Witam 
Mam już trochę lat, a może nawet trochę więcej. Jestem osobą pogodną, z poczuciem humoru, wystarczająco szczęśliwą by nie być nieszczęśliwą 
Twarz zawsze miałam może nie piękną, ale wydaje mi się że miłą w odbiorze i młodszą ode mnie samej Jednak życie bywa hojne i bardzo obdarzyło mnie różnymi chorobami i dolegliwościami, ostatnio niestety bolesnymi. Nie tak dawno miałam też problem z oczami, łącznie z ich operacją. Od jakichś 2-3 lat wciąż towarzyszy mi ból w związku z tym wciąż mam skwaszoną minę i jakaś taką zmarszczoną (nie mylić ze zmarszczkami bo tych stosunkowo mam niewiele). Moje przypadkowe spojrzenie w lustro odstrasza mnie samą, chociaż w takim momencie myślę np o czymś przyjemnym. Staram się ćwiczyć w lustrze minę przyjemną, niestety tylko dziwnie to wygląda. Ech...w sumie to nie wiem czy oczekuję porady, bo pewnie na to nie ma żadnej i w pewnym okresie życia człowiek po prostu brzydnie No ale z kim o tym pogadać? z koleżanką? hihihi, miałaby satysfakcję z mężem? lepiej nie, bo zacznie mi się bardziej przyglądać i jeszcze coś wypatrzy , z dziećmi? powiedzą że z mamą coś nie tak z wnuczętami?....ale jazda
Co Wy mili rozmówcy na to?
Pozdrawiam
Sama łapię się na tym, że po okresie hurra optymizmu, który miałam kilka lat temu, mocno się zdystansowałam do życia, co skutkuje tym, że już tak często się nie uśmiecham.
