Moj ojciec cale zycie mnie oszukiwal

Nie no fajnie ze jestesmy bracmi. Ale dlaczego nie wiedzialem tego wczesniej. Dlaczego ojciec nie byl ze mna szczery? Przeciez widzial ze sie przyjaznimy. Mysle ze bylo trudne to tez dla mojego ojca, wiedzial ze Kamil jest jego synem i jego matka tez przeciez o tym wiedziala. Musial przed nim udawac ze nie jest jego ojcem. Nie mogl z nim porozmawiac jak z synem. Mysle ze dlatego rostal sie z jego matka wkoncu. Nie chce go znac do konca zycia ze tak namotal i ze tak porobil moja mame. Dlaczego tyle lat milczal? Nie chce sie spotkac z Kamilem bo nie wiem jak mu mam to powiedziec. On przezyje szok  jeszcze gorszy niz ja bo przeciez myslal ze nie ma ojca. Widzialem przez te dwa lata ze Kamil jakos wzbranial sie przed blizsza relacja z moim ojcem. On chcial go chyba traktowac jak syna ,ale on na to nie pozwalal. Uznawal tylko swoja matke. Pare razy mi mowil ze nie wie czemu moj ojciec jest taki przychylny do niego i obojga nas to wkurzalo. Bylem o to zazdrosny. No ale nie winilem Kamila ,to byla jedyna rzecz ktora mogla nas podzielic bo dogadywalismy sie super. Jak ojciec odszedl od jego matki dalej widywalismy sie pare razy w tyg, bylismy na serio bracmi(chodz o tym nie wiedzielismy). Tyle wieczorow przegadalismy i gralismy w gry u niego. No i mielismy wspolnych kumpli i kolezanki.
Chodzi mi o to ze nie wiem jak mu mam to powiedziec. Boje sie jego reakcji. Nie wiem co on na to. Czy sie zalamie tak samo albo jeszcze gorzej niz ja ze ojciec go oszukiwal. I nie tylko ojciec bo tez matka. Nie wiem czy jak mu to powiem to nic sie nie znami w naszej relacji a moze nas to skluci na zawsze.

Michał, ciężka sprawa, jednak ja bym ci radziła pogadać  szczerze ze swoim bratem. Byliście przyjaciółmi i jeśli on dowie się od kogoś innego to będzie miał wielki żal do ciebie, że wiedziałeś i ukryłeś to przed nim, zwłaszcza że obaj nie wiedzieliście, jesteście prawie rówieśnikami. Ja bym ci radziła porozmawiać z nim i wyjaśnić mu że byłeś w szoku, bo on może odebrać twoje odejście jako coś w rodzaju " mój ojciec zrobił dzieciaka innej kobiecie wiele lat temu, więc to bękart i nie chcę mieć z nim do czynienia". Rozumiem, że cię boli ta sytuacja, ale z tego co piszesz, to jesteście świetnymi kompanami dla siebie i nawet jeśli wasi rodzice (twój ojciec i jego matka) popełnili błąd, to nie musi oznaczać, że wy nie możecie pozostać nie tylko przyjaciółmi, ale i braćmi. Nie patrz teraz na swojego ojca czy jego matkę. spójrz na niego. on cierpi, myśli pewnie, że go posądzasz o kradzież.
Smutna historia, ale ja widzę pozytyw i tylko ty możesz sprawić, czy skończy się happy endem.
Mam nadzieję, że to nie troll, bo się naprawdę wzruszyłam twoją postawą, co do tego ( twojego brata) przyjaciela, bo nie zawsze dzieci z dwóch rodzin połączonych w jedną, potrafią się zaprzyjaźnić.

Nie jestem zadnym trolem. Musialem sie wygadac a nie mam komu wiec zalozylem tego posta. Nigdy nie szukalem porad w internecie. Jestem jeszcze mlody mam dopiero 22 lata ,nie mam z kim starszym o tym porozmawiac.
Co do zostawienia tego rodzica to ok ,tylko ze moja mama tez o niczym nie wie z tego co mi wiadomo.
Z Kamilem nie musimy zostawac bracmi bo praktycznie nimi bylismy. Zaprzyjaznilismy sie pewnie dlatego ze mamy podobne charaktery i zainteresowania i widywalismy sie bardzo czesto przez mojego ojca. Moze pod tym wzgledem dobrze sie stalo bo gdybysmy wiedzieli ze jestesmy ze soba spokrewnieni to traktowalibysmy ojca jak konkurencje i nigdy nie stworzylibysmy takich relacji.
Wiem ze ta bajka z gra i oskarzenie go bylo dziecinne ,ale musialem na szybko wymyslic pretekst aby z nim nie rozmawiac i sie nie widziec by przemyslec samemu ta sytuacje. Pare razy probowal ze mna nawiazac kontakt. Wiec macie racje odezwe sie do niego. Bo przeciez nie jestem zly na niego ani nic. Wrecz ciesze sie ze jestesmy prawdziwymi bracmi. Tylko jak sie spotkam to nie wiem co mam zrobic. Pewnie bede palil glupa i udawal ze nic sie nie stalo. Ale on pewnie i tak sie domysli ze cos jest nie tak. Nie wiem jak mam to powiedziec. Nie wyobrazam sobie jego reakcji. A jak przez to zrobi cos glupiego bo przeciez ojciec i matka go klamali cale zycie. Ja przynajmniej mam normalna matke na ktorej moge polegac.

