Prawdopodobnie jestem desperatką-jak to zwalczyć?

Czy jesteś jedynaczką? Być może byłaś trzymana pod kloszem, bez wielu kontaktów z rówieśnikami. Piszesz o mężczyznach, a czy masz koleżanki, przyjaciółki? Czy masz normalne relacje z nimi, czy też jesteś nachalna wobec nich? Dobrze by było gdybyś mogła porozmawiać z zaufaną osobą na przykład o tych sytuacjach których się wstydzisz. Człowiek samotny często coś wyolbrzymia i czasem mu się wydaje, że nie wiadomo jak się skompromitował.

Masz konto na portalu randkowym? Uśmiechasz się i ubierasz atrakcyjnie?
Zacznij otaczać się mężczyznami. Im więcej ich masz wokół, tym mniej zależy Ci na konkretnym. Inna inszość, że się z nimi obywasz i podchodzisz z większym dystansem do tego, co mówią .

Chyba mam podobny kłopot co Ty - również miałam mnóstwo kompleksów w dzieciństwie, niewielu znajomych, a każdego faceta próbuje panicznie zatrzymać, i w efekcie on ucieka.

Osobiście byłam z tym problemem u psychologa. To, co mi doradził to tzw. metoda okręgów. Moje całe życie zawsze skupiało się wokół tego jednego faceta - on dzwonił, ja wszystko rzucałam, był zły - ja to strasznie przeżywałam, podczas gdy on szedł się wyżyć na kosza z kumplami, zdarzało mi się olewać rzeczy dla mnie ważne etc. To, co kazał mi zrobić psycholog, to znaleźć coś dla siebie. Swój osobisty okrąg. Zajęcia fitness, naukę języka, sport, cokolwiek. Coś, co by mnie rozwijało, co robiłabym tylko dla siebie, a w momencie, gdy zostanę przez faceta porzucona, bądź będę porzucana, będę miała do czego iść, na czym się skupić. Kazał mi stać się większą egoistką, ale w pozytywnym sensie - miało to uniemożliwić bycie na każde skinienia faceta. Pozwalało mi to raz czy dwa razy w tygodniu powiedzieć: "przepraszam, nie mam dziś czasu wieczorem, bo mam zajęcia z francuskiego". Dużo mnie to na początku kosztowało, ale za kurs języka zapłaciłam, i nie było mowy o opuszczaniu zajęć.

Dostałam też od psychologa namiar na książkę Mateusza Grzesiaka "Alpha Female", gdzie ową metodę opisuje i generalnie pisze o tym, jak się nie dać wciągnąć w pułapkę "uzależnienia" od drugiej osoby. Polecam!

Mam starszego o siedem lat brata, który był bardzo towarzyski, lubił kręcić się między ludźmi i jest moim całkowitym przeciwieństwem. Mam trzy koleżanki w pracy, fajnie mi się z nimi gada, ale nie utrzymujemy poza robotą kontaktów. Opowiedziałam im parę, nazwijmy to, moich „wstydliwych epizodów”, a one uznały, że wcale niczego złego nie zrobiłam. Trudno mi więc ocenić, kto miał rację, bo z kolei obcy bardzo mnie skrytykowali.

Dziękuję
Pilnuję się bardzo, żeby przy ludziach nie wywnętrzać się, nie wywlekać jakichś łzawych historii z przeszłości, staram się na to uważać.
A co do konkretów....Otóż parę lat temu w mojej okolicy był wielki pokazowy zjazd motocyklistów. Wybrałam się tam z rodzicami, ponieważ były organizowane pokazy i imprezy dla publiczności, a ja lubię oglądać motocykle, choć sama nie jeżdżę i nie posiadam maszyny Zrobiłam sporo zdjęć, a w domu, kiedy je na spokojnie oglądaliśmy, mama wskazała kilka fotek i powiedziała, że rozpoznaje jednego motocyklistę, ponieważ cały czas kręcił się koło nas i stale go widziała, jak podobno miał na mnie zerkać. Czy tak było, czy mamie się zdawało, nie wiem. W każdym razie facet mnie troszkę zaintrygował. Wiedziałam, że zjazd jest szeroko i głośno komentowany na wielkim forum motocyklowym związanym z moim regionem, dlatego zarejestrowałam się tam i też wrzuciłam zrobione przez mnie zdjęcia. Pamiętałam, że gość miał Hondę, dlatego napisałam prywatną wiadomość do moderatora działu poświęconego tym motocyklom i powiedziałam, że zrobili fajny zjazd, super impreza, blabla, po czym szczerze przyznałam się, że jeden z nich wpadł mi w oko, mam go na paru zdjęciach i czy może jest to któryś z forumowiczów. Moderator odpisał spokojnie, że w ogóle go nie zna. No i byłby koniec sprawy, gdyby nie to, że ów mod wrzucił mój list na forum bez pytania mnie o zgodę i z kąśliwym komentarzem dodał, że jedna pani rozpaczliwie szuka tego faceta. Podał wszystkie szczegóły o mnie (tzn. to co spisał z mojego proilu), no i motocykliści po prostu wdeptali mnie w ziemię. Nie pomyślałabym nigdy, że spotkam się z takim atakiem wulgarnych i obraźliwych komentarzy odnośnie mojego wieku i prowadzenia się. Nie zareagowałam na to w żaden sposób, po prostu wyniosłam się stamtąd.
Czy głupio postąpiłam? Nie wiem... Skoro tak się ludzie rzucili, to pewnie coś było na rzeczy.

