Co o tym myśleć?! :(

Dziekuje Ci za odpowiedz blossom! Wtedy co na niego naciskalam, to dlatego zeby dowiedziec sie czy sa szanse czy nie... Potem staralam sie z nim przyjaznic tak jak chcial i choc bylo mi ciezko to nic przez rok nie wspominalam o zwiazku, nawet nic nie zasugerowalam. Chcialam zeby sam podjal decyzje. Ostatnio jednak, kiedy zaczelam zauwazac ze jemu zalezy i zaczyna byc praktycznie tak jak bylo wczesniej, chcialam sie upewnic ostatecznie i sprawdzic co zrobi jak nagle z dnia na dzien mu nie odpisze. Tym bardziej ze kilka dni wczesniej pytalam czemu to ja zawsze musze wszystko naprawiac jak sie poklocimy... Chcialam zobaczyc czy mu na mnie zalezy chociaz jak na przyjaciolce i czy odpusci czy nie. Dzis juz minal 8 dzien tej ciszy, on sie nie odezwal od tej pory, wiec w koncu napisalam do niego... Napisalam, ze jest mi przykro ze nawet sie nie zainteresowal tym, ze przez tydzien mu nie odpisalam. Dalam mu jasno do zrozumienia, ze chcialam sprawdzic co zrobi... Problem w tym, ze on tego nawet nie wyswietlil... Jakby to on byl na mnie wkurzony za to wszystko. Sama juz nie wiem czy faktycznie przesadzilam tak bardzo, czy po prostu on nie chce ze mna pisac? Przeciez moglby to przeczytac i napisac mi ze nie chce miec ze mna juz nic wspolnego no nie?

Zadam jeszcze jedno pytanko, na które nie musisz odpowiadać:

W jakim wieku jesteście?

Zrobił tak  w przeszłości i....nie dało Ci to nic do myślenia?

Ale wtedy co tak zrobil to to akurat byla moja wina i to ja go urazilam wtedy, wiec rozumiem czemu nie chcial czytac moich wiadomosci... Pewnie zachowalabym sie tak samo. Hmm tylko kurcze nie rozumiem jednego... Po co mnie przytula caly czas? Po co za wszystko placi kiedy gdzies jestesmy? Po co meczy sie i pisze ze mna do nocy, zeby nie zostawic mnie samej? Po co jest zazdrosny? Po co mnie broni, jak uslyszy jakies niemile slowo na moj temat, nawet jesli jest wypowiedziane w zartach? Po co zawsze przepraszal, jak widzial ze jestem zla na niego? Po co staje na glowie zeby sie ze mna spotkac? Po co w ogole mi pisze, ze mu na mnie zalezy??? To mi daje jasno do zrozumienia ze chyba obojetna mu nie jestem... Ale dp myslenia daje mi jedno... Z 3 razy sie poklocilismy i zaka zdym razem to ja musialam wykonac 1 krok mimo, ze raz oboje przegielismy... Teraz kiedy chcialam sprawdzic co zrobi, on nie odzywa sie przez ponad tydzien... I jeszcze ignoruje mnie, jakby chcial zebym zobaczyla ze to ja zawalilam i to ja znow musze sie starac... Ja juz teraz nie wiem co robic po prostu. chyba gdybym byla zwyklym zapelnieniem czasu, to az tak by sie nie poswiecal. z gory powiem ze co do innej dziewczyny to jestem pewna, ze nie ma. Zawsze olewa kazda, ktora cos po nim chce dla mnie. Dal mi tez pare razy swoj telefon, zebym weszla na fb czy smsy. Nie spodziewal sie ze o to poprosze, bo sama na to nagle wpadlam. Oczywiscie tego nie zrobilam, chcialam tylko zobaczyc jak zareaguje. Ufam mu w tej kwestii, wiec to wykluczam.

To, że zawsze Ty musiałaś przepraszać, sporo wyjaśnia. Dla mnie, wygląda to tak, jakby miał w czterech literach to, czy pogodzicie się, czy nie..Co prawda, większość osobników płci męskiej w tym wieku jest jeszcze dość dziwna i ciężko odczytać myśli krążące w ich główkach, ale nie chcę go kategoryzować. Nie znam jednak tego chłopaka i nie chcę bazować na przypuszczeniach. Nie jestem również w stanie dać Ci jednoznacznej odpowiedzi, co do tego, dlaczego zachowuje się w taki sposób. Tylko on to wie. Jedyne, co mogę powiedzieć, to to, że najlepiej by było, gdybyś zaczęła myśleć o nim jak o koledze. TYLKO. Wyzbyć się wszelkich nadziei. Nie myśleć o nim w tak intensywny sposób. Nie przejmować się. Jak sama stwierdziłaś - niech "wszystko rozwija się swoim tempem". To będzie mniej boleć...Uwierz mi, że zdaję sobie sprawę z dawanej rady..

Opowiem Ci pewną historię..

