Mój facet jest nałogowym graczem

Jeśli sam nie zrozumie, że ma problem, to nie licz, że coś ze sobą zrobi. Kto opłaty robi, bo skoro on gra ciągle to chyba nie pracuje?

Oboje pracujemy u siebie. Mamy wlasną firmę, praca na miejscu ale ostatnio to ja muszę się wszystkim zajmować. Ja robię opłaty, a na dodatek zajmuję się chorą matką. Wszystko na mojej głowie bo on ma wszystko gdzieś bo to " moja firma" nie jego, bo to " moja matka". To już jest męczące.

Witaj gdy chodziłem do liceum miałem ten sam problem co twój facet mogłem grać w gry RPG z kolegami cały dzień. Z perspektywy czasu sam uświadomiłem sobie że zostałem tzw. ? nałogowym graczem ? i musiałem coś z tym zrobić bo nie myślałem o niczym innym tylko o grze. W moim przypadku pomogła mi szkoła i koledzy bo gdy przychodziłem z szkoły to robiłem w pierwszej kolejności zadanie a z dnia na dzień zawsze jakieś bylo to robiłem je a następnie obrałem sobie za cel że będę chodził na siłownie razem z kolegami i z upływem czasu ograniczyłem gre do minimum. Twojemu facetowi musisz dać do zrozumienia że granie całymi dniami w gre nic do życia nie wniesie tylko co może je pogorszyć. Spróbuj namówić go na spędzanis czasu razem np wspólny wypad do kina lub spacer. Z upływem czasu powinien ograniczyć granie.

Kicia. Powiem tak. Ja także jestem uzalezniona od grania na komputerze.
To jest jego hobby. Bardzo ciężko to przezwyciężyć. Musisz postarać się to zaakceptować.
Po sobie wiem, iż w takim okresie libido (to tylko taki dodatek) bardzo mocno opada, czasami jest wręcz znikome.
Granie po 15 godzin dziennie.. No, obecnie może trochę z tym lepiej u mnie.
Musisz znaleźć dla siebie jakieś hobby. Poza tym - takiej osobie trzeba pokazać, że jest coś lepszego od ciąglego siedzenia w jednym miejscu (mówię to ja.. która spędza czasami 20 godzin :v)
Niestety osoby uzależnione od komputera, gier stają się czasami zalienowane. Nie patrz na to, że on rozmawia przez komunikator ze swoimi znajomymi. Kiedy on ostatnio gdzieś wyszedł, na jakieś piwo ze znajomymi, albo ogólnie na jakąś imprezę? Macie wspólnych znajomych? Jeżeli tak, to zorganizujcie coś. Jeżeli nie macie - to troszkę większy problem.
U mnie walka z uzależnieniem zaczęła się, kiedy mój brat zorganizował imprezę. Moja ochota na nią była równa zeru, ale w kóncu poszłam. Dobrze się bawiłam, skończyło się szybko i wróciłam do codziennego zajęcia siedzenia przed 'kompem'. Kilka dni później jednak wyszłam z domu ponownie. Poczułam chęć spotkania się z kimś twarzą w twarz. I obecnie jestem na dobrej drodze. Albo byłam - od miesiąca mam potężne mdłości, które nie pozwalają mi żyć
Mam 21 lat, a jeszcze rok temu słyszałam od moich dziadkow zastraszanie, iż wyłączą mi prąd, nikt mnie nie zechce, jeżeli siedzę na tyłku i inne pierdoły.
Pokaż temu swojemu kochasiowi, że musi się zmienić. Zacznij gdzieś wychodzić, spraw, aby zatęsknił nie tylko za grą, ale także za Tobą. Sama po sobie wiem, ze długotrwale granie niszczy związki. Koleś woli grać w gry, niż porozmawiać z Tobą. Żebujące, a jednak tak jest. Tak działają uzależnienia.
Mam znajomą, która jest w 5 letnim związku z zapalonym graczem. Ma z nim straszne problemy, ale ona ma zajęcie, ponieważ jest zawodową krawcową i - nie przejmuje się nim. Jednakże on nawet nie pracuje.

