Co mi dolega?

Witajcie!
Piszę tutaj, bo w życiu realnym nie mam z kim porozmawiać a sama nie daję już sobie rady. Niecałe 2 miesiące temu urodziłam ślicznego, zdrowego synka i od tej pory wszystko w moim życiu się zmieniło, ale zacznę od początku:
Na początku ubiegłego roku poroniłam. Bardzo to z mężem przeżyliśmy, mimo że ciąża była z tzw. wpadki. Psychicznie nie mogłam do siebie dojść a tu się okazało, że znowu jestem w ciąży. Nie nastawiałam się na to pozytywnie, żeby nie przeżywać ewentualnego kolejnego poronienia. Ale ciąża rozwijała się prawidłowo a ja trafiłam do lekarki, która z jednej strony pomagała mi ją utrzymać a z drugiej ciągle straszyła, w efekcie czego każdy dzień i każda noc były koszmarem. Jak zabolał mnie brzuch, to umierałam z rozpaczy, że znowu stracę ciążę, dodatkowo doszły problemy zdrowotne, które - jak się później okazało, nie są czymś wyjątkowym w odmiennym stanie, ale moja pani doktor wciąż straszyła mnie, że w każdej chwili dziecko może umrzeć, nie rosnąć, itd. Każde małe odstępstwo w wynikach badań wywoływało we mnie histerię a lekarka to podkręcała. Ale jakoś przetrwałam tych 9 miesięcy i pod koniec byłam już bardziej wyluzowana. Pani doktor wpadła wtedy na pomysł, żeby położyć mnie wcześniej do szpitala, bo skacze mi ciśnienie. Skakało tylko u niej, ze strachu, że znowu coś wymyśli. Zdecydowała, że z takim ciśnieniem nie ma żartów i że powinnam mieć cc, na które wypisała skierowanie do szpitala, w którym pracowała. W szpitalu okazało się, że to żaden powód do tak poważnej operacji a tak w ogóle to ciśnienie nie jest wcale wysokie, ale mam zostać już do porodu. No i zaczęło się - co dwa dni miałam całodniowe eksperymenty: a to kroplówki z oksytocyną, a to cewniki a to amnioskopie, po których bolał brzuch, leciała krew, ale porodu nie było. Po dwóch tygodniach zlitowali się nade mną (planowałam tego dnia sama się wypisać) i zrobili oczywiście cesarkę. Okropnie przeżyłam ten czas. Ciągle modliłam się, żeby synek się nie udusił, żeby był dotleniony, żeby nie zrobili mu krzywdy. Przepłakałam każdy dzień spędzony w szpitalu a moja pani doktor usunęła się w cień i twierdziła tylko, że tak musi być i lekarze wiedzą, co robią. Na stole operacyjnym dowiedziałam się, że mam patologiczną szyjkę, która i tak by się nie skróciła. Rzecz jasna, nikt wcześniej nie kwapił się, żeby to zbadać a ja przeżywałam każdego dnia męczarnie. Operacja była zbawieniem,urodził się mój cudowny chłopczyk i byłam najszczęśliwsza na świecie, mimo że po porodzie mi go zabrano na kilkanaście godzin (miał problemy z oddychaniem).
Myślałam, że po powrocie do domu wszystko się zmieni, że będę mogła cieszyć się macierzyństwem, ale... czuję się fatalnie. Nie ma nocy, żeby nie śnił mi się szpital. Budzę się zlana potem albo mam jakieś omamy. Z mężem, którego kocham najbardziej na świecie również przestało mi się układać - ciągle mam do niego pretensje, wywołuję jakieś kłótnie. Nie mam na nic siły, siedzę sama w domu z dzieciątkiem i myślę, że gdyby nie ono, nie chciałoby mi się żyć. Prosiłam męża, żeby przyjechała do mnie mama i mi pomogła, ale on nie chce o tym słyszeć, twierdzi że u niego w pracy koleżanki radziły sobie same i żyją. Czuję się obrzydliwa - w ciąży przytyłam 25 kg (nie przez jedzenie, tylko zbyt duże dawki hormonów) i na razie schudłam tylko 15. Nie mieszczę się w żadne przedciążowe ubranie, w lustrze widzę wstrętnego potwora. Karmię piersią, którego mam ciągle zbyt dużo, w efekcie czego nawet wyjście do sklepu na 15 minut kończy się powrotem z mokrą bluzką, przemoczonym biustonoszem i wkładkami.
Myślałam, że wyjazd na święta pozwoli mi trochę odsapnąć. Najpierw byliśmy u rodziny męża - jeden dzień spędziłam zamknięta z małym w pokoju, mąż z resztą familii siedzieli wesoło w salonie do rana. Kolejnego dnia zjechali się dziadkowie i tam od babci męża usłyszałam (już nie pierwszy raz), że ja jestem od tego żeby służyć jej wnukowi, bo on jest z bogatego domu a ja i moja rodzina to biedaki, więc powinnam wiedzieć gdzie moje miejsce. Mąż i jego rodzice nie zareagowali a wręcz bardzo im to przypasowało. Poczułam się jak śmieć. Myślałam, że po tym ciężkim dla mnie okresie, zasługuję na odrobinę szacunku. Zrobiłam mężowi awanturę, ale on nie widzi problemu. Moi rodzice wstydzą się córki z dzieckiem, więc uważają, że nie powinnam zwracać uwagi na takie złośliwości.
Jestem z tym sama. Nie radzę sobie. Każdy dzień to morze wylanych łez. Czy ja zwariowałam?