cała ja

jestem juz mezatka, mam roczna córkę, męza, dom i na karku wiele bolesnych smutnych i przykrych doswiadczen które na szczescie sa juz tylko wspomnieniem, wiele razy myslałam by zakonczyc ten okrutny spektakl zwany zyciem w którym odtwórcy głownych rol potrafia tylko ranic, krzywdzic, zabijac w sobie dobroc a publicznosc błednie odbiera to co widzi na zewnatrz, bo kazdy z nas przywdziewa maske. To co działo sie pod moja powłoka to bylo piekło na ziemi. To juz minęlo. Choc zycie bywa przeokrutne to bywa tez zaskakujace. Nagle przyniosło zmiany, otuche, spokój, harmonie. Ale kazdy kto byl juz na dnie nigdy nie zaufa do konca , niepokoj i strach ze szczescie sie nagle skonczy jest, bylo i bedzie. Nigdy nie pozwala do konca napawac sie momentami radosci bo gdzies w duszy jak zadra tkwi ta mysl- ze to nie jest za darmo, ze przyjdzie czas zaplaty, ze nic nie trwa wiecznie...