koniec

Każdego dnia myślę o śmierci, dla mnie śmierć zawsze będzie rzeczą nie do ogarnięcia a to dlatego, że może zaatakować każdego nie zważając na wiek, płeć, miejsce, czas czy okoliczności.
Umrzeć można dosłownie wszędzie, potykając się na schodach albo dławiąc się poranną drożdżówką.
Najbardziej boję się raka, umiera na niego coraz więcej osób a producenci żywności dbają o to aby ta tendencja się nie zmniejszała. Nie wyobrażam sobie mieć raka, umierać samotnie w szpitalu gdzie ból nie odpuszcza. Wolałbym się chyba targnąc na własne życie w takiej sytuacji.

Każdy czasem o tym myśli szczególnie kiedy kogoś straci lub jest blisko czyjejś tragedii... Śmierć czeka każdego, każdy "kula" życie własnym torem... Ja osobiście chciała bym zapewnić swoim dzieciom  ( których jeszcze nie mam ) stabilizacje w życiu typ - mieszkanie, mały zapas gotówki na czarna godzine...
Niestety nikt nie zna dnia ani godziny, życie jest ogromnym darem który jest bardzo kruchy, a nasz los w dużej mierze zależy od tego co siedzi nam w głowie..
Jak to kiedyś ktoś powiedział " CIESZ SIĘ KAŻDYM DNIEM JAKBY MIAŁ TO BYĆ DZIEŃ OSTATNI " myśle że jest w tym dużo racji

Nie ma nic pewniejszego na tym swiecie, niz to, ze kazdy umrze. W swietle tego faktu jest wlasciwie zupelnie niezrozumiale to, ze zdecydowana wiekszosc ludzi to po prostu ignoruje.
Swiadomosc wlasnego przemijania moze dac zupelnie inny wymiar zyciu.
Jesli jak piszesz nie cieszysz sie kazdym dniem, bo gadzety Cie juz nie kreca, cele sa osiagniete, a uprzyjemnianie sobie egzystencji innymi dosc pustawymi zajeciami takze nie jest trescia zycia, to znaczy ze doszlas w zyciu do punktu, w ktorym zrozumialas, ze te rzeczy zewnetrzne sa tylko uzywkami, ktore w gruncie rzeczy tylko odurzaja, ale sensem zycia nie sa.
Czyli pewnie przyszedl czas na odkrycie tego, co moze miec wartosc.
Ci, ktorzy maja smierc przed oczami, bedac na przyklad ciezko chorymi, czesto zmieniaja automatycznie system wartosci.
Ci, ktorzy nie sa bezposrednio dotknieci, maja niejako trudniej. Ale mozna sie zainteresowac tym, co maja do powiedzenia ci, ktorzy sa juz blizej konca. Albo wyobrazic sobie, jakby to bylo, gdy by dostalo sie wiadomosc o chorobie. Czyli skonfrontowac sie ze smiercia jako egzystencjalnym zjawiskiem.

Ja ciesze sie zyciem z wielu roznych powodow. Na przyklad z tego, ze nie jestem chora, mam dwie sprawne nogi, nie jestem sparalizowana i mam swobode poruszania sie, widze swiat naookolo w przeciwienstwie do wielu niewidomych na tym swiecie, slysze i potrafie docenic dobra muzyke, nie umieram z glodu, jak miliony innych ludzi na swiecie..... Zwyczajne rzeczy, na ktore nie zwraca sie uwagi, gdy funkcjonuja.
Powodow do cieszenia sie zyciem jest mnostwo. Trzeba tylko przestac je traktowac jako same przez sie zrozumiale. Zaczyna to byc mozliwe, gdy zyje sie w kazdej chwili, czuje sie swoje cialo, odbiera swiadomie bodzce zmyslowe...wtedy czuje sie milosc do zycia. A jest ona tym wieksza, im wieksza swiadomosc, ze nie bedzie to trwac wiecznie, pod warunkiem oczywiscie, ze nie zagluszy sie tego strachem przed smiercia. Jesli sie jednak nieunikniony koniec po prostu zaakceptuje, to wtedy strach traci moc, a radosc z zycia mocy nabiera.
Jak powiedzial Wiktor Hugo  - "Umierac - to nic; straszne jest nie zyc".
Moge polecic lekture ksiazki Eckarta Tolle pt. "Potega Terazniejszosci". Tam jest to dobrze wytlumaczone, co mozna uzyskac poprzez swiadome przebywanie w chwili obecnej.

