam prawa jazdy, na razie wystarcza mi komunikacja miejska. Mam 24 lata, a mój facet 28 lat.

No, ale kwestia potrzeb, ktoś woli, by prawo jazdy było i auto, dla kogoś to mniej ważne jak dla mnie. No tak, jak będziemy mieszkać razem, będą poważniejsze plany, to przyda się i pewnie wtedy się pomyśli, ale teraz to nie jest dla mnie konieczne, że muszę jechać komunikacją czy coś. No, ale u Ciebie inaczej, bo interesujesz się motoryzacją i chciałabyś, by chłopak to podzielał, a jego do samochodu nie ciągnie teraz. Moim zdaniem albo to zaakceptujesz albo nie, bo na siłę nic nie zrobisz, a chłopak nie musi podzielać tego i mieć prawa jazdy, jak widać dla Ciebie może to być ważne, a nie dla każdej kobiety jest, dla mnie nie było ważne. Zwłaszcza, że na spotkania dla mnie nie jest niczym strasznym jeździć komunikacją, ale oczywiście rozumiem inne podejście i że wolałabyś inaczej. Zastanów się czy da się to pogodzić, czy jednak związek nie ma sensu. No innej rady nie ma, bo to sama musisz przemyśleć.

To takie przykre, że autorka tekstu jest tak niedojrzała. Wiesz dla mnie to Ty też jesteś niska 163 cm wzrostu tylko różnica polega na tym, że jak się kogoś Kocha to nie ma znaczenia ile ma wzrostu, co posiada etc.

"Fałszywe laski chcą facetów którzy mają wszystko. Prawdziwe kobiety pomagają swoim facetom to wszystko osiągnąć"

Wyobraź sobie sytuację, że z kimś jesteś w związku, bierzecie ślub i nagle Ty zachorujesz na chorobę, która niszczy Ci wygląd i w ogóle jesteś w stanie tylko leżeć w łóżku. Jakbyś się czuła gdyby w takiej sytuacji osoba Kochająca po prostu by Cię rzuciła, bo nie wyglądasz tak jak wcześniej, nie jesteś zaradna, miła itd. no powiedz jak?

Nie chciałabyś zapewne tego, a Ty tak samo postępujesz wiesz? Tylko z tą różnicą, że wierzyłaś jakimś cudem, że to zaakceptujesz lub on urośnie i że będzie Cię tak bardzo kochał, że zrobi dla Ciebie prawko.

Jeśli jakimś cudem byś zaakceptowała jego wzrost i zrobiłby to prawko, to JAKIE następne wady byś w nim wyszukała? Że nie ma o centymetr większego? Proszę Cię.

Zakładam że marzysz o scenie kiedy na to rodzinne wesele podjeżdżasz samochodem, a następnie Twój wysoki model... wróć, partner otwiera Ci drzwi i wysiadasz dostrzegając wzrok rodziny mówiący - jakiego ma przystojnego mężczyznę... i wzrok koleżanek / kuzynek pełen zazdrości. Próbujesz sobie podbić własne poczucie wartości poprzez posiadanie faceta jaki spodoba się i będzie imponował Twoim bliskim... A tak naprawdę to Twoje kompleksy, nie jego... Znajdź coś innego za co mogą Cię chwalic niż wysoki facet z samochodem...

moją wartość, kompleksy, zazdrość ?
to nie ma nic do rzeczy ze chciałabym aby inni mi zazdrościli partnera, jestem z nim rok wiec jak widać miałam gdzieś jego wzrost i prawko. Akceptowalam go mimo wad. zwyczajnie zaczęłam się źle czuć i chciałabym robić coś a zwyczajnie nie mogę. Chciałabym normalnego związku ze spotkaniami, malymi wycieczkami, trochę adorowania... chyba jak każda normalna kobieta.
Spotkania i komunikacja miejska ? pisałam wcześniej ze nie ma takiej możliwości, bo nie ma zarówno do mnie jak i do niego żadnych autobusów i tego typu spraw, można dojechać tylko autem.
Nie będzie miał czym jeździć jak zrobi prawko ? będzie, auto ma jego ojciec i jestem pewna że gdyby chciał to pożyczylby mu.
Jestem niedojrzała bo zwyczajnie chce się poczuć jak kobieta ... tak, prawda. Głupie przykłady ze choroba zmieniająca wygląd, opieka .. ze to i tamto. Bo ja wszystko rozumiem, ale wygląd to jedno a wzrost drugie. Nie ma znaczenia dla mnie twarz czy ciało ... Bo to z pewnością ma pociągające. Jest tylko wzrost który ciężko mi zaakceptować i nie chodzi o to co pomyślą znajomi ... tu chodzi o to jak ja się czuje przy nim ! O to czy zaakceptują go rodzice !

