Ciągle robię z siebie idiotkę i nie pasuję do społeczeństwa.

Witam wszystkich bardzo serdecznie.
Po latach biernego czytania tego wspaniałego forum w końcu zebrałam się na odwagę żeby opisać tu mój problem.
Na początek kilka słów o sobie: mam 24 lata mieszkam w dużym akademickim mieście, kończę drugi fakultet na dobrej uczelni i z pozoru moje życie jest całkiem normalne.
Największym moim bólem i problemem jest niemożność odnalezienia się w życiu. Ciągle czuję się nie na miejscu, czuję że nie radzę sobie w życiu i nie jestem w stanie stawić mu czoła. Ludzie to widzą i mam wrażenie, że z tego powodu nagminnie robię z siebie przed nimi kretynkę. Usztywniam się cała i tak bardzo chce dobrze wypaść, że osiągam skutek odwrotny. Wiem, że to błędne koło, ale nie potrafię z niego wyjść. Gdy zamykam wieczorem oczy jak film wyświetla mi się całe życiowe pasmo mojego kretynizmu. Wczoraj po kolejnej takiej "projekcji" postanowiłam, że dłużej tego nie wytrzymam i poproszę Was o radę.
Od zawsze byłam dość nieśmiałym i cichym dzieckiem potem w wieku dojrzewania trochę się poprawiło. Nawiązywać szczere kontakty potrafię z naprawdę niewieloma ludźmi, zaledwie w towarzystwie kilu osób czuję się dobrze i swobodnie. Nigdy nie byłam duszą towarzystwa i wiem, że nią nie będę, nie to jest jednak moim problemem. Ja po prostu nie potrafię rozmawiać z ludźmi, męczy mnie to, nie sprawia mi przyjemności. Nigdy nie otworzyłam się przed NIKIM, nawet przed własnym chłopakiem czy przyjaciółką. Całe życie mam wrażenie, że żyję jakby za szklaną szybą, w psychicznym i emocjonalnym odizolowaniu od reszty świata. Nie mówię, że nie ma we mnie żadnych uczuć - na swój dziwny sposób kocham moją rodzinę, chłopaka i psa . Ja po prostu czuję, że nie pasuję do otaczającego mnie świata jak gdyby moje miejsce na Ziemi nie było tym, w którym się znajduje. Wiem, że większość z Was może to uznać za wymysły głupiej panienki, która ma w życiu za mało prawdziwych problemów, a za dużo czasu na rozmyślania, dla mnie jest to jednak prawdziwy problem.
Moje życie jest, odkąd pamiętam, ciągłą walką o "wpasowanie się" w środowisko. Czasem nawet mi się to udaje i zapominam o dręczącym mnie poczuciu pustki spędzając miłe chwile jak każdy normalny człowiek. Niestety ta walka przynosi czasem także porażki i wtedy to robię z siebie w oczach normalnych ludzi koncertową idiotkę.
Bywają momenty, że nie potrafię się normalnie zachować w całkowicie prozaicznych sytuacjach np. u lekarza czy w sklepie. Żyję jakby we własnym świecie i nie docierają do mnie niektóre bodźce z otoczenia co strasznie utrudnia mi życie. Zawsze powiem lub zrobię coś nie na miejscu, poza kontekstem czego nikt w towarzystwie nie rozumie i potem czuję się ze sobą źle. Najgorsze są rozmowy kwalifikacyjne - kompletnie nie umiem mówić o sobie "sprzedać się" pracodawcy. Jestem cała sztywna i w głowie kołacze mi się wtedy tylko jedna myśl pt. "co ja tutaj robię, ja tutaj nie pasuję!". Z tego powodu w wieku 24 lat mam przepracowane kilka miesięcy w pracach dorywczych i uważam się za nieroba i darmozjada.
Właśnie to "nie pasuję" niszczy mi życie i psychikę. Przez to staram się być niewidzialna, na uczelni nie wyrażam swoich poglądów, w grupie odzywam się tylko jeśli muszę, towarzyszy mi ciągłe poczucie zakłopotania, nie potrafię "wejść" między ludzi. Najchętniej zniknęłabym z powierzchni ziemi. Gdy pomyślę sobie, że przede mną jeszcze jakieś 60 lat życia, śluby, dzieci i praca to mam ochotę rzucić się pod tramwaj. Widzę w bliskim otoczeniu tych wszystkich ludzi świetnie radzących sobie w życiu, robiących kariery i czuję się przy nich z jednej strony jak jedno wielkie zero, a z drugiej strony budzi się we mnie wewnętrzny sprzeciw, bo chyba wcale nie chcę takiego życia. Czy mam szansę na bycie "normalną"?
Netkobietki pozdrawiam was i błagam o jakieś rady, może dotrą do mojego oddalonego od rzeczywistości mózgu.