Marajka - ciekawie piszesz, ale... chyba jest dokładnie na odwrót.
Owszem jest taka popularna teoria, która mówi: ciesz się życiem, żyj chwilą tu i teraz. Generalnie jest OK, ale gdyby głębiej się zastanowić, to raczej trudno cieszyć się, że się ma dwie nogi i jest się zdrowym, owszem na zasadzie porównania można myśleć, że taki niepełnosprawny na wózku, to dopiero ma ograniczenia, ale czy to oznacza, że jesteś w stanie doświadczyć, wyobrazić jak to jest mieć sparaliżowane nogi? Cieszyć się, że możesz biegać? Że bycie sprawnym jest radością życia?
Można się cieszyć np. z jedzenia jeśli się doznało głodu, albo nawet z pieniędzy, jeśli doświadczyło się biedy, można się cieszyć z dwóch nóg, jeśli np. towarzysz osobie niepełnosprawnej i stykasz się z jej problemami, ale nie wierzę, by bez tych doświadczeń, doznań same przemyślenia mogły być sensem życia, radością życia.
W wielu poradnikach np. wyliczają ile pieniędzy można zaoszczędzić nie paląc. Ja nigdy nie paliłam, myślisz, że zaglądając do portfela widzę te kwoty zaoszczędzone i się z nich cieszę? że cieszę się, że dzięki temu mam zdrowe płuca? Nie, bo pieniądze na papierosy nigdy nie były moim wydatkiem i nie zdziwią mnie problemy z płucami, bo w dzieciństwie nawdychałam się wystarczająco dużo dymu papierosowego. Ile razy rozmawiałam z ludźmi, którzy narzekają na biedę, że w Anglii czy Niemczech to..., a jak daje im przykład, że jesteśmy bogatym krajem, że raczej zdecydowana większość nie głoduje, mamy wysokie PKB, że gdyby porównać to z sytuacją za wschodnią granicą  na Białorusi, czy na Ukrainie, to jesteśmy szczęśliwym, bogatym krajem. Zazwyczaj słyszę, że to co innego, że ten świat za wschodnią granicą, to zupełnie inny świat. Jak myślisz ilu Polaków budzi się rano i cieszy się, że nie ma wojny? Czy może być coś straszniejszego niż wojna, wojna domowa?

Ja inaczej rozumiem słowa "Umierać - to nic; straszne jest nie żyć".

Averyl, teoria jest to tylko dla kogos, kto tego nie zna.
Sprobuje wytlumaczyc.
Nie trzeba doswiadczac, jak to jest miec sparalizowane nogi, zeby wiedziec, ze zdrowe sa cennym darem, zwlaszcza gdy sie widzi sparalizowanego czlowieka.
Nie znasz momentow, ze cieszy Ci po prostu Twoje cialo? Poruszanie sie, bieganie, jazda na rowerze, taniec, czucie zywotnosci w ciele przy tym wszystkim i chec kosztowania tego... Jesli znasz, to sama mysl, ze mogloby byc inaczej powoduje, ze sie to ceni, co sie ma  - pod warunkiem, ze nie ma sie sklonnosci robic z tego obaw przed utrata. Ale jak to juz kwestia wlasnego wyboru, ten ma sie zawsze.
Nie zdarza ci sie jesc czegos bardzo dobrego i rozkoszowac sie tym, mimo, ze moze nigdy w zyciu nie zaznalas glodu?
Czy nigdy nie zdarzylo Ci sie odczuwac po prostu radosci istnienia? Tak po prostu, bo akurat jest ladna pogoda, naokolo piekna natura, wewnatrz przyjemne odczucia...i nagle zjawia sie radosc bez konkretnego powodu? O to cieszenie chodzi, o bycie w momencie.
Nie wierze, ze tego nie znasz, ale jesli nie, to warto sie tego nauczyc. W sumie bardzo proste, trzeba tylko skupic sie na tym, co sie akurat czuje, zamiast myslec.

W chwili obecnej zyja dzieci, ciesza sie glupotami, dla nich wszystko jest nowe.
Wraz z dorastaniem i coraz wiekszym przejmowaniem spolecznych norm i zachowan zazwyczaj sie to traci, w mniejszym czy wiekszym stopniu i zamiast tego przejmuje sie zwyczaj ocenianie i zamienia sie ta zyciowa radosc na wyobrazenia o niej. Radosc z zycia zamieniamy na radosc z gadzetow i osiagniec, czy innych spolecznie uwarunkowanych wartosci. Zamieniamy spontanicznosc na obowiazek i to, co sie powinno.
Uzalezniamy od tego wszystkiego wlasne szczescie, ktore zazwyczaj w ten sposob staje sie czyms, do czego trzeba dazyc i co bedzie dopiero w przyszlosci.
Pogon za szczesciem to swietny sposob na prowadzenie nieszczesliwego zycia, na "nie zycie".

