15 lat wspólnych,czy wróci?

Ciężko jest opisać własną historię,ale wiem ,ze nie poradzę sobie bez pomocy.
Poznaliśmy się gdy on rozszedł się z żoną.Był sam ,pełen bólu i tęsknoty za synem.Twierdził, że żony nie kocha i myślę że tak było.Zakończył tamten etap życia definitywnie.Było to krótkie małżeństwo(niespełna 3 letnie) , żona go wyrzuciła,była ta zła ,niedojrzała ,zdradzająca.Wszystko to było wypowiedziane przez jego rodzinę i jego.Choć mówiąc szczerze to on sam nie wiele o tym mówił.Ja też nigdy nie dochodziłam prawdy uważając ,że to nie jest moja sprawa .Nigdy nie poznałam punktu widzenia tej drugiej strony.Chyba byłam dla niego lekarstwem , ale wiem że pokochał mnie szczerze.Byliśmy razem 15 lat . W tym czasie różnie bywało . Nie wzieliśmy ślubu , bo nigdy nie był nam potrzebny . Przeszliśmy razem przez biedę i najprawdziwszy brak gotówki. Chleba nie oglądaliśmy tygodniami, długi i brak perspektyw na lepiej. Mineło,wyjechaliśmy za granicę .Powoli pospłacaliśmy długi odbiliśmy się od dna.Trach-moja choroba i diagnoza nigdy nie będę mogła mieć dzieci.Przeszłam przez wszystkie etapy pogodzenia się z tym faktem.Było niewyobrażalne pragnienie dziecka, nienawiść do innych matek,odrzucenie widoku dziecka i na końcu pogodzenie się z tym faktem.Przeszłam przez to sama bo on nie miał takiego pragnienia,ciągle się bał , że wrócą te biedne dni i nie zapewnimy dziecku warunków .Rozumiałam go ,wiedziałam ,że on ma już syna i jego potrzeba bycia ojcem została już zaspokojona . Jeszcze wtedy myśle że mnie kochał ,choć doszło do pewnego incydentu, który jest bardzo bolesny do dziś.Chciał mnie zdradzić z bliską osobą , nie doszło do niczego, ale strasznie to przeżyłam.Wiedziałam ,że coś ma na sumieniu, że coś ukrywa .Dochodzenie do prawdy było bolesne .Walczyłam o niego,schudłam,zaczełam dbać o siebie .Nie zdobył się nigdy na otwartość ,ale moja mama mi o tym powiedziała.Wrócilismy do kraju z zaoszczędzonymi pieniędzmi.Mieliśmy kupić pole ,ale jego siostra budowała dom więc jej pożyczył.Ona oddawała nam to na raty ,wspomnę że na bardzo małe raty.Marzenia o polu stały się mrzonką.Kasy starczyło na rok.Znalazłam pracę , on też .Jednak jest to chłopak ze wsi,kocha pracę w polu i praca na 8 godzin nie cieszyła go.Jako odskocznia od rutyny zaczął inwestować w gospodarstwo rodziców.Doszło do tego ,że nie liczył się z innymi wydatkami tylko tam pchał wszystkie pieniądze.Godziłam się z tym do pewnego momentu.Postawiłam warunek- tylko połowa jego pensji i nadgodziny mogły być przeznaczone na to jego hobby.W tym czasie inwestycja nie przynosiła zadnych korzyści, a jedynie nakłady. Los i tym razem spłatał nam psikusa .W rodzinie mojej doszło do tragedii,zmarła moja mama a my podjeliśmy się opieki nad 3 małych dzieci.Zostaliśmy rodziną zastępczą , ja zrezygnowałam z pracy .Nasz świat wywrócił się do góry nogami.Spokojne życie , wygodne życie odeszło w dal.Dzieci chorowały ,zaniedbane emocjonalnie i wychowawczo stanowiły duże wyzwanie.Kochaliśmy je oboje.Jego rodzina przeciwna temu ,bo przecież nie będzie robił na cudze ma swojego syna.Inwestycje w gospodarstwo zaczeły przynosić zyski ,które lokował nadal w poszeżanie asortymentu.Ja w domu siedziałam z trudnymi dziećmi , on zaczął coraz później wracać do domu.Wolał poświęcać czas na gospodarkę niż wysłuchiwać płaczu dzieciaków.Coraz częściej kłóciliśmy się , a godzenie się było coraz trudniejsze.Ja przytyłam, zaniedbałam się.Wszystko było na mojej głowie-rachunki ,lekarze,zakupy ,codzienne sprawy.On rano jechał do pracy , potem na wieś,wracał późno .Tak mineły dwa lata odkąd wzieliśmy dzieciaki.
Głupia sprawa -zepsuł się samochód.Nie było kasy na nowy,doszło do kłótni,że pieniądze mi oddaje i nie mam nic zaoszczędzone.Zaczął zostawć u rodziców ,do mnie się nie odzywał.Wracał raz w tygodniu,zostawiał brudne ubrania,przespał się i następnego dnia wracał na wieś.Po miesiącu zapytałam się czy odpowiada mu takie życie, odparł tak.Nie wziełam od niego pensji ,bo wiedziałam że trzeba kupić auto.Ze wsi pierwsze zyski plus wypłata kupił samochód i spakował ubrania.Wyprowadził się.Po dwóch tygodniach przyjechał po reszte rzeczy pełen nienawiści i gniewu do mnie.Dzieci płakały i zapierały drzwi.Nie cofnoł się,wyszedł.Nie dzwoniłam , nie prosiłam aby wrócił,zero kontaktu.Od dwóch miesięcy tylko płaczę ,spojrzałam innym okiem na nasze życie.Zdałam sobie sprawę ,że byłam dla niego nikim przez 15 lat.Nawet nie wiem jaki był powód.Podejrzewam wszystko jego rodziców ,którzy byli zawsze przeciwni dzieciom ,może poznał kogoś ,a może to kryzys wieku średniego(ma 40 lat).Nie rozumię tego,był zawsze najważniewjszy dla mnie.Kochany przez nas wszystkich.On milczy , ja milcze bojąc się ,że nie wróci .Co począć?Nauczyć się z tym żyć ,bo dokonał takiego wyboru?Jak go odzyskać?
Mam już 38 lat i trójkę dzieci i jedyną miłość jego.