koniec uczucia

Właśnie też słyszałam, że każda para przechodzi taki kryzys po 3 latach,ciekawe czy to prawda i na czym to dokładnie polega.
No cóż trzeba rozmawiać, wspominać fajnie spędzone chwile, poukładać sobie wszystko w głowie.

Troszkę poględzę o psychologii, a żeby nie było, z góry zaznaczę, że potwierdzam to, co napisała Ślimaczyca. Tak powinnaś postąpić.

Ogólnie często jest tak, że uczucie do danej osoby jest silnie powiązane, ze szczęściem, jakie odczuwamy. Samo szczęście to strasznie dziwny temat, bo jedni, mimo cierpienia, są szczęśliwi, inni, mimo że mają wszystko, już nie. Ogólnie taki długi wywód, ale wygląda to tak, że, jak dłużej z kimś jesteśmy i utrzymujemy cały czas w ten sam sposób relację, poziom szczęścia zaczyna się obniżać, aż nie będziemy go odczuwali wcale. To, jak dużo czasu potrzeba, by poziom się wyzerował, zależy już, od każdego indywidualnie. Podam przykład. Załóżmy, że Twój facet co kilka dni mówi Ci, że Cię kocha. Z początku jesteś zaskoczona, poziomy szczęścia szaleją, mija miesiąc, no już przestaje Cię to zaskakiwać, mija rok, już mniej to czujesz. Słowo wyblakło. Poziom szczęścia zmalał. Dlatego w związkach powstaje pierwszy kryzys, po około 1-4 latach. Średnio wychodzi 2-3. Wtedy zwyczajnie poziom szczęścia u jednego z partnerów jest na tyle niski, by powodować nieprzyjemności.

Napisałem to tylko dlatego, że warto wiedzieć, że czasem trzeba zmieniać przyzwyczajenia. Nie można siedzieć w miejscu za długo. Jak to zinterpretujesz, zostawiam już Tobie. Jak odpoczniecie, od siebie, warunki się zmienią, po czasie "Kocham Cię" znowu nabierze mocy. Uczucia mogą odżyć.

Będzie dobrze, zobaczysz. Po prostu czasem trzeba zmieniać lekko warunki związku. Sam przez to przeszedłem i o ile nie żałuję, że się przez to rozsypał, bo teraz jestem w lepszym, to ta wiedza dużo by zmieniła. Dokładnie po 3 latach coś prysło u mnie. Wszystko było takie zwykłe, rutyna, kocham Cię, musiałem mówić często i nie czułem już siły tego słowa... Ogólnie związki zabija rutyna. Starsze są przygotowane, ludzie są dojrzalsi, wiedzą, że po pewnym czasie wkracza się w coś, co nie jest już takie silne, jak na początku, ale często nic się nie sypie, bo pierwszy kryzys został pokonany. Dlatego o ile to ciężkie, każdy psycholog znający się na temacie, zaleci częste zmiany. Nie chodzi o to, by przestać być czułym, czy coś, tylko zmieniać przyzwyczajenia, by życie nie było smutnym obowiązkiem. On też musi coś od siebie dać, czyli zmienić też coś w sobie. Np. gdzieś Cię zabrać, zaskoczyć co jakiś czas. Może szalony wypad w góry, czy coś. Dużo jest opcji.

Wszystko się ułoży, po prostu po tygodniu, dwóch, może trzech, napisz, zapytaj, co u niego. Może spotkajcie się na kawie, czy coś. Chłopak na 100% coś czuje, po prostu przytłoczyła go codzienność, to, że nie jest już tak szczęśliwy, jak na początku.

BantrothThane pewnie tak jest, że trochę się rutyna wkradała, a może bardziej schemat, że ja jestem ta zaangażowana i zawsze wybaczająca.
Piszesz, że On też musi coś z siebie dac, ale chodzi właśnie o to, że On już nie chce z siebie nic dac, przyjaźń ewentualnie. Jak go pytałam czy chce naprawiac nasz związek, mówi, że to nie działa już. Niestety wydaje mi się, że to nie tylko prozaiczna codziennośc jest temu winna, że coś w nim zgasło. Nie wiem, czy zwyczajnie się znudził, czy mial już dośc, że przez dłuższy czas próbowałam go zmienic, a jak zrozumiałam, że to bezsensu i tak nie powinno byc, to niestety jest za późno.

Zgodnie z Waszymi radami zrobię przerwę, jeśli nie ożywi to uczucia, to przynajmniej do mi na chwilę spokój i skupię się na czymś innym. Dziś pierwszy sukces, wystarczyło że nie pisałam 24h, a pierwszy napisał maila (nie wiem, kiedy ostatnio tak się wydarzyło). Tylko co teraz, nie chce nim manipulowac i nie odpisywac celowo, żeby zaczął się martwic? Jak to pogodzic? Co myślicie?

heh chłopak jest dorosły i to nawet bardzo oboje jesteśmy, tylko jakieś takie dziwnie pogubione natury mamy
Bardzo zainteresowało mnie w jaki sposób piszesz i z tego, co widzę jesteś bardzo młodziutki, a jakieś dojrzałe przemyślenia masz. Zaciekawiło mnie to i sprawdziłam w jakich innych tematach się udzielasz i jedno przykuło moją uwagę, dużo piszesz o introwertykach i chyba już to w sobie odkryłeś i zaakceptowałeś, z tego co zrozumiałam. Mam do Ciebie prośbę jest możliwośc trochę z Tobą pogadac o tym prywtnie, na mailu np.?

Domyśliłam się , choc mnie to trochę rozbawiło nie ukrywam.
tylko masz zablokowane wysyłanie maili

Dzięki.
Zastanawiam się, czy to prawda z tym lenistewem "uczuciowym". Teraz powoli widzę, że częściowo tak. Chyba pozwoliłam mu stac się leniem, nadrabiałam za nas oboje, nawet wtedy gdy mówiłam, że nie będę.
To chyba częsta przypadłośc kobiet, tak mi się wydaje?

Hm, jakoś nie całkiem jestem przekonana do tego, że to tylko nuda, ale ja jestem w środku, może z zewnątrz widac coś innego. Jestem osobą żywiołową raczej i jak mówi mój Pan, co chwilę robię jakąś "aferkę", więc dziwni mnie to trochę. Zobaczymy. Z ograniczaniem kontaktu idzie mi tak, że narazie się nie odzywam już właściwie drugi dzień. A On napisał maila, napisał smsa. Zbieram się, żeby odpisac, ale w sumie też potrzebuję czasu dla siebie, żeby to przemyślec.

i też nie piszę o uczuciach Pisał, ale nie wiem czy to świadczy o tym, że mu zależy, może tylko nie ma z kim pogadac albo z przyzwyczajenia.
Ciekawe czy polscy badacze byli w związkach z introwertykami... nie sądzę. Ja usiłowałam przez 1,5 roku, po części też nieświadomie, zmienic introwertyka i zdecydowanie nie daje to dobrych efektów. Chyba lepiej zaakceptowac i obłaskawiac.

To jeszcze chyba taki stary system, wszystkich dociągnąc do ramki, leworęcznych nauczyc prawą ręką itd.
A introwertyk to skomplikowne stworzenie, stwierdzam.

I znów mam zagwozdkę, wyjśc razem z nim i jego znajomymi na spotkanie, bo pyta czy mam ochotę, czy trzymac się przerwy? Sama nie wiem, wydaje mi się, że mało czasu minęło, żeby odkrył, to co ma do odkrycia , a ja się obawiam, że jak się spotkamy to stecę mój "spokój", który udało mi się wypracowac.