W internetowe randki bawiłam się dziesięć lat temu, kiedy byłam na studiach. Nic z tego nie wyszło. Spotkałam się z kilkoma chłopakami, którzy w trakcie mailowej korespondencji twierdzili, że świetnie im się ze mną rozmawia i zawsze pierwsi proponowali spotkanie, po którym się zmywali. Ot, zwyczajni chłopcy, ja zwyczajna dziewczyny. Posiedzieliśmy w kawiarni, wypili herbatę i więcej nie było z ich strony kontaktu. Jeden raz po spotkaniu ja zagadałam na gg do jednego z nich, na co on odpisał, że nie ma czasu rozmawiać i już się nie odezwał. Oczywiście, przed spotkaniem byłam przez niego nagabywana bardzo często, po kilka razy dziennie. A dwa razy zdarzyło się tak, że przed samym spotkaniem wymieniliśmy się zdjęciami, po czym panowie nie się nie pojawili w umówionym miejscu i kiedy po bezskutecznym odczekaniu wróciłam do domu okazało się, że zablokowali mnie na gg.
Właśnie problem tkwi w otaczaniu się mężczyznami. Nie jestem w ogóle z nimi obyta i brak mi dystansu do tego, co mówią. Nie umiem ocenić, kiedy ktoś mówi szczerze, a kiedy tylko gada dla samego gadania. A na dodatek gdzieś tam w podświadomości tkwi przekonanie, że jeśli pokaże, że ktoś mi się podoba i jestem nim zainteresowana, to automatycznie narażę się na ośmieszenie i wstyd.

Masz rację, tylko rzecz jest w tym, że  strasznie ciężko i boleśnie przychodzi mi „przełknięcie” faktu, że ktoś mnie odrzuca, tym bardziej, że na początku być może przejawia jakieś tam zainteresowanie. Wiem, samo życie, to nie spotyka tylko mnie. Ale jest to dla mnie przykre.

Starałam się wypunktować rzeczy, w których jestem dobra: kiedyś bardzo lubiłam rysować portrety. Teraz straciłam do tego zapał i motywację.

Znam tę książkę i też uważam, że jest fantastyczna.

Watpie czy motocykliscy mogli dopuscic sie takich niecnych czynów i naprawde nie znalazl sie zaden ktory zaproponowal ze mozesz "umyc mu motocykl".
To naprawde bardzo mało wybredna grupa.
Musiałas naprawde im sie nie spodobac.
Moze popracuj nad zdjeciami.

Ech no mod z tego forum motocykl.zachował się naprawdę niefajnie - delikatnie mówiąc. A przyszło mi na myśl coś - masz starszego brata, a on ma kolegów, znajomych itd. Może to jest ta odpowiednia droga?

no ok

Twój wątek podniósł mnie na duchu, więc bardzo Ci za niego dziękuję. Wsparły mnie również odpowiedzi forumowiczów. Każdy się kiedyś skompromitował. Najbardziej śmieszne w opisanej przez Ciebie sytuacji z motocyklistami to zachowanie tych panów i oczywiście moderatora. To, że człowiekowi przykro jak go ktoś odrzuca to norma. Można chwilę popłakać, ale za chwilę należy otrzepać dupcię i do przodu. Zainteresowania są ważne dla samej siebie i żeby było czym panom imponować. Jednym łatwiej przychodzi godzenie się z odrzuceniem niż innym, ale każdy może się tego nauczyć. Ty zrobiłaś pierwszy krok: poprosiłaś o rady i dostałaś całkiem sensowne. Sprawiasz na mnie wrażenie sympatycznej i inteligentnej dziewczyny, więc trzymam za Ciebie kciuki.