Mozna sie cieszyc z samego faktu zycia i tego wszystkiego, co napisalam.
Wiem, ze tak jest, bo ja wlasnie tak mam. Skad mam? Nie wiem, ale wlasnie ta swiadomosc, ze nie jest to samo przez sie zrozumiale, ze jestem na przyklad zdrowa, daje mi ta radosc i wdziecznosc za taki dar.
A poza tym wlasnie ta swiadomosc, ze nic nie jest to wieczne, swiadomosc przemijania...ta tez mi juz zawsze towarzyszyla.
Moze bylo to pomoca, ze w jakis sposob juz zawsze zdawalam sobie z tego swiadomie sprawe? Nie wiem. Tak po prostu u mnie bylo, oczywiscie nie bez przerwy. Zdarzalo sie to po prostu.
Dopiero pozniej zrozumialam ten mechanizm, zrozumialam, co to znaczy byc obecna w terazniejszosci, w miedzyczasie zajmowalam sie roznymi kierunkami, m.in. buddyzmem. I od czasu jak zrozumialam, w jaki sposob sie to osiaga, nie jestem juz zdana na przypadek, ze mi sie to przytrafi, tylko wystarczy, ze wroce do chwili obecnej, ze przypomne sobie, jak dobrze mam wlasnie w porownaniu z innym, albo i bez tego porownania, ze dobrze jest tylko tak po prostu poczuc siebie sama.

To byl oczywiscie proces, to zdobywanie zrozumienia, co to znaczy "straszne jest nie zyc". To "nie zyc" ja rozumiem wlasnie w ten sposob, ze wielu ludzi przechodzi przez zycie w wiecznym transie i nie zaznaje tego, o czym powyzej napisalam, nie zaznaje zycia. I jesli w momencie smierci sobie to uprzytomnia, to musi to byc straszne.

A tak na marginesie, to moj czas wolny poswiecam czasem na siedzenie przy umierajacych jako wolontariuszka. I nie jest to nic przygnebiajacego ani strasznego. Od umierajacych emanuje czesto silna zyciowa energia, ktora mocno czuje. Bo oni sa wlasnie w stanie skupienia, sila zyciowa nie rozproszona na codzienne sprawy w glowie, a przyszlych celow tez juz zadnych nie ma. Jest tylko tu i teraz. Pisze o ostatnim stadium, ostatnich dniach, bo takich dotyczy moja rola, gdy przestalo sie walczyc z nieuniknionym i przychodzi spokoj. Nie kazdy tak ma, ale wielu. W takich sytuacjach tez wiele ucze sie o zyciu.

Averyl, absolutnie tak tego nie odbieram jako kwestionowanie. Wiem, ze kazdy jest inny.
Ja tez nie chce przekonywac do mojego sposobu na zycie, tylko probuje przekazywac moje wlasne doswiadczenie, bo doskonale wiem o co Ci chodzi w tym co piszesz. Mialam tez i takie okresy w zyciu, bo wydawalo mi sie czesto, ze cos ze mna nie tak, gdy niekoniecznie podzielalam odczucia ludzi naokolo mnie, a oni tego ode mnie oczekiwali. Zaczelam sie przystosowywac, ale wtedy zaczelam wpadac w depresje wlasnie z tego powodu, ze nic z tego, z czego skladalo sie to zycie, nie wydawalo mi sie sensem wartym kontynuacji.
Uwierzylam, ze radosc z tego powodu, ze swieci slonce, jest czyms tak banalnym, ze nie ma w zyciu znaczenia i wtedy zaczelam takze i to tracic.
Wiele ludzi przezywa cale zycie i nigdy nie ma takich problemow.
Ale sa tacy, ktorzy maja i ja do nich naleze.
A Ty zadalas tutaj wlasnie takie egzystencjalne pytanie, ktore jest mi znane, stad moja odpowiedz

