Z nim zle bez niego tez. Boje sie niepamieci

To juz piaty miesiac jak nie ma go w moim zyciu . Odeszlam od niego . Nie bez powodu bylo ich duzo . Teraz z perspektywy czasu wiem ze to bylo przeciaganie czegos co nie mialo prawa trwac juz dawno ... Tylko najgorzej ze wiem to tylko w teori nie potrafie zastosowac w zycie . Brakuje mi go . Chociaz tak malo szczeliwych chwil  bylo to nie bylo tak ze wcale nie bylo . Strasznym uczuciem jest to ze niektorzy potrafia tak od razu zapomniec przekreslic to wszystkko . I przykre jest to ze chociaz to ja odeszlam to on z pewnoscia nie chcial by juz dania szansy . A mi ciezko wyobrazic sobie zycie bez niego... Albo moze inaczej ciezko wyobrazic mi  sobie jego zycie beze mnie . Tak wiem to glupie . Ale boje sie niepamieci . Tego ze moja osoba zadnego miejsca w jego zyciu nie zajmie. Ze tyle przezylismy ze zawsze co by sie nie dzialo ja bylam . Co prawda nigdy mnie nie traktowal jak blizsza osobe niz jego rodzina . Ale zawsze jak cos bylo to szlismy razem . Ja mialam zycie tylko w ktorym bylismy "MY " nie bylo juz ja .  U niego to wygladalo troszke inaczej  . Poswiecalam wszystko . Jest dla mnie taki wazny mimo tylu ran .  Kazda kolejna tylko robi przepasc sprawia ze on zapomina . A ja po tym wszystkim chciala bym byc chociaz wspomnieniem tym dobrym chociaz pewnie tak nie bedzie. Chciala bym jak juz kiedys bedzie z kims na sstale to w myslach tesknil czasem do naszych chwil zeby czasem docenil moja osobe... Chciala bym wkoncu byc dla kogos wazna chciala bym zeby wrescie ktos mogl mnie pokochac. Ale zastanawiam sie czy ja wogole na to zasluguje skoro wlasny ojciec mnie nigdy nie kochal.  Zawsze dla niego mialam tylko wady nigdy nic nie uslyszalam pozytywnego o sobie. Powaznych rozmow z nim mialam moze 5 w zyciu ... Wiec z moim bylym myslalam ze wkoncu stworzylam cos swojego cos dla kogos znacze ale niestety ciagle musialam walczyc o jego uwage stwarzalam  zle sytuacje by chociaz troszke byl zazdrosy by troszke wrescie mnie dostrzegl zawalczyl o mnie . Chcialam to poczuc. Niestety teraz bym oddala wszystko zeby nigdy mnie nie wymazal z pamieci bym zawsze znaczyla chociaz troszke. Ale mysle ze na to za pozno . Czuje taka przepasc i moze to glupie ale znalam go tyle i wyczuwam w nim to ze jestem mu calkowicie obojetna ze z zamknieciem dzialu jakie kolwiek uczucia wspomnienia do mnie mu odeszly . Myslicie ze ktos kto nie kochal kogos prawdziwie i tak kiedys wspomni ta osobe . Nawet w jakiejs glupiej sytuacji . I czy uwazacie ze przesadzam z tym ze osoba z ktora sie jest powinna sie stac z czasem ta "rodzina " wazniejsza niz brat siostra bratowa szwagier zawsze bylam od nich mniej wazna jakas dalsza zawsze bardziej obca niz bratowa ktora mial pol roku czy szwagier ONi byli czescia jego zycia "na zawsze " ja nie koniecznie .