Jak się rozstać z kimś...

Prawie robi wielka różnicę

Pytań do Ciebie wiele. Bo tak naprawdę nie podzieliłas sie niczym. Z nami.

Wiesz czasem obcy ludzie potrafią spojrzeć na czyjeś problemy z boku i wnieść nowe pomysły na rozwiązanie sytuacji. Nie ma problemów, z których nie ma rozwiązania. A rozstanie to naprawdę ostateczność.
Wg mnie naprawdę nie warto rozstawać się jeśli ludzie się kochają.. Ja sobie tego nie wyobrażam

A czemu nie napiszesz powodu bądz powodów dla których mielibyście się rozstać? Piszesz, że nie dogadacie się > czy któreś z Was jest dominujące i władcze ?? nie widzi kompromisu? Musiałabyś nakreślić sprawę dokładniej. Chętnie poczytam. napisz coś więcej.Pozdrawiam

Dziękuję za zainteresowanie! Rzeczywiście trudno coś wywnioskować z mojego opisu. Ale jakoś tak trudno mi pisać o tym wszystkim, stało się tak bardzo dużo i chociaż dla mnie sprawa jest ciężka i poważna, z boku może wydawać się idiotyczna... Ale spróbuję, bo może naprawdę najbardziej pomoże mi spojrzenie osób z zewnątrz.
Mamy oboje ponad 20 lat, jesteśmy/byliśmy ze sobą 5 lat. Od 2 razem mieszkamy, z tego rok za granicą. I tutaj zaczyna się historia jak z bajki, idealne dopasowanie, te same zainteresowania, poglądy, wrażliwość, podejście do życia. Zadnych kłótni, bo po co? Lepiej zrobić razem coś fajnego. Wspólna nauka, spontaniczne wyjazdy, wszystko to, o czym zawsze marzyłam, ale brakowało kogoś, kto myśli podobnie do mnie. I, co najgorsze, po 5 latach jest nadal tak samo.
Może trochę o nas:
ja: nigdy nie dążyłam do związków, miałam w przeszłości jeden bardzo toksyczny, a potem dłuuugo, długo nic, szczęśliwe życie singielki właściwie nie chcialam niczego zmieniać, nawet tego oebcnego nie chciałam, bo po co mi problemy, ale po dłuższym poznaniu okazało się, że to ktoś wręcz stworzony dla mnie, więc postanowiłam zaryzykowac i uwierzyć, że może jednak da się być z kimś bez ciągłych konflików, obaw i płaczu. (nie, nie da się)
on:dla mnie ideał. Skupiony na mnie, zainteresowany mną nieustannie, szybko poczuliśmy do siebie sympatię a później było tylko lepiej. Nigdy nie mieliśmy problemów typu: jemu mniej zalezy, on nie dzwoni, on mnie ignoruje. Zawsze dla mnie, zawsze obok, nigdy nie zostawił mnie samą z poblemem, obojętnie, czy to była głupota czy poważny, życiowy kryzys. Zawsze ja byłam na pierwszym miejscu, a przynajmniej tak mi się wydawało. Stanowiliśmy idealną parę, po zamieszkaniu razem było jeszcze lepiej, wspólne gotowanie albo zamawianie pizzy o północy, budzenie się koło siebie i niekończące się rozmowy na balkonie, dużo planów na przyszłość. CO WIĘC POSZŁO NIE TAK? Nadal sama nie wiem.