Nie wiem czy jest sens zebys traktowal swoich rodziców jako wrogów.
W koncu wlozyli kawal wysilku zeby was wychowac i wykarmic.

Nie mieszaj sie do tego,zostaw to rodzicom. W zyciu przyjdzie ci zmierzyc sie z hmm ciezszymi rzeczami niz to.
I co wtedy bedziesz robił - dramatyzował ? ( a kto ci obiadek zrobi)
Po co komplikowac i tak juz skomplikowane sprawy.

A może niech ojciec, w końcu, zachowa się jak trzeba, weżmie na klatę odpowiedzialność i powie Kamilowi a później Twojej mamie jak jest.
Masz fajnego brata, ciesz się:-). Ale jak już wszystko się wyjaśni, będziesz musiał mu pomóc przez to przejść. On jednak jest w gorszej sytuacji i będzie mu dużo trudniej a Ty starszy brat...:-).

Możesz mu opowiedzieć jak się dowiedziałeś, w jakim byłeś szoku, co czułeś ( i jak płakałeś też). Wyjaśnij, że musiałeś sam z tym się zmierzyć i potrzebowałeś na to czasu.
Jak się już dowie to pewnie będzie ,,szalał"... Kurcze ciężka sprawa:(

Może pogadałbyś o tym wszystkim z psychologiem, może ktoś taki podpowiedziałby jak to rozegrać.
Ja po takiej rozmowie, przytuliłabym mocno, pozwoliła wypłakać, wykrzyczeć... Trzymała bym tak długo dopóki by się nie uspokoił ( ale ja jestem babą:)).

Zrób coś dla mnie. Nigdy nie bądź taki jak Twój ojciec. Nigdy!

Ok , dziekuje wszystkim za pomoc. Dzwonilem wlasnie do niego. Spytal sie o co mi wkoncu chodzi ,i co ja mam za wikse ze jestem na niego zly i ze wkrecam sobie ze mi cos ukradl. Mam sie z nim spotkac dzisiaj jak wroci z pracy ,czyli o 17. Przeprosze ,powiem ze jest wazna sprawa i ze musimy porozmawiac. Ale nie wiem czy zdobede sie na tyle odwagi by dzisiaj mu wszystko powiedziec. Moze powinnem isc do psychologa rzeczywiscie. Ale pewnie dlugo na termin sie czeka.

A moim zdaniem powinieneś mu powiedzieć prawdę .W końcu to Twój brat . Nie ukrywaj się przed nim tylko powiedz jak jest . Jak juz mu opowiesz o wsyztskim wybierzcie się do waszego ojca .

Nie zalozylem 2konta ,i nie wiem czemu na mnie wjezdzasz. Jakbym pisal o tym ze moja dziewczyna ma male cycki by bylo ok ,a ze pisze o moich powaznych problemach to odrazu ze robie jakoms propagande w necie i wymyslam historyjki.
Znow zaczelismy sie widywac z Kamilem. Po paru dniach (przy piwie) mu powiedzialem prawde. Nie wiem jaka sila sie na to zdobylem. Ogolnie oboje przezylismy szok ,ja na mysl jak zareaguje ,a on dlatego ze wkoncu sie dowiedzial. Na poczatku mi nie dowierzal. Bardzo dlugo o tym rozmawialismy. Byl smutny ze go oszukiwali. Ale na koncu stwierdzil ze to super ze jestem jego bratem i spedzilismy mega fajny dzien. Ma okropny jednak zal do matki i ojca. Ale uzgodnilismy ze narazie sie nie przyzna do tego ze wie. I bedzie sie zachowywal przed nimi jakby nic sie nie stalo ,a oni beda myslec ze wciaz nie wie. Tak chyba bedzie najlepiej. W sumie bardzo mi go zal ,siedzial bardzo zdolowany gdy ze mna rozmawial. Nie mogl zrozumiec ze padl ofiara oszustwa rodzicow. Ale jakos go wydobylem z dolka naszczescie. Dzieki za pomoc.

Nie doradzilem. Razem tak zdecydowalismy bo stwierdzil ze nie jest gotowy na szczera rozmowe z rodzicami. Zreszta przeciez to oni go oszukiwali pierwsi i to przez lata.

Oczywiscie ze sie boje ale nie mam bezposredniego kontaktu z jego matka i naszym ojcem. Bo mieszkam z moja mama a z nim wciaz nie gadam i nie chce narazie. W ogole mega sie awanturowalismy jak mu powiedzialem ze wiem ze Kamil jest jego synem. Zwyzywalismy sie. Powiedzial ze nie mam sie w to mieszac ze to jego sprawa. I najbardziej mnie wnerwil mowiac ze mam Kamilowi nic nie mowic. Po tym wszystkim mialem przez starego -doła ? To malo powiedziane. Nie moglem zrozumiec jak czlowiek ktory mnie wychowywal ktoremu ufalem jak bylem maly mogl tak oszukac wszystkich w okol. I jak mnie mogl na koniec tak potraktowac. Mowiac mi doslownie ze mam sie nie wpier... w jego ,,bledy zyciowe''. Nie moglem sie pozbierac jak dzieciak przez pare dni.