"Dawno, dawno temu" też byłam "zakochana" w kimś podobnym do typu chłopaka, którego opisujesz. Chciał być ze mną już po pierwszych dwóch tygodniach znajomości, jednak uważałam to za śmieszne i kategorycznie odmówiłam. Szukałam prawdziwego uczucia, a nie przelotnej znajomości. Przez cały czas wspierał mnie, pomagał, non-stop wysyłał smsy, powtarzał, że bardzo mnie lubi, że chciałby mnie przytulić.... Powoli zaczynałam wierzyć w jego słowa. Ufać mu..co jest naprawdę wielką sztuką. Przynajmniej dla takiego człowieka, jak ja. Po ponad roku znajomości, w mojej głowie zaczęły pojawiać się mieszane myśli. Zapragnęłam z nim być. W końcu zebrałam się na odwagę, żeby podpytać, jakie ma wobec mnie intencje. Czy czuje to samo, co ja...Byłam pewna, że nie ma żadnej partnerki, więc nie bałam się zbytnio tej rozmowy. Zapytałam go o to bardzo bardzo delikatnie, niedosłownie. Od razu się domyślił. Po wymianie wielu zdań, wyszło na to, że chłopak traktował mnie tylko i wyłącznie jak swoją koleżankę. Dobrą koleżankę, z którą zawsze może porozmawiać, pośmiać się, pożartować..Nie myślał o niczym  poważnym. Byłam dla niego tylko fajną osóbką, z którą może spędzić czas. Nic więcej. Po prostu. Dość mocno przeżyłam tę sytuację, ponieważ wydawało mi się, że zaczynałam widzieć w nim coś więcej, niż znajomego. Byłam zaślepiona jego ciągłym dawaniem mi nadziei. Zaczęłam szukać sobie nowych ciekawych zajęć, pasji - żeby jak najszybciej wyrzucić go ze swojej głowy. Zaczęło przechodzić mi po około...tygodniu. Tak, TYGODNIU. Summa summarum, cieszyłam się, że wyszło jak wyszło, bo przynajmniej wiedziałam, na jakiej pozycji jestem. Zdałam sobie sprawę z tego, że była to tylko złudna "miłość", gdyż po "odrzuceniu" przez niego, coraz mniej myślałam o owej sytuacji. Byłam głupia, że nie słuchałam osoby, która dobrze mi doradzała. Straciłam tylko rok na pogrążanie się w nieistniejących uczuciach. Zaczęłam dostrzegać również, że tak bardzo pragnęłam stworzyć z nim związek, ponieważ...czułam się samotna, a na horyzoncie nie było nikogo, z kim byłabym w tak wysokim stadium znajomości. Tak bardzo pragnęłam być kochana, że zaczęłam desperacko doszukiwać się w nim tylko pozytywnych cech. Zapominałam o tym, że po kilku niesnaskach nie odzywaliśmy się do siebie po kilka tygodni. Że mi nie odpisywał na smsy. Odzywał się po miesiącu...
Dziś, śmieję się z całej tej sytuacji i niesamowicie cieszę się, że zakończyłam z nim trwale tę  znajomość. Całkowita dzieciniada, nic więcej..Byłam młoda i naiwna, ot cała historia

Tego nie da się opisać słowami. Po prostu, jego postawa na to wskazywała.

Odpowiem Ci wprost: jeśli przez rok nic z tego nie było, teraz też nic nie będzie. Daj mu wolną rękę, zdaj się na los...albo z czasem zacznie o Ciebie zabiegać, albo pozostaniecie tylko znajomymi. Nikogo sznurem do siebie nie przywiążesz...Kieruj się przeświadczeniem, że jeśli spotkasz kogoś odpowiedniego, w kim zakochasz się ze wzajemnością, od razu to poczujesz...wówczas nie będziesz musiała zadawać takich pytań na forum..

Jezeli chodzi o moja przyjaciolke to to jest troche skomplikowana sprawa... Ona jest strasznie dziwnym przypadkiem. Raczej nie lubi doradzac. Nie zna sie na zwiazkach za bardzo, sama trzyma sie od tego z daleka, dlatego tez mysle, ze sama nawet nie wie, co moglaby mi doradzic. Oczywiscie nie raz mi powiedziala, ze widac ze on jest za mna glupi, albo ze jest straszie zazdrosny... Ale jak opowiem jej o jakims naszym problemie, to odnosze wrazenie, ze chcialaby raczej jak najszybciej zmienic temat. Kiedys jak sie z nim poklocilam, to mi powiedziala, co ona mysli na ten temat. Jednak mam wrazenie, ze to troche na niej wymusilam. Moze to dla niej krepujace albo cos? Sama nie wiem, ale dziwna jest to prawda. Dlatego nie chce zeby robila cos na sile.

Dziekuje Ci bardzo! Troche nad tym pomyslalam i zdecydowalam, ze chyba najlepiej bedzie jak po prostu teraz poczekam. W koncu juz do niego napisalam, teraz jego kolej. Nie zamierzam go teraz przepraszac i plaszczyc sie przed nim, bo chyba nic takiego nie zrobilam tym razem... Byc moze nie odpisalam i moze moglo go to wkurzyc, ale wyjasnilam mu, dlaczego sie nie odezwalam. Nie zainteresowal sie czemu nie odpisuje, a potem nawet nie wyswietlil mojej wiadomosci, kiedy w koncu sie odezwalam... Mam wrazenie, ze on jest przekonany, ze ma mnie garsci. Wie jak mi zalezy i ze tak jak to bylo poprzednio, znow stane na glowie, by to naprawic. Mysli, ze moze traktowac mnie jak chce, ale nie dam mu tej swiadomosci! Nie wiem czemu, ale jakos mam przeczucie, ze w koncu sie odezwe. Moze sie myle, ale mysle tak, patrzac jak sie zachowywal w stosunku do mnie. Nie jestem pewna czy zalezy mu na mnie jak na dziewczynie, ale jak na przyjaciolce na pewno! Czas pokaze... Jezeli sie odezwie, to wtedy on bedzie musial sie troche postarac... A jak sie nie odezwie, to bede wiedziala, ze mu az tak nie zalezalo. Wiec chyba nie pozostaje mi nic innego jak czekac... Co o tym myslisz?