Zaczęło się od głupiego, zupełnie niepotrzebnego kłamstwa z jego strony, ale ok, zdarza się, jakoś to przełnkęłam. Później, jak już związek się rozwijał, dochodziły do mnie z różnych stron wieści o jakiejś dziewczynie w jego życiu. Byłam trochę zaniepokojona, ale wszystko układało się super, więc nie drążyłam. Jednak kawałek po kawałku układała mi się w głowie cała historia. Nie było to trudne przy obecnym zasięgu internetu. Była to jakaś wielka miłość z czasów szkolnych. Słyszałam o niej od niego, ale w zakamuflowany sposób, wychodziły na jaw coraz dziwniejsze rzeczy, ale postanowiłam nie robić paniki, tylko uwierzyć, że ktoś chce po prostu mnie i nie muszę się wiecznie obawiać. Postanowiłam go o nią zpaytac i reakcja mnie zaskoczyła: najpierw w ogóle zaprzeczał, potem dołożył jakąś zmyśloną historię, jednym słowem nie dało się porozmawiac o tym na spokojnie. Pokłóciliśmy się o to, ale właściciwe szybko się pogodziliśmy, bo on zapewniał, że teraz nie ma dla niej miejsca w jego życiu, że jestem ja, a ja uznałam, że rzeczywiście wszystko jest na codzień między nami dobrze, więc po co to psuć. I tak mijały kolejne miesiące, a ona nie dawała mi spokoju. Nie chciałam być histeryczką, więc to w sobie tłumiłam, widziałam pewne alarmujące oznaki, ale jak się spotkaliśmy znowu było wspaniale, więc obawy mijały. Ale to mnie gryzło. Miałam ciągle wrażenie, że jestem "drugim wyborem", wiem, że on ją traktował jak bóstwo, była dla niego ideałem. Ja jej nie dorównuję w żadnym aspekcie. To ona go zostawiła,a on po nej rozpacza nadal. Zawsze się nią chwalił przed znajomymi, ja z jego znajomych znałam może 2 osoby, gdy pytałam, dlaczego tak, zawsze była jakaś wymówka. On ją podziwiał, traktował jak kogoś lepszego od siebie i ode mnie. Czułam się coraz bardziej niepewnie, zwłaszcza, że na każdą wzmiankę o niej on reagował histerycznie, nadal nie dało się normalnie pogadać kim ona dla niego jest i czy to już jest zakończone. Zamieszkaliśmy razem i na jakiś czas temat zniknął. Pewnego dnia jednak musieliśmy założyć mu konto na portalu społecznościowym (potrzebne do pracy). On to zrobił tak od niechcenia, ja miałam hasło i czasem nawet prosił, żebym coś tam mu wprowadziła. Zawsze szanowałam jego prywatność, więc nie przeszukiwałam tam niczego, jednak pewnego dnia coś mnie tknęło... Chciałam tylko upewnić się, że moje obawy sa bezpodstawne. Zerknęłam na wiadomości (bez czytania): rozmowy z kolegami, wiadomości z ludźmi z pracy. Odetchnęłam z ulgą. A potem weszłam na wyszukiwanych znjomych i zamarłam. Wszędzie ONA. Wyszykiwana kilka, kilkanaście razy dziennie, jej chłopak, jej znajomi. Zrobiło mi się niedobrze. Po tylu latach on nadal nie mógł się od niej oderwać. To nie było zerknięcie co u dawnej znajomej, to było jakies obsesyjne obserwowanie wszystkiego co z nią związane. Nagle okazało się, że chciał chodzić na filmy, które ona oglądała, jeździliśmy w miejsca, gdzie ona była ze swoim partnerem, wszystko do siebie pasowało. W szafie znalazłam.. wiersz o niej. Nie stary, napisany jak juz razem mieszkaliśmy. Grunt osunął mi się spod nóg, spakowałam się, 2 tygodnie spędziłam u rodziców wyjąc dzień w dzień, bo na taki szok nie byłam gotowa. Myślałam, że moje obawy wynikają z niskiej samooceny i przykrych wspomnień z poprzedniego związku, że tak naprawdę on jest wobec mnie w porządku, przecież się kochamy, przecież spędzamy razem każdą wolną chwilę, przecież on jest zawsze przy mnie.

W takim razie podjęłaś dobrą decyzję o rozstaniu. Chyba nie chcesz być całe życie tą drugą?

Zorganizuj przeprowadzkę i ignoruj jego rozpacz.

Czy tutaj naprawdę nie ma już czego ratować? Jak z nim rozmawiać? Jak się odciąć nagle po takim czasie? Bardzo proszę o jeszcze jakieś wypowiedzi, bo jak na razie miotam się między niby podjętą już decyzją a ogromnym pragnieniem zostania z nim.

Niby to wiem, wszystko na to wskazuje, ale jak go widzę, jak sobie razem żyjemy, nadal nie mogę w to uwierzyć.

Nic nie ratuj. Cokolwiek powie i tak to o niej będzie myślał, a nie o tobie.

No i zaczęło się. Pakowanie, tysiące telefonów i smsów, prośby, błagania, obietnice... I bez tego okropnie mi ciężko.

Dzięki za miłe słowa. Wydawało mi się, że jest wyjątkowy i dlatego też tak trudno mi się z nim rozstać. Rozmów było już tysiące, żadna niestety do niczego nie prowadziła. On żył podwójnym życiem. I obietnic, że ona już nigdy się nie pojawi w naszym życiu też było dużo. Teraz znów słyszę to samo, że TERAZ będzie inaczej. A w telefonie i w komputerze ona. Podobno był u psychologa, ale nic to nie dało. To dla mnie takie poniżające, że mimo 5 lat ze mną nie zapomniał o niej... Zwłaszcza, że ten związek wydawał się być idealny, bez kłótni, bez większych problemów. Myślałam, że nie jest możliwe, żeby AŻ tak się pomylić, zwłaszcza, że żyję z tą osobą na co dzień.

Otóż to. On sobie tak żył bez żadnych większych problemów przez cały czas. Dla mnie to jakiś absurd, nie jestem w stanie ogarnąć JAK tak można, okazując przy tym niezwykłe zaangażowanie w związek. Zwłaszcza, że tak naprawdę NIC nas ze sobą nie wiązało, typu kredyty, dzieci czy jakieś inne zobowiązania, dosłownie w każdej chwili mógł odejść, jeśli coś mu nie pasowało. A tu żyjemy sobie jakby nigdy nic, ja, on i ona. Nie umiem się odnaleźć, czy ja żyłam z psychopatą??

Wracam po latach z wnioskiem dla wszystkich, którzy są w podobnej sytuacji w jakiej byłam ja - gdy facet emocjonalnie tkwi w poprzednim związku: NIE WARTO marnować czasu na bycie "tą drugą" i chwytać ochłapy po niej. Szkoda życia, nerwów, zdrowia. To się nie uda.
Pozdrawiam wszystkich