To co piszesz o przezywaniu emocji, ma oczywiscie swoja racje bytu. Ale i emocje to tez cos, co przemija i ciagle sie zmienia.
Czy rzeczywiscie koniecznie trzeba przezywac zalobe? Niby dlaczego? To tak, jakby kazdy musial sie cieszyc z tych samych powodow i smucic z tych samych.
A tak przeciez nie jest. To tylko ukondycjonowane myslenie sklania nas do przyjmowania takich zalozen, ze na okreslone sytuacje powinnismy reagowac okreslonymi emocjami.
Zwroc uwage, ze dzieci, zyjace jeszcze w chwili i jeszcze nie ukondycjonowane na schematy spoleczne, tez niekoniecznie reaguja tak, jak dorosli by tego oczekiwali. W zwiazku z czym ci dorosli zaczynaja dzieciom wpajac, jak powinny sie zachowywac i co gorzej - jak powinny czuc. I tak sie tego uczymy.
Poza tym jesli nawet czuje sie zalobe, to czy trzeba ja w jakis okreslony sposob okazywac? To tez byloby tylko oczekiwanie, ze taki czlowiek ma odpowiadac okreslonym wzorcom zachowania, chodzic w czerni i z zapuchnietymi oczami i na kazdym kroku podkreslac, jak bardzo cierpi.
A czy kontynuacja zyciowego zadania zmarlej osoby nie jest najlepsza forma wyrazenia swojego szacunku i milosci do tej osoby?

Poza tym czlowiek, ktory tyle lat uprawiam joge i zyl, rozwijajac swiadomosc, odbiera swiat zupelnie inaczej. Emocje, ktore w przewazajacej wiekszosci sa ukondycjonowane w naszej podswiadomosci w pierwszych latach zycia, sa w takim przypadku wyzwolone i nie musza byc powtarzane. Na ich miejsce przychodzi spokoj, radosc i uczucie milosci nie skierowanej na konkretny objekt, ktore w coraz silniejszym stopniu zaczynaja stanowic tlo wlasnego odczuwania.
Buddyzm nazywa to czystymi, pierwotnymi uczuciami, w przeciwienstwie do tych ludzkich ukondycjonowanych emocjonalnych reakcji, ktorych uczymy sie dopiero w ciagu naszego zycia.
To jest po prostu inny stan ducha, oczyszczony z emocjonalnych reakcji. Absolutnie nie pusty, tylko wlasnie dajacy poczucie spelnienia. Wtedy wcale nie teskni sie za emocjami.

Tak, ten dualizm, o ktorym piszesz uczy rozrozniania. Ale przeciez kazda zywa istota na tym swiecie jest wyposazona od urodzenia juz w zmysly, ktore potrafia zupelnie bez swiadomych dzialan rozroznic, co jest dla tej istoty dobre, a co zle, co jest dla niej wazne, a co nie istotne.
Prawda jest taka, ze wiekszosc tych rozroznien jest biologicznym wyposazeniem, takze czlowieka. Czlowiek tylko dodal do tego elementy socjalne. Ale te wystepuja w okreslonych formach takze wsrod zyjacych stadnie zwierzat. Takze bezposrednie emocje na bodzce - np. strach czy agresja w przypadku zagrozenia - sa biologicznym wyposazeniem, bo sa to reakcje na bodzce z otoczenia i jako takie maja zapewnic przezycie, bedac informacja dla organizmu, co jest dla niego dobre a co zle i jak powinien sie zachowac w danej sytuacji. Sa wiec tak samo malo lub duzo sensem zycia, jak zjadanie marchewki.
Najwieksza przeszkoda do odczuwania radosci zycia sa zazwyczaj koncepty w glowie, co jest tego warte a co nie. Gdy sie o nich zapomni, chocby na chwile, swiat zaczyna inaczej wygladac. Przynajmnie jest to moje doswiadczenie i tych ludzi, z ktorymi je dziele

