Nienawiść do ciała

Dla dwudziestolatek to normalne? A potem co? Związki pozwalają kobietom zająć zdrowy stosunek do ciała? Od nienawiści do samoakceptacji to jak droga z głodowego ubóstwa do dwóch samochodów i domu na przedmieściach. Czyli, że odpowiedni facet/partnerka dla takiej kobiety to ekwiwalent miliona w gotówce. Powiedzcie mi, że się mylę.

Normalne w tym sensie, że są niedojrzałe i mogą się przejmować takimi głupotami. Nie wiem jaki wpływ na akceptację siebie mają związki. No chyba kiepski. Załóżmy że niedowartościowana kobieta spotyka księcia z bajki. Nawet jeśli on jej chwilowo pomoże w akceptacji siebie, to jeśli z nią zerwie, ona pewnie wróci do stanu wyjściowego.

Chyba nie bardzo rozumiem o co Ci w ogóle chodzi. Mój facet jest dla mnie jak milion w gotówce, ale to nie ma niczego wspólnego z moim dowartościowywaniem się nim. Już zanim zaczęłam z nim być, to nie miałam kompleksów na punkcie ciała. To słaby związek, jeśli ktoś dowartościowuje się drugą osobą.

W takim razie źle zrozumiałam metaforę z tym milionem. Nie, nie zyskałam we własnych oczach będąc w związku. W oczach innych ludzi być może, bo niektórzy dalej uważają, że kobieta bez faceta jest mniej wartościowa.

Kocham moje cialo, i szanuje i czuje tylko czulosc w stosunku do niego. W koncu to dom dla mojego mozgu.

Traktujecie swoje ciało inaczej niż my, i chociaż wydaje się to oczywiste, to wcale takie nie jest. Nie chodzi o to, że celebrujecie mydełka, szampony, kremy i śmemy, tylko o stosunek emocjonalny. Nie wiem jak z innymi facetami ale ja do swojego ciała stosunku jakiegoś nie mam. Mógłbym powiedzieć "lubię je", ale zapytany i po chwili namysłu, o co w ogóle chodzi.

Kobieta napisała "nienawidzę". A to oznacza kłopoty. Nienawidzę, a potem lubię bo mam 40. lat. A okres pomiędzy, kiedy tworzysz związek masz (lub nie) dzieci, kiedy wymagasz od partnera uwagi, żeby był dla Ciebie czuły, akceptował Twoją fizyczność. Czy to jest jakiś proces? Czy my jesteśmy jakimś katalizatorem? Odpowiedzialni (częściowo) za Wasze "już nie nienawidzę swojego ciała, tylko je kocham"?

Ciało to narzędzie za pomocą którego człowiek poznaje rzeczywistość. Podobno od urodzenia do któregoś tam miesiąca życia za każdym razem gdy dziecko spożywa płyn, przełyka, wydala, oddycha nawet - odczuwa ból. Wszystko przynosi cierpienie, zaczyna utożsamiać bycie, życie z bólem, cierpieniem. Gdy dziecko jest już starsze zaczyna rozumieć - 'ciało mnie ogranicza, ciało decyduje o moim postrzeganiu świata, to co cielesne czyni mnie złym człowiekiem (boli mnie więc krzyczę, krzycząc sprawiam ból mamie, tacie)'. Jesteś nieodpowiednio nażyźniony serotoniną, i innymi 'nawoźnikami' - widzisz świat jako brudny, miałki, zły, a ludzi jako potwory którzy cie dręczą.
Inna sprawa - przypisywanie cech wewnętrznych ze względu na zewnętrze. Jesteś dobrze zbudowany, masz męski, niski głos - budzisz lęk, ludzie się Ciebie boją, myślą żeś brutal, przypisują najgorsze zbrodnie. Jesteś kruchą, delikatną blondynką, myślą - głupia, pusta itd.
Ciało to trochę jak taka wieża, dusza - księżniczka, zdaje się że jedyna droga wyzwolenia wiedzie przez zniszczenie, albo śmierć. Wiedzieli o tym święci chrześcijańscy, mistyczki różne, tarzając się w kolcach z róży, głodząc się.

Wyobraźcie sobie że od urodzenia czujecie się niezależnie od okoliczności tak jak na alkoholu. Jesteście wyluzowani, śmieszy wasz najgorsze prostactwo, sypiecie niewybrednym i żartami, dokuczacie ludziom którzy odbierają to jako dręczenie, ale wy o tym nie wiecie, bo wam stan w którym żarcik można odebrać jako złośliwość nie jest znany. To nie wasza wina. Oczywiście to tylko taki przykład, wiem że nie każdy staje się po alkoholu wesołkowatym luzakiem bez empatii.