I chciałbym dodać że nie mam żadnego problemu z akceptowaniem kogoś, nie szukam ideału, nie chce się chwalić ... bo byłam już w jednym związku gdzie facet nie uchodził za przystojnego, gorącego kolesia na widok którego kobiety leżały, nie miał też auta za 100 tys a jednak widziałam w nim najprzystojniejszego, najlepszego faceta na świecie i wszystkie jego wady akceptowalam w pełni.

cóż, mniejsza o to czy te dwie kwestie są prawdziwą przeszkoda w Waszym związku czy mają podreperować Twoje ego... koleś ewidentnie nie chce zrobić prawka i na bank nie urośnie... albo się pogodzisz z tym, albo rzuc go dla jego dobra

Jeśli w czyjejś głowie pojawiają się myśli "czy jak zerwiemy, to ktoś mnie będzie chciał?" - to według mnie jest to wystarczający dowód braku miłości do swojego partnera. Osoba zakochana takich rozważań nie prowadzi.

Akceptuje to się znajomych w pracy. A partnera się kocha. Ze względu na miłość do niego, można co najwyżej zaakceptować jego wady.
Kiedy ja byłem trochę młodszy, nie miałem samochodu. Zabierałem swoją kobietę na wycieczki nad morze, w fajne romantyczne miejsca POCIĄGIEM, AUTOKAREM. Fakt, wiązało się to z pewnymi niedogodnościami zarówno po stronie mojej, jak i mojej (wtedy jeszcze) dziewczyny. I chociaż bardzo chciałem zagwarantować jej możliwość podróżowania wygodnie, szybko samochodem - zwyczajnie nie było mnie na to stać. Ale nigdy nie poczułem, że moja dziewczyna zazdrościła innej kobiecie, że przyjechała bardziej komfortowo. Nigdy mi nie wypomniała, że jedziemy komunikacją publiczną, a nie samochodem. Co ma wspólnego fajny, romantyczny wyjazd - ze sposobem dojazdu na miejsce?
Jak sama zauważyłaś, auto ma jego "ojciec" (ja wiem, że to termin prawny, ale może z większym szacunkiem). Nie możesz podchodzić do tego tak roszczeniowo: "ojciec" ma, "ojciec" da. Być może potrzebuje samochodu w pracy, a być może sam na niego zarobił ciężką pracą i chce teraz komfortowo dojeżdżać do pracy? A być może nie stać ich na jeżdżenie w te i z powrotem do dziewczyny autkiem? Fajnie jest, jeśli drugą stronę stać na te atrakcje, co Ciebie, ale tak jest niezawsze.

Według mnie mamy do czynienia z klasycznym przykładem mezaliansu. Dziewczyna, ze średnio-zamożnej lub zamożnej rodziny i chłopak z rodziny od niej uboższej, pewnie zwykła rodzina. Dziewczyna przyzwyczajona do myśli, że może jeździć na/w rajdach samochodowych, że przyjedzie do niej rycerz na białym rumaku, piękny niczym kwiat kwitnącego lotosu, z ciałem boskiego Amora (tylko większym kaloryferem na brzuchu), uklęknie, poprosi ojca o rękę białogłowy, oddając mu za to 10 hektarów ziemi oraz 3 wasali. Niestety, chłopak nie urodził się w tej bajce, a w XXI wieku i na domiar złego - w Polsce. Na domiar złego, chociaż jest bardzo przystojny, jest dla dziewczyny za niski, ma 165 cm wzrostu. Wyjść na miasto z takim się nie godzi. Rozumiem (ironia).

PS: w średniowieczu rycerze rzadko mieli powyżej 170 cm.