Witajcie!
Jakoś parę minut temu się złamałam i zdecydowałam, że muszę komuś opowiedzieć moją sytuację, bo skończy się źle..
Mam 22 lata, jestem z chłopakiem od niespełna 4 lat, od 3 jesteśmy niby zaręczeni (phiii, to chyba pic na wodę;/). Dzieje się źle. Nigdy nie byłam jakąś życiową słabizną, ale też nigdy nie byłam człowiekiem sukcesu. Od kilku tygodni myślę jedynie, że jestem wystarczająco silna by żyć (po wielu latach życia z chorym psychicznie rodzicem ten człowiek zmarł, ja sama trafiłam do szpitala zwiewając śmierci (choć nie aż tak wprost) spod kosy, na dodatek kończyłam semestr, kończyłam pracę, broniłam się. W tej chwili jestem półsierotą, na ścisłej diecie (by nie pochorować się na nowo), pokonałam urzędy, semestr skończyłam ze średnią 5,0, napisałam i obroniłam z wyróżnieniem, studia skonczylam z szosteczka, czekam na wyniki rekrutacji na dwa kolejne kierunki, piszę bloga z nawet znośnym powodzeniem, rozwijam współpracę, próbuje pisac artykuł naukowy, jestem lubiana i uważana za człowieka co ogarnia... Takie sobie pierdołki, ale mnie cieszą, że skończyło sie tak, a nie jakąś depresją.
Cieszę się? Dobra, raczej się cieszyłam. Dzieje mi się źle w związku i to wszystko się ze sobą wiąże. Niestety zachowuje się często jak dzieciuch, który musi mieć co chce. Gdy pisałam pracę zrozpaczonym głosem marudził, że co on będzie jadł, skoro nie moze przyjsc na obiad. Gdy przychodził i widział bałagan - stosy książek, próbne wydruki, kubek po herbacie, koc na ziemi - wnerwiał się, czepiał, że bałagan, że syf, że w ogóle jak tak można i jakim prawem, przecież jak jest nauka to się sprząta, a nie uczy. ehh. Dalej było coraz gorzej... coraz bardziej ingerował w moje życie, wymuszał zmiany, rozumiem, ze dla mojego dobra, ale gdy ma sie w domu dwoje starszych ludzi - jedną osobę cięzko chorą na dodatek psychicznie, drugą również chorującą i równiez objętą pomocą psychologa i psychiatry, nie jest tak łatwo. Ale nawet w takiej rodzinie nie jest fajnie wciskać się i przestawiać ludziom rzeczy, żądać zmiany, wiercić dziury - armagedon jakiś. Później rozchorowałam się - choć widział, że leżę, to i tak myślał, że jestem zdrowa, tylko mi się nic nie chce. Fakt, namawiał na lekarza, szantażował gdy nie szłam bo np. nie było miejsc. Ale podać kubka herbaty nie chciał. Gdy trafiłam pilnie do szpitala wpadł 3 razy - raz w drodze z zakupow, dwa razy 'sam z siebie'. I ignorował moje obawy itp. Gdy mój rodzic zaczął umierać - mowił ze mam przestać panikować, o co ja w ogóle panikuję przecież "Ta śmierć nic nie zmieni, to nawet lepiej". Gdy ta osoba umarła, mówił, ze nie rozumie o co ja płacze, chciał nie iśc na pogrzeb, marudził na bałagan, wymagał byśmy natychmiast powyrzucali rzeczy tej osoby, nie zważając na żal i smutek. Gdy się obroniłam nie cieszył się, nie chwalił, nie świętował, stwierdził "no to było do przewidzenia". Ciągle gonił do sprzątania nie dając odpocząć. Gdy okazało się, że muszę przejśc na dietę czepiał się, że to przez to,że za tłusto gotuję, on też od tego tyje (ale ja przez niego tak zaczełam gotować) ale jedzenia dietetycznego jeść nie chce, musze przygotowywac dwa warianty. Na dodatek wymaga bym schudła, mówi, że mam się ważyć i za każde utracone 4kg wezmie mnie na kawę, ale za każdy kg w górę ja muszę jego. Za każde napicie się czegoś gazowanego typu cola - on chce piwo. Teraz są wakacje, ja siedze w domu, w skwarze sprzatam robie zakupy i siedze jak na szpilkach bo on ma nienormowany czas pracy i nie wiem o kt przyjdzie na obiad. a jesli bd czekal to bd marudzil... Na dodatek przychodzi i nic nie robimy. Kładzie się i mówi, że mam się nie zbliżać na 1,5m bo mu gorąco, chyba, że chcę iść do łóżka. Często namawia na seks, albo na pierodly typu 'daj mi, zrob mi' i robi wtedy histerie jak dziecko 'ja nie umiem, ja nie wiem'.
No dobra wiem, jestem marudą, to tylko facet. Ale gdy ostatnio powiedział, że nie ożeni się ze mną jeśli nie będę sprzątać dokładnie mieszkania... zwątpiłam. Co i rusz jest awantura, bo moj drugi rodzic ma chyba jakis strach przed wyrzucaniem rzeczy i strasznie balagani...
Dziś właśnie odkryłam bałagan, wyobraziłam sobie wieczór i zrobiło mi się źle.
Najgorsze, że potrafi być też miły. co prawda kwiaty rzadko daje, na miasto też nie zabiera albo na spacery. Ale naprawi albo zrobi gdy poproszę o coś co lubi robić. Czasem przytuli, da buziaka. Czasem pożartuje.
Ja nie wiem co robić... on nie widzi o co mi chodzi, może faktycznie jestem walnięta... A może powinnam odejśc... Ale tak po 4 latach?!