mój chłopak - nie potarfię tak dłużej :(

Widzisz ile jest tych zalet, a ile wad? To samo mówi za siebie. Wiele z tych punktów jasno pokazuje - mu na tobie nie zależy. Jak zaczęłam czytać pomyślałam - ciekawe ile mój chłopak będzie miał wad twojego, mimo tego, że mój ideałem nie jest, nic się nie pokryło.

Zasługujesz na kogoś lepszego. Tu nie ma żadnych wątpliwości.

Ja tylko zaznaczę, że wady drugiej osoby jest bardzo łatwo wymienić. A gdyby tak człowiek umiał zaakceptować drugiego i skupić się na sobie... no, ale to ciężka sztuka.

najsmutniejsze i najbardziej dla mnie niezrozumiałe jest to, że mój chłopak ma jakby dwie twarze: przy mnie jest spokojny, nic mu się zwykle nie chce, narzeka na znajomych, mówi właściwie, że ich nie ma, w ogóle często mówi, ze czegoś nie chce ale i tak to robi, lub na odwrót gdy ja czegoś oczekuję, on tego nie zrobi... A przed znajomymi? Mimo to spotyka się z nimi, choć gada, że ich nie ma, albo ich nie lubi, ukrywa nas związek przed niektórymi z nich (przed tymi, którzy bardzo dobrze znają historię jego zakochania w tamtej). Nie zabiera mnie na jakieś wypady z nimi, uchodzi za miłego, fajnego chłopaka, ale chyba nikt wie jaki potrafi być zimny i niewzruszony (szczególnie gdy gdy mówię mu os moich oczekiwaniach i potrzebach -  po prostu ma je często gdzieś).

Wiem, ze powinnam z nim zerwać, już próbowałam, ale nie byłam na tyle silna by być konsekwentna w tej decyzji. Wciąż mam przeświadczenie (głupie zresztą) że to ja jestem wszystkiemu winna...

On nie rozumie, ze to przez niego cały czas jestem smutna, że nie czuję się uskrzydlona i szczęśliwa, że to przez jego kłamstwa, sekrety, ukrywanie nas przed innymi, gapienie się na inne dziewczyny, krytykę, jestem po prostu aspołeczna - zaczynam tracić wiarę w siebie, nie czuję się dobrze sama ze sobą, nie uśmiecham się.
Często gdzieś w internecie wynajduję jakieś stare info na jego temat, jakieś dawne rozmowy ze znajomymi, ostatnio natrafiłam na jego profil an pewnym portalu i po prostu jestem zaskoczona i przykro mi się robi gdy nagle okazuje się, że jest zupełnie inny niż za jakiego go miałam. 
On jest zdolny do tego czego jak od niego oczekuję - a chciałabym po prostu więcej zaangażowania, miłości, namiętności, poczucia, że mu się podobam - to wszystko jest możliwe, ale nie dla mnie...
A on jeszcze się bezczelnie dziwi, że wciąż tylko zrzędzę, mam pretensje itp. A jak mam się czuć? Co mam robić? Udawać, że wszystko jest ok i grać kogoś innego?
Już nie raz flirtował z innymi, rok temu próbował znów kręcić ze swoją niespełnioną miłością, raz na portalu gadał z inną i chciał się z nią spotkać, a gdy mu wybaczyłam po jakimś czasie znów to zrobił - tym razem to ja podszyłam się pod kogoś i pech chciał, ze napisał do mnie. Przestałam się odzywać na tydzień, ale potem coś we mnie pękło - przepraszał, prosił o wybaczenie i uległam.
Przez ostatni miesiąc było ok - ja wyjechałam do rodziców, on został u siebie, dzwonił codziennie, ale ostatnio wyjechał za granicę z kolegami  na weekend. W tamtym roku też wyjeżdżał ale okłamywał mnie z kim, dlatego teraz też mu nie uwierzyłam. 
Znalazłam w internecie znowu jakieś info, które tylko potwierdziły jego kłamstwa, napisałam mu kilka sms'ów, zdenerwował się tylko, zwyzywał od wariatek i teraz pewnie czuje że nie wytrzyma ze mną dłużej, tylko dlatego, że staram się odnajdywać dowody na jego kłamstwa.
Mieliśmy pod koniec miesiąca jechać na tydzień do jego dziadków, bardzo się cieszyłam na ten wyjazd, ale teraz... Nie wiem co będzie dalej...

Dokladnie u mnie bylo tak samo.. klamal flirtowal wyzywal. Ja wytzymalam 6 lat a ty nie marnuj tylu lat. On sie nie zmieni bedzie tylko gorzej. Ja tez za nim latalam staralam sie jak moglam ale i tak zawsze bylo cos. Musisz zadac sobie pytanie czy chcialabys takiego ojca dla swoich dzieci?

Wspaniała rada, nie ma co...

Autorko, po co z nim jesteś? Przecież tracisz przy nim najlepsze lata życia.