Co mogę myśleć o zachowaniu szefowej

Witajcie. Mam na imię Tomasz i mam 30 lat.
Z góry dziękuję za moralizatorskie komentarze typu: jak możesz - nie wchodź w niczyje życie - daj sobie spokój - zepsujesz coś itd.
Jestem tutaj, bo chciałbym wiedzieć jak mogę odczytać zachowanie mojej szefowej. Może są mądrzejsi ode mnie w tych kwestiach, a i chłodne spojrzenie z boku więcej ukazuje. Całość sytuacji bardziej chcę rozgryźć pod kątem analizy, a nie dalszych działań. I mówię z góry, żadne zakochanie, rozkochanie, romans, ani sex z nią mnie nie interesuje drodzy czytelnicy. Szanuje swoją pracę i chcę w niej dalej pozostać:)
Może najpierw o mnie. Jak wspomniałem 30latek, żyjący od 4 lat w wolnym związku z kobietą. Córka lat 5 (z poprzedniego małżeństwa partnerki). Od 4 lat pracuję w firmie zajmującej się projektami unijnymi. W firmie tej pracują głównie kobiety (taki obszar działania). Moją bezpośrednią przełożoną jest ona, Alicja.
Starsza ode mnie kilkanaście lat, mężatka, trójka dzieci. Dwoje dorosłych i córka 16lat. Jeśli chodzi o urodę, to określiłbym to jako przeciętną, ale bardzo zadbaną p.dyrektor. Czy jest sexowna? Wydaje mi się, że tak, ale jakoś nie potrafię do końca tego określić. Nie myślę po prostu w tych kategoriach. Jeżeli miałbym ją jeszcze jakoś określić to typ charakteru miły ale nie dla wszystkich. Czasami mam wrażenie, że jest miła dla tych, których potrzebuje.
No, to dosyć o firmie, teraz o sytuacji.
Sytuacja ta, kręci się dość długo i chodzi tylko i wyłącznie o sms'y. Na początku były to smsy oczywiście tylko i wyłącznie służbowe, potem ze strony Pani dyrektor czasem zdarzyło się wtrącenie z pytaniem o jakieś błahe rzeczy poza firmowe. W międzyczasie doszły życzenia, podziękowania za pracę, wykonane zadania. Ja pewnie byłem "bardzo miły" w odpowiedziach, ale nigdy nie przekroczyłem bariery szefowa-pracownik (zresztą do tej pory nie odbiegam od formuły Pani dyrektor - panie Tomku). Co dalej. Dostałem kilka zleceń poza firmą (naprawa komputera, przygotowanie prezentacji) za które nie chciałem pieniędzy, więc P.Dyrektor kupiła kilka rzeczy mojej córce w ramach "rekompensaty straconego czasu". Tak to się toczyło, choć smsy były przynajmniej z jej strony "coraz bliższe". Więcej uśmiechów, "miło się z Panem pisze", itd. Nie brnąłem w to bardzo, ale też nie ucinałem, żeby nie usłyszeć "no co pan" i nie wprowadzić dziwnej sytuacji w pracy następnego dnia. Nie mam pojęcia co ona mówiła i czy cokolwiek mówiła innym pracownikom, ale kiedyś mój kumpel wypalił "EEE, Tomek, ty jesteś nie do ruszenia...uciuciuciu z dyrektorką, a ona jak cie widzi to ma mokro" (to jego słowa). I rok temu (sprawdziłem w telefonie) wysłałem dyrektorce smsa na Dzień Kobiet, a ona odpisała  "Bardzo dziękuję za pamięć Panie Tomku :-*". Buziak mnie zabił, ale puściłem to mimo uszu, nie odpisałem nic i już.  Minął czas kilku miesięcy i miałem jechać na szkolenie. P. Dyretor napisała, że trochę się oderwię w tym czasie od nawału pracy i dokumentów:-). Napisałem, że trochę tak, ale jest to mimo wszystko wyjazd służbowy, więc nie wiem nawet buźką w którą stronę mogę zakończyć tego smsa. A ona napisała: "Może taką :-*". Długo myślałem, ale wyszedłem z tego tak, że nie wiem co myśleć, ale z natury jestem na tyle nieśmiały i stonowany, że nie stać mnie na takie rzeczy. Ona odpisała, że nie wiedziała, ale nie ciągnęła tematu. Podobnych sytuacji i uników było jeszcze kilka (czasami nie zwracałem uwagi na jej buźki). Aż pewnego razu po zakończeniu jej smsa buźką odpisałem "echhhh, pani  dyrektor" Ona napisała, że jeśli sprawiła mi przyjemność to o to jej chodziło:) Ja napisałem, że wiele różnych odczuć, myśli, wrażeń może kryć się pod jednym echhh (chciałem jakoś wybrnąć). Jej reakcja? "Echhh, życzę spokojnego weekendu przy dziewczynach i do wtorku:-)".
Dodam, że w pracy nigdy nie rozmawiamy o tych smsach, to tak jakby dwa różne światy. Nie piszemy też (właściwie ona) bez powodu. Zawsze jest to na początku związane z sytuacją w firmie. Czasmi to ja pierwszy piszę. Czasami mijają tygodnie między kolejnymi rozmowami przez sms. Widzę, że ona idzie dwa kroki w przód i zatrzymuje się, albo nawet wycofuje.
Jak ją rozkminić? I po co jej to? Jak wybrnąć z tego? Na co ona liczy? Kim jestem dla niej?
Nie ukrywam, że jest to dla mnie coraz trudniejsza sytuacja.
Pomoże ktoś?