Za kilkanaście dni matura... i co dalej?!

Ale dziwny ten Twój post;) Nie ma dla Ciebie nawet znaczenia czy będziesz studiować coś ścisłego czy humanistycznego? A z jakiego miasta jesteś? Bo np na UW chyba było coś takiego że wpisujesz przedmioty, które zdajesz na maturze i pokazują Ci się kierunki, na które mogłabyś pójść

najprosciej to byloby najpierw dorosnac, proponuje jak u Czerwonych Gitar...znow za rok matura, za rok caly.

a ze studiow proponuje ichtiologie, skoro i tak wszstko Ci jedno. Jak nie do oceanarium to na kuter rybacki moze sie do pracy zalapiesz.

Czy jest taki kierunek: pustkologia albo wszystkomijednologia? Bylyby na pewno oblozone:)

nie do konca to tak wyglada. Owszem do byle jakiej fuchy mozna i bez studiow, jednak jesli ktos ma ambicje (jesli..) startu z nieco wyzszej polki niz obsluga kasy czy ukladanie posadzki i chce pozniej piac sie w gore, robic cos wymagajacego wiedzy teoretycznej nie tylko fachu w reku, to nie ma mocnych, wczesniej czy pozniej ktos sie w firmie o papierek upomni. I np. awans dostanie kolega z takim samym albo nawet krotszym doswiadczeniem, ale dodatkowo z dyplomem.

Studia nie stracily na wartosci, jest tylko coraz ciezej o prace, jakakolwiek. Niemniej odbebnienie studiow tez uwazam za calkowita strate czasu. Nie kazdy musi miec magistra przeciez.

Mozna tez zrobic studia pozniej, pracujac juz i wiedzac co sie chce robic w zyciu.

Nie chodziło mi o to, że studiować w ogóle nie warto, tak nie uważam. Miałam na myśli, że nie warto, kiedy się nie ma absolutnie żadnego pomysłu na swój przyszły zawód. Lepiej robić cokolwiek, co od razu przyniesie jakieś pieniądze, niż tracić 3-5 lat na coś, co BYĆ MOŻE kiedyś przyniesie pieniądze, a może się przecież zdarzyć tak, że nie przyniesie nic - ani pieniędzy, ani satysfakcji, ani nawet umiejętności (bo jak się studiuje coś, co nas nie interesuje, to trudno wyskrobać motywację do nauki).

Moim zdaniem studia jednak straciły na wartości - za czasów moich dziadków, a nawet jeszcze rodziców studia były czymś prestiżowym, nieliczni zdobywali wyższe wykształcenie, a jak już ktoś je miał, to świadczyło to o ambicji i skonkretyzowanych życiowych celach. Różnic między "studiami dziś" a "studiami kiedyś" jest wiele:
1. Kiedyś na studia były egzaminy wstępne, które w dodatku do łatwych nie należały; teraz na prywatną uczelnię można się dostać pokazując świadectwo maturalne i wpłacając pieniądze
2. Kiedyś matura była trudniejsza do zdania, teraz wystarczy nędzne 30%
3. Kiedyś same studia były trudniejsze - mam na myśli przede wszystkim poziom trudności egzaminów, w tym egzaminu dyplomowego.

Oczywiście dokonałam tu pewnego uogólnienia, bo wiadomo, że są lepsze i gorsze uczelnie, podobnie jak trudniejsze i łatwiejsze kierunki.

Tak czy inaczej: dawniej dyplom studiów wyższych posiadało znacznie mniej osób niż obecnie, zatem można chyba powiedzieć, że wyższe wykształcenie straciło na wartości, bo nie jest już w żadnym stopniu deficytowe - stało się powszechne.