Mój chłopak pewnego dnia zapytał się mnie otwarcie, czy mógłby iść ze swoją koleżanką na jej studniówkę. Ona go o to poprosiła... Bardzo mnie to zabolało, ja nie byłam na swojej studniówce z nim i myśl, że będzie tańczyć, bawić się, szaleć do rana, pić z inną doprowadza mnie do smutku... 
Wiem, że może to dziwne z mojej strony, ale jestem zwyczajnie zazdrosna, nie wiem czy mogę to nazwać zaborczością, ale czuję straszliwy niepokój wobec dziewczyn i jego ,,koleżanek". Jestem na ogół osobą nieufną, w szczególności do dziewczyn.. Już nie raz zostałam zdradzona przez byłych i boję się wręcz panicznie powtórki z rozrywki. 
On doskonale o tym wie.
Mój chłopak mówi, że zna się z nią od około 10 lat, potem jeszcze walnął tekstem: ,,ona jest lesbijką i podejrzewam, że boi się iść z dziewczyną, dlatego mnie poprosiła" - a wcale niedawno sam mi mówił, że ona ma chłopaka... (było to przy rozmowie, kiedy zauważyłam na pulpicie jedno z jej zdjęć)... To dlaczego ze swoim chłopakiem nie poszła?
Czuje ogromny niepokój i chciałabym poznać opinię osób ,,z boku". Może ktoś z Was już tak miał, a jeśli nie... Jakbyście to ocenili... Czy to ja przesadzam, czy jednak jest coś na rzeczy i powinnam się tym zainteresować? Jeśli tak, to w jaki sposób powinnam zacząć z nim rozmowę?
Dziękuję wszystkim za odzew i chęć pomocy. 
To wiele dla mnie znaczy, tym bardziej, że zżera mnie niepokój już od paru miesięcy...
). Ja nie żałuję, że mi go jakaś lafirynda odbiła, bo beznadziejny był, ale takiej wściekłości i poczucia bycia oszukanym nikomu nie życzę.