Co do tych śladów - to nie jest takie proste. Komuś ze współplażowiczów oglądanie śladów po cesarskim cięciu może sprawić przykrość, tu nie chodzi tylko o akceptację siebie.

Można powiedzieć że ciało to więzienie.

Hahaha biedactwa! Wiesz, mnie mało by obchodziło, że kogoś ze współplażowiczów brzydzi mój cellulit, blizna po cesarce lub innym zabiegu albo mało jędrne piersi. Mam w nosie delikatne mimozy, niech lepiej siedzą w domu, bo potem jeszcze po nocach nie będą mogły spać. Dla mnie ciało każdego człowieka jest czymś normalnym i nie brzydzą mnie tak ludzkie i normalne sprawy jak blizny, cellulity, fałdki, obwisłości itp. Może to nie rozbudzać mojego pożądania, ale jeśli kogoś to obrzydza i sprawia mu przykrość, to moim zdaniem taka osoba ma coś nie po kolei z głową i to ona powinna się leczyć.

Ciało byłoby dla mnie więzieniem dopiero wtedy, gdyby odmówiło mi posłuszeństwa, musiałabym załatwiać się w pieluchę i przy każdej czynności prosić o pomoc. Wtedy rzeczywiście mam obiektywne powody, żeby nie czuć się komfortowo we własnym ciele. Natomiast robienie problemu, bo ktoś ma bliznę po cesarce jest doprawdy żenujące, bo te blizny są tak cienkie i słabo widoczne, że mogłyby brzydzić jakąś płytką, małostkową osobę.

Znam kobietę, która po ciąży ma 5 kg więcej niż przed ciążą (nie może tej reszty zrzucić) i myśli o sobie jako o "tłustej maciorze" przy wadze 53 kg. Drugiej koleżance trochę obwisły piersi po ciąży, a jej facet porównuje ją do lochy. Jak słyszę takie kwiatki, to nie wiem czy mam się śmiać czy płakać. To jest tak absurdalne, że aż śmieszne, ale jednocześnie bardzo smutne, bo szkoda mi po prostu tych kobiet. Jestem za tym, żeby każdy dbał o swoje ciało, ale pewnych rzeczy się nie przeskoczy. Każde piersi w końcu pokona grawitacja, każdy będzie miał coraz mniej jędrną skórę itp. Godne pochwały jest dbanie o ciało, chodzenie na fitness, siłownię, używanie kosmetyków i dobre odżywianie się, ale już obsesja na tym punkcie to co innego.

'Niech lepiej siedzą w domu' - ale pewnych widoków nie da się uniknąć. Nie wystarczy unikać wychodzenia na plażę.

Obrzydzenie nie jest winą człowieka.
Czy ludzie którzy wymiotują na widok pająków tez maja coś z głową? Odruch wymiotny też świadczy o płytkości?

Przyznam się że kiedy coś mnie boli, jest mi niewygodnie mam odruch wymiotny na widok ludzkich warg (nieważne czyich), zaczerwienionych policzków, dlaczego? Ano dlatego że ból prawdopodobnie pochodzi z mięsa. Wargi wyglądają jak mięso zabitych zwierząt, a zaczerwienienie - krew, płynąca krew = oznaka zycia, istnienia, istnienie=ból, odwrotnie też - widok białek na paznokciach wywołuje, lub nasila ból który odczuwam z jakiegoś tam powodu.

Ślady po ciąży, kilka kilogramów wyżej. To nie jest takie proste ocenić, to sytuacja trudna dla obojga. Żona cierpi bo czuje się brzydka, słyszy rzeczy które ją ranią, jest wymęczona ciązą, ale mąż też cierpi patrząc na te ślady. Inaczej, ale cierpienie to cierpienie.

Najlepiej byłoby pokazywać takie rzeczy ludziom którzy decydują się zostać rodzicami wcześniej. Jak facet nie moze wejsć do rzeźni czy iść na zastrzyk bez znieczulenia to niech nie przyrzeka że bedzie z kobieta na dobre, i na złe. Lepiej obnazyc swoje slabosci od razu niz zgrywać maczo.

Tak, pewnych rzeczy się na razie (bo w przyszłości pewnie tak) nie da przeskoczyc, ale świadomość tego nie sprawi że ktoś stanie sie nieczuly na pewne widoki, ze nie bedzie plakal po nocach gdy zobaczy pana/pania z bliznami.

Ciepło, zimno, dotyk, możliwość odbierania zapachów, dźwięków - to jest najstraszniejsze w ciele. Ból z mięsa.

Nieczułe ciało to luksus którym zostają obdarzeni nieliczni szczęśliwcy.

