Miłość czy wygoda?

Szczerze? Warto sie zastanowic jak dlugo uda nam sie ciagnac jednostronna relacje bo wg. mnie cale zycie sie nie da. Jesli wiec nie da sie cale zycie to kiedys sie to skonczy. A jesli sie skonczy to czy warto w to wchodzic chyba ze z pelna swiadomoscia ze sie i tak kiedys skonczy? Jednoczesnie zaangazowanie oznacza bol przy rozstaniu (nieuniknionym?), tym wiekszy, im bylo to zaangazowanie wieksze. I to by bylo tyle w temacie.

Nie wiem tylko jak się zachować. Ktoś coś?

Wygoda. Milosci nie ma. Badz jak baba i kalkuluj

Uda przed Tobą potrafi rozłożyć, a już powiedzieć po 3 latach związku, co do Ciebie czuje już nie?
Współczuję. ;p
Ciekawe jak ona by się poczuła, gdybyś ją ruchał, ale nie mówił, że ją kochasz, nie zapewniałbyś jej, co do niej czujesz...

Ja bym się wycofała z takiego związku, albo zobojętniała i czekałabym na reakcje.

"bo kiedy jest między nami dobrze, to ta relacja potrafi mi dać kopa? No zdecydowanie dziewczyna z miłości nie szaleje. Wygląda to trochę jak taka zimna kalkulacja: jestem z Tobą, bo fajnie jest mieć chłopaka. Przecież związek powinien przede wszystkim opierać się na uczuciu, bo inaczej wygląda jak układ. Dziewczyna ma z tego związku korzyści, więc czemu miałaby z niego rezygnować. Jeśli minęły 3 lata i ona nie wie, co to jest kochać, to już się w tym związku niestety nie dowie.

Chyba, że naprawdę jest tak mało wylewną osobą. Patrz też na czyny, na to jak się do Ciebie odnosi, czy tak postępuje osoba, która kocha? Jeśli masz wątpliwości, to nie jest dobrze.

Fakt, ze wychowywala sie bez ojca moze miec duze znaczenie. Pewne wzorce wynosi sie z domu, jak ktos tu juz slusznie zauwazyl. Jakie byly jej relacje z matka? Bo jezeli tez raczej chlodne, to tutaj szukalabym odpowiedzi. Moze jako dziecko doszukiwala sie takich deklaracji od rodzica, nie otrzymnywala ich. I stad taka zamknieta postawa. Starch przed odrzuceniem? Nie jest nauczona elementarnych relacji miedzyludzkich. 

Moze od dziecka musiala troszczyc sie o siebie sama. Stad ten egoizm. A jezeli jest egoistka, to sama raczej  problemu nie dostrzeze. Jezeli w zwiazku jest w miare ok, a problem polega tylko na wyznawaniu i nazywaniu uczuc po imieniu, to moze potrzebny jest specjalista?

P.S. Mowie z autopsji ja mialam to szczescie, ze w odpowiednim czasie spotkalam osobe, ktora mnie o moim problemie uswiadomila. Do teraz slowa 'kocham' uzywam oszczednie, bo ma dla mnie ogromna wage i znaczenie.

.

Starlet przeczytałem to co napisałaś.
Nie przesadzasz?
Jestem z nią blisko od prawie 3 lat, a mimo to tylko na początku usłyszałem słowa "Kocham Cię". Teraz niby całuje, niby tuli, niby się kochamy, ale ciągle słyszłę "nie wiem co czuję, nie jestem pewna" Nie mam prawa się dziwnie czuć i po prostu w pewnym momencie zapytać "kochasz?" Mam prawo nie mieć siły, kiedy reaguje w taki sposób " trochę z agresją, a trochę z takim "O Boże...". Najpierw zaczęła pytać "Co to dla mnie jest kochać" - uciekała od odpowiedzi, a potem w końcu powiedziała "tak mi się wydaje" i szybko zwija się ze spotkania, a potem dodaje jeszcze to
"Nie wiem dlaczego tak ważne są dla Ciebie słowa i tak bardzo się nad tym zastanawiasz. I że przez długi czas potrafi być ok, a potem uderzasz z takimi pytaniami. Nie będę Cię przepraszać. "

Co ja mam sobie myśleć?

Przyznaję, przesadziłam, ale jedynie z bezpośrednością wypowiedzi, chamskie to było. Dlatego usunęłam.
Masz prawo słyszeć co chcesz, ale jeśli ktoś traktuje te słowa bardzo poważnie, nie przychodzą mu lekko, chce wypowiadać je w 100% szczerze, ma także swoje prawa. A ciagłe męczenie tym, czy jakimkolwiek tematem,  powoduje irytację. 
W swojej przerwie w życiorysie małżeńskim słyszałam od pewnego pana "kocham Cię" często. i okazało się, że o kant doopy te jego wyznania można potłuc. Wole swojego milczka, który myśli więcej o mnie niż o sobie, dba i mu zależy.
Dlatego uważam, że czyny są wymowniejsze, jej zachowanie wobec Ciebie. Nie wiem, jakie ono jest, więc nie przesądzam sprawy.  Może rzeczywiście nie jest tak zaangażowana jak Ty.  A może tylko nie ma pewności, bo nie akceptujesz tej strony jej osobowości i nie wie, czy jej nie olejesz. Poniekąd słusznie...