Pozdrawiam

No tak, to jest indywidualna kwestia i samy powinniśmy mieć prawo o tym decydować, a bliscy uszanować to. Moja mama pod koniec lipca zmarła na raka, niestety Zachorowała w 2010 roku, miała też około roku czy dwóch lat remisji, dokładnie mi się miesza, ale coś takiego. Oczywiście każdy z nas myślał, że będzie już dobrze, bardzo ją kochaliśmy, kochamy i nie dopuszczaliśmy do siebie myśli, że może odejść, walczyliśmy razem z nią. Nie robiliśmy nic wbrew jej woli, bo ona sama chciała walczyć do końca. No chociaż oczywiście trudno patrzeć na bliską osobę zmęczoną chemioterapiami, ale wiedzieliśmy, że ona chce walczyć, sama chciała też i prawie do końca była świadoma, próbowała różnych metod leczenia. Obwiniałam siebie o to, że mamę w szpitalu potem już za bardzo nie odwiedzałam, dlatego, że było to dla mnie tak trudne psychicznie. Nie jeździłam do niej, tylko odsuwałam od siebie myśli, że może coś się stać, bo jej stan jest gorszy, tylko po prostu uznałam, że jak zawsze wróci do domu. To chyba była reakcja obronna dla mnie, teraz już staram się o to nie obwiniać, zwłaszcza, że na pewno też wiele innych osób mogło mieć podobnie i bliskich osób w szpitalu nie odwiedzić, bo tak trudne to przeżycie. Tylko tutaj oczywiście żałuję, bo przez to mamie za bardzo wtedy nie pomagałam, tylko inni tata, siostra, ale no wiem, że nie ma co się obwiniać, bo to reakcja psychiki i moja mama wiem, że to rozumiała.

Jak ja bym chciała sama to nie wiem. Boję się śmierci, jak każdy raczej bym chciała bez bólu, ale czasem tak się nie da. Najlepiej byłoby tak jak ktoś zasypia i spokojnie umiera, ale to jest chyba rzadkie. Nie ma co dokładnie o tym myśleć moim zdaniem, bo nie da się tego do końca zaplanować. W chorobie myślę, że walczyłabym o życie, jakby była szansa. U mojej mamy była długo szansa, więc wcale nie dziwię się, że walczyła. Tylko, że jedna osoba ma spore szanse i przeżyje, inna niby ma spore szanse, a nie przeżyje. No bo początkowo ten rak był średniozaawansowany raczej do wyleczenia, ale jak widać mimo dobrych rokowań nie udało nam się go wyleczyć. Czasem statystki się nie sprawdzają i ktoś nawet z niezbyt zaawansowanym rakiem jak widać może nie móc się wyleczyć jak widać po mojej mamie. A czasem ktoś ma gorszą sytuację, a przeżyje. Dlatego ja bym chciała walczyć też, ale dokąd, to ciężko powiedzieć, póki starczyłoby mi sił i miałabym nadzieję i chciałabym walczyć. No ciężko tak powiedzieć dokładnie.

Czemu chciałabyś już odejść?

No tak, zwykle się o tym nie myśli i w sumie póki nie zdarzy się nic złego np śmierć w rodzinie jak u mnie, to wydaje się człowiekowi, że to go ominie. No nie wiem, jest takie wrażenie, ja kiedyś myślałam, że u nas się jak zdarzy to dużo, dużo później. No po prostu masz obok bliskie osoby i myślisz tylko o tym jak wspaniale, że je masz. No i fakt, gonią ludzie też za dobrami materialnymi, czasem nie mają czasu się zatrzymać i pomyśleć.

Nie boję się bólu. Znam go. Wiem, na czym polega ból przewlekły. Wiem, jak wówczas zmieniona jest świadomość, a i o przytomność bardzo trudno. Chciałabym umierać świadomie, przytomnie, bezboleśnie.

Truskaweczka19 nie to nie jest o Twojej mamie, to raczej moje odczucia - moje ważne misje życiowe dobiegają do końca, owszem mam jeszcze kilka rzeczy przed sobą, ale nie są to dla mnie tak ważne sprawy.
To nie jest tak, jak pisała Wielokropek, że nie mam pomysłu na własne życie, bo poświęcałam się dla innych, którzy mnie już nie potrzebują. Jakkolwiek zgadzam się z tą opinią - widziałam to u mojego ojca, jak przeszedł na emeryturę, nagle miał za dużo czasu, za mało ludzi wokół siebie, potrzebował trochę czasu by odnaleźć się w nowej rzeczywistości.
Zgadza się również z Tobą Truskaweczko - np. gdybym miała maleńkie dziecko, prawdopodobnie czepiałabym się najmniejszej nadziei, by żyć.
Nie jestem chora, nie zmagam się z cierpieniem, by chcieć skrócić sobie mękę.
To są takie moje przemyślenia, że mając prawie 40 lat naprawdę ważne misje życiowe już zrealizowałam. Trochę to głupie, bo przecież mogę jeszcze drugie tyle przeżyć. Wolałabym myśleć, że doświadczam wielkiego "daru życia", ale tak nie czuję.