będę z nim,aby nie był sam

Jesteśmy ze sobą prawie 4 lata, za rok chcemy wziąć ślub. Różnie między nami bywało. Zdradziłam go ale mi wybaczył. Wiem, że źle zrobiłam bo przez to wszystko się zmieniło i tu wcale nie o nas chodzi tylko o mnie. Przez tamtego poczułam się jak zdzira i szmata, straciłam do siebie szacunek. Jednak jak już wspomniałam mój juz teraz narzeczony mi wybaczył. Jednak z perspektywy czasu widzę, że wtedy było trzeba to zakończyć. Wiem co powiecie,że jestem suką bo go zdradziłam i jeszcze mam pretensje...Jednak sprawa wygląda tak,że on mi nie ufa,w sumie co się dziwić,tzn. ufa ale tylko wtedy gdy czuje się bezpiecznie. Gdy pojawia się jakiś facet zaczyna wypytywać i tworzy sobie historie. Wiem, ze nie powinnam mieć do niego pretensji ale czy jeśli postanowił ze mną zostać to nie powinien jakieś pracy nad sobą podjąć?
      Ja pracuję a on studiuje. Mam 23 lata a on 24. Poznaliśmy się na studiach, które musiałam z powodów finansowych przerwać. To były już jego drugie nieskończone studia a teraz znów studiuje i jest na trzecim roku,będzie robił licencjat. Tyle,że głównie siedzi i się opieprza,zdaje często fuksem a podręczniki czy książki czytam ja podobnie jak pisze dla niego prace na studia. W wakacje co roku muszę się spierać,aby podjął jakieś dorywcze zajęcie a że teraz będzie miał licencjat to już o dodatkowym zajęciu mowy nie ma. Ogólnie jest bardziej biegły powiedzmy w sprawach komputerowych,więc jeśli to znajdzie i przeczyta to się nie zdziwię albo znowu będzie uważał, że coś przed nim ukrywam i wtedy i tak będę musiała mu to pokazać.
      On ma na mnie duży wpływ, jeśli idzie o poglądy i w ogóle. W domu niby mówi, że będzie mi pomagała, ale na tym się kończy. Jeśli chcę, aby on coś w sobie zmienił mam mu powiedzieć i mówię ale nie zmienia nic no może na chwilę. W domu czuję jak służąca, która jest od sprzątania,gotowania, zbierania jego skarpetek a no i robieniu mu dobrze.
        Wiem co powiecie,że mam dopiero 23 lata ale swoje przeżyłam i śmiało mogę powiedzieć,że jestem nad wyraz dojrzała. Nie interesowały i nie interesują mnie imprezy a zresztą z kim jeśli nie mam znajomych, on też nie. Ja chcę mieć rodzinę. Chciałabym mieć dziecko, męża ale usłyszałam, że po studiach, jak się uda to za 6 lat. Niby żartem było tych sześć lat ale kto wie. W ogóle on wszystko mówi żartem...A ja sama nie wiem co czuję,mam wątpliwości.
         I w takiej to sytuacji pojawia się Ktoś. Niby zwykły prosty chłopak. Jakby to ująć prostak w porównaniu do tamtego. Jednak dobrze się z nim czuje. Jest starszy o 10 lat i samotny. Zakochał się we mnie. Powiedział mi to tylko że ja myślałam o nim jak o przyjacielu. Wtedy powiedziałam o nim narzeczonemu. No i się zaczęło...że mam zmienić pracę, bo choć rzadko sie widujemy to czasem tak, że on czuje się niekochany, ciągła kontrola i irytujące pytania. A to wszystko mimo tego,że ja poza przyjaźnią nic do tamtego nie czułam. Do czasu... w pewnym momencie znajomi z pracy mówią, Ty się zakochałaś. Nie było żadnych motylków w brzuchu, po prostu dobrze się z tamtym czułam. Przyszedł weekend gdy narzeczony zobaczył smsa od niego i mimo tego, że zastanawiałam się co zrobić i obiecałam sobie, że decyzji pod presją nie podejmę to zrobiłam to i wybrałam narzeczonego. Jednak zakochałam sie w tamtym a do niego czuję pustkę,nic. Ale tak mnie prosił, abym go nie zostawiała, on nie chce być sam i w ogóle,że uległam. Miłości na nowo można się nauczyć przecież.
        Ja z tamtym się kochamy ale nie możemy być razem choć on ma nadzieję. Cierpimy ale muszę dać sobie spokój bo narzeczony sam zostać nie może. Tamten ma poważne zamiary wobec mnie,chce rodziny,dzieci...