Ciche dni bez kłótni, uraza

Chyba raczej mieliśmy... lubimy razem na rower pojechać, na wycieczki, rozmawiać też dużo rozmawialiśmy przed tym wszystkim, że czasem nam doby brakowało. Wiele razem przeszliśmy, tych ważnych chwil z naszego "młodzieńczego" zycia... Nagle po moim wypadku, tak uważam, nasze stosunki zaczęły się pogarszać, ale nie wiem dokładnie od czego to mogło wyjść.

Fajne w naszym związku jest to, że umiemy się wygłupiać razem i zawsze usłyszymy szczerą prawdę od siebie, jeśli chodzi o poradę, wsparcie w czymś. Fajne jest to, że jest luźna atmosfera, nie trzeba nikogo udawać. I fajne w naszym związku, aczkolwiek bardzo rzadkie, są chwile, kiedy sam przyjdzie przytuli mnie i rozmawiamy.

Moze  rzeczywiscie zmienilas sie po tym wypadku i jakiejs czesci tej zmiany Ty nie zauwazasz,moze zapytaj go o to? jest opcja normalnej rozmowy?  by Ci powiedzial wlasnie szczerze co z Toba nie tak w jego mniemaniu? Wtedy zobaczysz na czym stoisz, moze okazac sie tez,ze jego opinie sa bezsazadne...

Czyli znasz rozwiazanie :)jestes bardzo swiadoma i powinnas zrobic to co czujesz, co Ci mowi serce. Nie boj sie, jesli posluchasz intuicji to ona Cie potem poprowadzi-i natychmiast zacznij pracowac nad samoocena, to podstawa!

To zastanow sie na ile ten strach jest kotwica, ktora Cie trzyma teraz przy nim. To raz. Dwa-mezczyzna postrzega kobiete jako calosc:gesty, spojrzenie, ruch, usmiech. Mysle,ze zalezy Ci na madrym gosciu a nie takim , ktory kieruje sie przede wszystkim estetycznym wygladem. Odwroc probem:czy Ty zainteresowalabys sie zajebistym facetem, ktory posiadalby takie znaki po wypadku? a bylby naprawde super, synchronizacja totalna.

Fakt, masz rację. Nie zwracałabym w sumie na to uwagi, skoro bym go kochała za charakter i za to jaki jest w stosunku do mnie. Ale jak każda kobieta, patrzę na swój wygląd i oceniam tym... Niby sama siebie zaakceptowałam, ale boję się że właśnie nasze społeczeństwo coraz bardziej przestaje akceptować wiele rzeczy i tylko na ideałach się skupiają...

Wczoraj przyszedł i robił mi jakieś wyrzuty, ze sama się nakręcam w dodatku i że coś mu Pani sexuolog ważnego powiedziała i on już teraz wie o co chodzi... że rzekomo go nie wspieram i teraz to już mi nie powie... odpowiedziałam tylko, ze interesowałam się wszystkim do czasu tych słów, które powiedziałeś w moim kierunku...że teraz to niech Twoi koledzy się martwią, zajmują, skoro Ci na głowę nie wchodzą i tak dbają o Ciebie.. skomentował tylko, że ich to nie dotyczy...

GabrielaKlym:

Chce się uwolnić od tego, zaczęłam się realizować, czy mu się coś podobało czy nie, szłam za własnymi marzeniami i ambicjami. Nie wiem, coś mnie przy Nim trzyma, czy serio to jest miłość? Ale ile też można wytrzymać dla miłości i gdzie sa granice? Skoro na odpowiedź "zrywam z Tobą bo nie dajesz mi tego... tgeo, czuje się tak.. i tak..." otrzymujesz od faceta odpowiedź " inny by sobie nie pozwolił na takie coś...biłby Cię albo rzeczywiście byłby alkoholikiem i wtedy byś zobaczyła co to zły facet"

Dziękuję, ze jesteście ze mną i wspieracie mnie, dajecie mi większe rozjaśnienie na całą sytuację, powoli przestaje sie już obwiniać, że wszytsko było moją winą

Podoba mi się w jaki sposób piszesz i podchodzisz do sprawy. W sumie nie zastanawiałam się nad tym. Nie jestem z pewnością z Nim jeśli chodzi o pieniądze, co prawda ma swoją firmę i to jest zabezpieczenie, ale stać mnie kupić sobie samej samochód, uczyć się i myśleć nad wyprowadzką. Chciałabym jeszcze coś zrobić... żeby nie myślał o mnie jak o heterze, którą stwierdził, ze z siebie zrobiłam sama... nic nie zawiniłam, a każdy z jego strony ( prócz rodziców) , uważa mnie za kogoś złego, bo mam inne aspiracje w życiu i inne potrzeby... Od jakiegoś czasu, od 5 tyg? nie mam ochoty jakoś z Nim spędzić dłuzej czasu, sama nie wychodzę z propozycją, chyba ze chciałam pogadać o nas... trochę mnie już męczy to, bo co nie zrobię i tak będę najgorsza...ale starałam się zawsze być pozytywna... Sercem jestem w związku, bo jednak powtarzam, ze Go kocham, ale już rozumem i jedną nogą wychodzę z tgeo błędnego koła... zwłaszcza, ze widzę jak sama siebie ograniczyłam, trochę mnie to zniszczyło i jak dużo osób mi mówi, że to jest toksyczny związek, ze jestem młodą osobą , a się zatracam.

Fakt : wspomnienia, ważne w życiu wydarzeni z Nim są związane, w sumie nie mój pierwszy facet, ale z Nim rozpoczęłam swoje życie sexualne, powierzyłam wiele sekretów, gdzie nigdy nie byłam tak otwarta przed nawet przyjaciółmi... też myśl straconego czasu i plany o wspólnym domu, posiadaniu rodziny z Nim... Przykre, ale nie chciałabym całe życie być nieszczęśliwa z miłosci na rzecz dzieci i jego pieniędzy, skoro dużo więcej moze dać mi inny facet.

Nie wiem czy gdyby sie nagle zmienił i chcial sam z siebie to naprawić, to czy bym wróciła do Niego. Chyba się wypaliłam. Musiałaby mnie zdobywać na nowo, ale nie byłoby z pewnością z górki...

Słyszałam chyba już gdzieś taki sposób... ale marzenie sobie o przyszłości i wówczas wytwarzaniu endorfin i relaksowaniu się w chwilach stresu.
To poradź mi jeszcze jedno Mieszkamy dom w dom, on ma swoją firmę za moim płotem... jak nie patrząc będziemy się widzieć, mijać... właśnie jak gadałam z koleżanką, wsiadł z kolegą swoim i pojechał... jest mi przykro i prawie sie popłakałam, ze ma to w dupie i widzi mnie i nawet nie przyjdzie... czuje się gorsza i mam ochotę wtedy się odezwać do Niego ;/