Piszecie tutaj o wygladzie, o wzroku, a zapominacie o pozostałych zmyslach - sluchu, smaku, dotyku. Nie wydaje wam się to straszne? 
Czlowiek zaczyna chorować na raka, dostaje bóli, i z łagodnego poczciwca staje się osobą złośliwą, nieznośną dla otoczenia.
Ktos ma autyzm ktory wiaze sie z nadwrazliwoscia sensoryczna, i dotyk, poglaskanie odbiera jak torture.

Bodźce zmyslowe mieszają w glowie, uniemozliwiaja logiczne myslenie.

Ale to jest Twój problem, a nie mój. Ja mam prawo wychodzić z moimi bliznami, gdzie mi się podoba. Nie słyszałam w ogóle o człowieku, który wymiotowałby na widok blizny. Poza tym mnie chodziło o ludzi, którym blizna uraża ich delikatne uczucia estetyczne, a nie o skrajnościach. Oczywiste jest, że na plaży ludzie się rozbierają, więc taka nadwrażliwa osoba nie powinna tam chodzić, skoro to jej szkodzi. Masz jakieś dziwaczne podejście do ciała, ciąży itp. Jakbyś miała z ciążą i własnym mężem jakieś złe doświadczenia typu rzucenie Cię po albo wyzywanie. Mam blizny po zabiegach ginekologicznych i jakoś mój partner nie odczuwa bólu patrząc na nie, ani w ogóle nikt go nie odczuwa, a wiele osób widziało. Co więcej, raz w miesiącu robi mi zastrzyki i nie mdleje przy tym. Raz przejeżdżaliśmy koło wypadku i sam zatamował krwawienie, także o jego delikatność jakoś się nie boję, bo widocznie nie pada plackiem na widok krwi. Mnie kiedyś robiło się słabo, gdy patrzyłam na krew, ale to siedziało w mojej głowie. Kiedy psu weszło szkło w łapę, to sama musiałam go opatrzyć przez zabraniem do weterynarza i nie myślałam wcale o tym, żeby wymiotować, bo psu to nie pomoże.

Nie wiem o co chodzi konkretnie z Twoim przypadkiem, ale ogólnie ból często siedzi w głowie. Kiedy leżałam w szpitalach to widziałam, że ja po 5 godzinach od zabiegu latałam mimo krzyków pielęgniarek i czułam się świetnie. A takie histeryzujące kobiety strasznie znosiły ten sam zabieg, bo one już tam przychodziły z takim nastawieniem, że ten zabieg będzie straszny, że będzie bardzo bolało i jeszcze nie omieszkiwały całej nocy o tym marudzić, zamiast zapewnić organizmowi odpoczynek, by miał potem siłę na regenerację.

Pierwsze słyszę i nigdy bym na taką teorię nie wpadł. Jeśli ktoś idzie na plażę i tam się rozbiera to chyba ma gdzieś ranienie czyichś uczuć estetycznych, bo jeden lubi więcej ciała, inny mniej, jeden lubi szkieletory, inny znowu co innego. I co ja mam się zastanawiać czy tu na około są lubiciele tego czy tego? A tam. Ja tam swojego ciała długi czas nie lubiłem bo po prostu byłem gruby. Ale sobie z tym poradziłem i teraz jestem raczej atletycznie zbudowany i zwracam swoim ciałem na plaży uwagę płci pięknej. Łechta to moje ego, nie powiem, ale tylko tyle.

Ja nie lubię ani bycia narcyzem, ani fałszywej skromności w stosunku do własnego ciała. Jeśli widzę, że mam ładne nogi, to na usłyszany komplement nie będę się czerwienić i zaprzeczać "ale gdzie tam, tutaj są trochę krzywe, widzisz?". A jeżeli wiem, że mam dziecięce rysy twarzy, to nie udaję, że tak nie wyglądam i nie robię na siłę z siebie wampa, co wyglądałoby komicznie. Sądzę, że mam w miarę zdrowe podejście, bo dbam o siebie jak mogę, ale też nie rozpaczam z powodu rzeczy, na które nie mam wpływu. Mogę np. minimalizować ryzyko zmarszczek, ale tak ogólnie nie uniknę ich. Vian ma rację, że jeśli się chce, to można naprawdę dużo zmienić na lepsze, ale najpierw trzeba przyznać się przed sobą do tych wad i spojrzeć na siebie obiektywnie. Kobiety faktycznie często udają. Ubierają się nieadekwatnie do swojej figury, podkreślając strojem wszystkie mankamenty, bo nie umieją spojrzeć na siebie obiektywnie, tylko mają w głowie jakiś obraz siebie i podług niego się ubierają. Przecież np. kobieta z nadwagą ładnie będzie wyglądała w dopasowanym ubraniu (nie za ciasnym), które podkreśla jej atuty (np. ładny biust). A ona zamiast tego nosi na sobie jakieś bezkształtne worki na ziemniaki, bo uważa, że w ten sposób jej nadwaga nie rzuca się w oczy. Oczywiście, czasami kobiety noszą worki dla wygody, ale nie mówię o tych przypadkach. Moja inna znajoma na siłę robi z siebie wampa, chociaż obiektywnie nie ma do tego figury, by odsłaniać dekolt i nogi. I to też nie chodzi o to, że ona się w tych ubraniach dobrze i wygodnie czuje, tylko właśnie próbuje wyglądać jak swoje własne wyobrażenie. Mnie np. podobają się spódnice szyte z koła, ale nie udaję, że mam do nich figurę, bo przy pełnych biodrach źle się w nich wygląda. A czy mam się nienawidzić za to albo oszukiwać, że wyglądam w tym super? Chyba nie. No a te wszystkie kobiety zafascynowane Latynoskami, które farbują włosy na czarno i chodzą na solarium, choć to do nich nie pasuje? Dla mnie to rzeczywiście upodabnianie się na siłę do jakiegoś wymyślonego ideału, chociaż w ogóle nim nie jesteśmy.