Moja rada - kopnij go w tyłek, rozpłacz się. Pokaż mu, że Tobie zależy na tym związku. Przestań szykować mu jedzenie, niech sam sobie poradzi, pierze, sprząta. Pokaż mu, że związek nie składa się z jednej osoby, tylko dwóch.

Dziękuję za Wasze rady i podpowiedzi.
Większość z tego już próbowałam. We wrześniu będzie 1,5 roku jak mieszkamy razem u mnie. Rok temu było jeszcze w miarę normalnie. Sporo mi pomagał w firmie teraz prawie nic. Gdy jego granie stało się problemem, zaczęły się ciągłe kłótnie. Gdy mieliśmy razem gdzieś wyjść potrafił wszystko opóźniać do czasu gdy było już za późno na wyjście. Zaczęłam wszystko robić sama, nie czekając na niego. Mówię tylko co jest do zrobienia; zero reakcji, mówię że idę to zrobić to czasem zareaguje i przyjdzie. A jak mu przestaje robić jedzenie to mówi że mnie zostawi bo to ja się focham i go szantażuje.

No i nie mamy wspólnych znajomych. Mieszkamy w małym miasteczku.
I zapomniałam wspomnieć że mój facet jest starszy ode mnie o 10 lat więc jak mu się sprzeciwiam to mówi że mu pyskuje

Ja robię to co do tej pory tylko przez pewien czas facet dał mi takie poczucie że firmę będziemy prowadzić razem. Dużo mi pomagał przez rok prawie. Teraz to ciągle mu coś nie pasuje i idzie grać.
Firma musi zarabiać a ja nie mogę czekać aż on mi pomoże za godzinę czy wieczorem gdy ja muszę mieć zrobione to już.

Z uzależnionymi to jest tak, że dopóki nie osiągną dna to nic z tym nie zrobią.
A dla każdego dno jest inne, niestety.
Jeśli grozisz mu czymś to musisz potem to realizować. Jeśli nie to będzie wiedział że pogadasz, pogadasz i żadnych konsekwencji nie bedzie.
Mogę Ci napisać co ja bym zrobiła: postawiłabym ultimatum że albo idzie się leczyć łącznie z tym że komputer znika z domu lub rozstajecie się.
Gdyby nie poszedł na leczenie to pożegnałabym się z nim. Lepiej nie będzie niestety. Ma zapewnione wszystko co potrzebuje- prąd, internet, mieszkanie, jedzenie, nie musi nic robić. Żyć nie umierać. Jak go odetniesz od wygodnego życia to może wtedy coś zrozumie.
Naprawdę masz ochotę tak dalej żyć?
Poszukaj sobie trochę po necie jak postępować z uzależnionymi bo temat nie jest łatwy. Możesz się udać po poradę do ośrodka walki z uzależnieniami bo ani się obejrzysz a będziesz współuzależniona.
Życzę Ci powodzenia.

Gry to jest hobby, więc co dziwnego w tym, że lubi grać? "Co oni w grach widzą". Ja niczego ciekawego nie widzę w robieniu zakupów, szyciu, malowaniu paznokci :v

Napisałam wyżej, iż tak - mam problem.
Ale jedyne o co mi chodzi, to o zdanie:

i tylko o to c:
Gry komputerowe to jedne z silniejszych uzależnień, a ja doskonale o tym wiem c:

Sytuacja trochę się zmieniła. Od dwóch dni gram razem z nim. Już mu trochę ochota przeszła na granie, bo musi mi wszytko tłumaczyć, no i nie ma pysznego obiadku przed nosem Teraz przed kompem spędza z 6 h, więc jest na dobrej drodze.
Bardzo Wam wszystkim dziękuję za pomoc.