Różni są ludzie mój znajomy tez taki jest z tego powodu dziewczyna od niego odeszła a drugi raz był poważniejszy bo rozwód z żoną, na szczęście nie mieli jeszcze dziecka.

Dziwne te Twoje rozkminy. Jesteś albo trolem, albo młodziutkim, metro/drwaloseksualnym mężczyzną
Czuję, że decyzja już podjęta, wiec podejmuję tę dyskusję tak tylko do przemyślenia i uniknięcia błędów na przyszłość.
Najlepiej byłoby dopasować się m.in. w takich kwestiach, ale coś Was do siebie przyciągnęło. 3 lata to sporo, po przerwie wróciliście do siebie, powód jakiś musi być. Jeśli nie miłość, jeśli jej nie zależy,  to dlaczego w tym tkwi? Czy jest nieatrakcyjna, nie ma szans na znalezienie innego? Czy Ty jesteś tak przystojny, że podnosisz jej prestiż? Czy masz hajs i sponsorujesz ją? Z nudów?
Jeśli to odkryjesz, a może wyeliminujesz, ocenisz, czy to było poważne, czy takie sobie. Denerwuje się, bo ją naciskasz, masz pretensje, dajesz świadectwo własnego egoizmu i zanikowi miłości.  Bycie z kimś na siłę na pewno nie ma sensu, bez uczucia także.
Ale definicji miłości jest wiele, może tyle, ile ludzi. Jeśli ją pytasz, nie czujesz się kochany, to jak ona ma Cie przekonać? Słowa Ci wystarczą? Masz jakieś doświadczenie, czy ona jest pierwszą? Może faktycznie skończ to, poznaj inne, może to nauczy Cię odróżniać rzeczy ważne od dupereli. Że miłość przeważnie wymaga pogodzenia się z jakimiś wadami na rzecz zalet. To nie przytyk, każdy z nas ma swoje priorytety, warto szukać według nich, by potem nie żałować wyboru.

Gdyby mój mężczyzna zapytał mnie raz, czy go kocham,  zmartwilabym się, czy wystarczająco mu to okazuję. Gdyby powtórzył pytanie, potem znów i znów,  chyba by mnie zdenerwował i też rzuciłabym paroma niemiłymi słowami, bo porywcza jestem. Przypierania do muru i wymuszania deklaracji tez nie lubię. Na szczęście nie muszę,  takich akcji o uczucia akurat nie było.
Gdzie tu miłość pytasz...u niej nie wiem, bo nie znam, słownego potwierdzenia brak. U Ciebie tez jej nie widzę, tylko złość i urazy. Póki się ciska,  chyba jej zależy, jak będzie obojętna,  to znaczy ze odpuszcza. Jeszcze kilka kłótni i sama odejdzie. 
To  Twoje życie. Chciałam pokazać Ci ewentualny punkt widzenia drugiej strony,  ale wybór i tak należy do Ciebie.

Oznaką braku miłości,  a przynajmniej jakiegoś jej chwilowego zaniku, jest tu chęć rzucenia jej z mało poważnego, jak dla mnie,  powodu. Rozumiem, że inaczej to widzisz, ale czy pomyślałeś, jak ona to przyjmie?  Jak będzie się z tym czuła? Czy jej nie zranisz? Choć powtarzam, lepiej się rozstać, niż być z kimś na siłę,  czy z litości.
My po prostu nie rozmawiamy i nigdy nie rozmawialiśmy w ten sposób o swoich uczuciach. Nie musiałam potwierdzać słownie i nie zmuszałam  jego. Albo to czuję i nie mam wątpliwości,  albo nie, wtedy mówię,  że coś, jakieś zachowania, mi się nie podobają. Rzadziej z nerwami,  bardziej żartobliwie. Oboje nie jesteśmy romantyczni, raczej rzeczowi, praktyczni. To pewnie też skutkuje brakiem rozmów o miłości. Jak widać na Twoim przykładzie, to nie jest zła droga, byle pasująca obojgu.

Ja tutaj milosci nie widze, bo okazywanie jej nie polega tylko na slowach, w to wchodza jeszcze inne rzeczy, nie trzeba codziennie mowic 'kocham cie', zeby nasza druga polowka o tym wiedziala i to czula, a jak Ty sam piszesz musisz ją pytac czy kocha, a ona na takie pytanie sie wscieka. A ja sie pytam czemu?! Bo nie umie powiedziec tak, ani nie i meczy ja juz wymyslanie wytlumaczen. Ale takze moze ja to faktycznie irytowac, mozesz pytac zbyt czesto.
Wydaje mnie sie, ze to wygoda. Nie ma nikogo innego to twardo sie trzyma Ciebie, taka bezpieczna 'przystan', sa ludzie ktorzy musza z kims byc, bo sami nie potrafia, nie zwazajac na to, ze druga strona moze sie z tym meczyc.

Polcia, w taki sposób, jak opisałem kochasz swoje faceta?