Ja oczywiście nie mam niczego do kobiet, które mocno ingerują w swój wygląd, jeśli one rzeczywiście siebie akceptują i są szczęśliwe w swoim ciele. Najważniejsze, by się akceptować i dobrze ze sobą czuć. Problem w tym, że często tak nie jest.

A według mnie zbytnie przejmowanie się niedoskonałościami swojego ciała (prawdziwymi lub wyimaginowanymi) jest oznaką tego, że kobieta (lub mężczyzna) nie ma w prawdziwych problemów w życiu i przejmuje się pierdołami.

Kobieta może się tak samo przejmować "wzdętym, wielkim brzuszyskiem" jak facet swoimi 160cm wzrostu albo asteniczną budową ciała.

Truskaweczko, nie wiem jak tam z figurą, ale po twarzy w ogóle wagi Ci nie widać (widziałam zdjęcie na jakimś wątku). Nie  uważam też, że masz jakąś ogromną wagę, ale fakt, dla samego zdrowia warto zrzucać.

A jeszcze co do plaży, to gdyby tam mogli chodzić tylko idealni ludzie, to na plażach byłyby pustki. Idąc takim tokiem myślenia, to ludzie po 40stce w ogóle nie powinni się pokazywać ze względu na obwisłości, kobiety z cellulitem też nie, z bliznami to już w ogóle. A kogoś mogą razić wystające żebra, więc szkieletory też powinny mieć zakaz itp. To chore myślenie by było, bo na plażę idzie się, by miło spędzać czas, a nie doznawać wrażeń estetycznych jak w galerii sztuki.

Kolana, bark, łokieć, nadgarstek - od dziecka, 30 lat w różnych okolicznościach.

Sport to zdrowie ...
którego już nie odzyskasz

Wątek zaczepia o nienawiść do ciała. I zdałem sobie teraz, dlaczego ten temat mnie porusza. Od dziecka nie znosiłem słabości w swoim ciele. Nie dlatego, że byłem słaby, tylko dlatego, że wiedziałem, że ono może więcej, szybciej i lepiej. Znaczna część starszego pokolenia w mojej rodzinie to sportowcy wyczynowi. Dla mnie to była zawsze jedynie rekreacja. Ale stosunek do własnego, niezdolnego do przekroczenia pewnych barier organizmu ? już nie.
Gdzieś to się ciągle czai pod skórą. Kiedy zakładam ?trampki? wypływa na wierzch; moje ciało i ja to dwie różne osoby i nie jesteśmy wtedy najlepszymi przyjaciółmi.

Nie, pewnie, że nie jesteś brzydka. Moim zdaniem jesteś bardzo ładna. A co do diastemy, to niektórzy sądzą, że ona jest sexy. A większości osób ona zwyczajnie nie przeszkadza. Moja koleżanka ze studiów ma diastemę i chociaż ją stać, to nie zamierza korygować aparatem, bo jej się podoba. I jej faceci traktowali to jako zaletę, a nie wadę. No ale ona ogólnie ma proste zęby. Ja też miałam kiedyś krzywe, ale to bardzo mocno, więc aparat był konieczny.

Nienawiść na pewno nie, są pewne rzeczy w moim ciele które mi nie do końca odpowiadają a których nie mogę zmienić to tego stopnia do którego bym chciała ale z tym da się żyć, bez wpędzania się w kompleksy i odczuwania obrzydzenia do własnego ciała. Trzeba mieć zdrowe podejście do samej siebie.