Mam dosyć samotności

Witam Wszystkich
Chciałabym się podzielić swoimi uczuciami i rozterkami. Może ktoś mi doradzi albo porostu wyrazi swoja opinie na temat mojego wyboru oraz życia, za każdą wypowiedz będę bardzo wdzięczna.
Mam 29 lat, 6 letnia córeczkę i męża (na papierku). Jesteśmy małżeństwem prawie 7 lat.  od początku jego rodzice mnie nie tolerowali, ponieważ mój maż pochodzi ze wsi a ja z miasta - dla mnie nie było i nie ma żadnej różnicy. Natomiast jego rodzice od początku to małżeństwo uznawali za beznadziejne. Ponieważ w ich mniemaniu ich syn powinien znaleźć sobie żonę ze wsi która by umiała wszystko obrobić a nie i tu słowa jego ojca wypowiedziane na naszym weselu" taką paniusie z miasta co nic nie potrafi, do czego łona się będzie nadawać..."ale jak to na początku bywa myślałam ze wszystko się ułoży i naprawdę starałam się aby mnie polubili. Zamieszkaliśmy we wsi obok u mojej babci która zapisała mi dom, ponieważ mój mąż miał tam prace i nie chciał z niej rezygnować, tak mi powiedział więc dlatego się zgodziłam. Finansowo nie przelewało się nam ja nie mogłam tam znaleźć pracy żyliśmy z jego pensji w wysokości 800 zł, a nasza córka miała już 3 latka, było bardzo ciężko, pomagała nam moja mama. Mój maż pracował we wsi rodzinnej pomimo iż kończył pracę o 15 do domu zawsze wracał około 21. i tak było dzień w dzień. Wiosna i latem tłumaczył się ze musi pomagać rodzicom i siostrze - która tam się wybudowała i mieszka razem z mężem, natomiast zima i jesienią zawsze znalazł jakaś wymówkę. więc cały czas siedziałam z dzieckiem sama w domu. Potem doszły jeszcze wypominania z jego strony, ze nie umiem się rządzić pieniędzmi które przynosi do domu i w ogóle a ciekawe jak można się rządzić mając 800 zł na 3 osoby. próbowałam znaleźć prace ale bezskutecznie. Co mnie jeszcze bardziej przybijało, miałam dość takiego życia na wsi i sama. Kłóciliśmy się prawie o byle co, prawie popadałam już w nerwic, aż pewnego dnia pokłóciliśmy się tak, ze mnie udezył, oczywiście poszło o jego ciągle przesiadywanie u rodziców. wtedy nie wytrzymałam spakowałam siebie i dziecko i wróciłam do rodzinnego miasta zamieszkałam ze swoja mamą. Tutaj tez po 3 miesiącach znalazłam pracę, i wtedy mój maż się odezwał tzn wcześniej tez się odzywał, ale za bardzo to sie dzieckiem ani mną nie interesował, dopiero jak powiedziałam ze chce rozwodu to skruszał. On również w między czasie zmienił pracę na lepszą co prawda w ciągłych wyjazdach ale lepiej płatna. Postanowiliśmy do siebie wrócić bo ja go naprawdę kocham i to bardzo. obiecywał że teraz będziemy zbierać na dom i zamieszkamy razem, na swoim , to wtedy się ułoży. I zbieramy do dziś bo o wynajęciu to on nawet nie chce słyszeć, a nasz związek wygląda dalej tak jak wyglądał o ile nie gorzej, bo jak nie jest w delegacji, to siedzi u swoich rodziców na wsi, no i oczywiście jest tłumaczenie że wiosna - lato - jesień sad i pole a zimą zawsze coś się wymyśli. Ostatnio to w ogóle go prawie nie widuje bo jego ojciec jest ciężko chory. Tłumaczy to tym że są to jego ostatnie chwile z tatą- ja to rozumiem ale my tez go potrzebujemy. W ogóle do nas nie przyjeżdża, a ja strasznie tęsknie i zastanawiam się co będzie później??? I Właściwie do czego On mi jest potrzebny, bo ani pieniędzy mi nie daje nawet na dziecko bo twierdzi ze ja zarabiam i powinno mi wysterczać, ani mnie nie wspiera a decyzje to podejmuje ze swoja siostra i matką, nie rozumie ze ja go kocham i go tez potrzebuje.
Opisałam to w wielkim skrócie gdyby kogoś moja historia zainteresowała i chciałby się wypowiedzieć to bardzo proszę, bo może to ja coś robię nie tak???