Stary a głupi

Dziękuję Ci za odpowiedź, lecz naprawdę nie wiem, co jeszcze mógłbym dodać.
Mógłbym, co prawda podać link do innego forum, na którym pisałem, lecz jest tego naprawdę dużo. Pisałem tam przez kilka miesięcy i nie sądzę by komukolwiek chciało się to czytać.
Masz jednak rację targają mną negatywne emocje i boję się, bo nie chcę niczego zepsuć a o to przecież bardzo łatwo.
Jedno mogę dodać, Ona wie, jaki jestem i z czym się zmagam, lecz ignoruje to, bo uważa, że to wymysły.
Takie sprawy jak DDA/DDD są Jej obce. Może inaczej nie obce, tylko w nie po prostu nie wierzy.
Z tego, co piszesz wychodzi na to, że Ona nie jest ani dojrzała, ani wyrozumiała, ale to ja taki jestem, to ja jestem niedojrzały nie Ona.
Terapie to temat rzeka i nie sądzę by były skuteczne, a jeśli nawet to potrzeba na nie czasu, którego ja nie mam. Niby wiem że, ale...
Chyba pora pogodzić się z tym, że jakakolwiek miłość nie jest dla mnie. Dla alkoholika tak, dla damskiego boksera też, dla męskiego kurwiszona jak najbardziej tylko nie dla mnie. Smutne to.

Polecam ci jeszcze dzisiejszy temat na forum, myślę, że dużo z niego można wyciągnąć dla siebie - ku pożytkowi.Pozdrawiam.http://www.netkobiety.pl/t82943.html

Upss, maile nie dochodzą, chwilowo ta możliwość jest zablokowana przez administrację.

Sory, ale po przemyśleniu - nie zdecyduję się na ten krok.

Po przeczytaniu Twoich wypowiedzi wydajesz się na prawdę miłym uprzejmym i wartościowym człowiekiem. Nie masz się czego bać. wiadomo że każdy popełnia jakieś błędy ale nie bój się tego... Rozumiem również, że większość osób może Cię nie rozumieć gdy ktoś nie doświadczył takich lęków ciężko mu postawić się w Twojej sytuacji. Wiem co czujesz bo spotkałam na swojej drodze wielu ludzi z podobnymi do twoich problemami (części udało mi się nawet pomóc). Najważniejsze to przestać uciekać będzie to już dla Ciebie duży postęp. Pózniej spróbuj skupić sie na pozytywach na pewno jest coś co lubisz poświęć sie temu i zobaczysz że też dużo potrafisz. Przestaniesz zaniżać swoją wartość i może na początek poczujesz się lepiej. I PRZESTAŃ SIĘ PORÓWNYWAĆ DO INNYCH.

I nie bój się spróbować z tą osóbką którą masz na oku. Metoda małych kroczków

Nie boję się popełniać błędów, ale tylko takich, które nie dotyczą bezpośrednio innych. Trafnie zauważyłaś, że mam zaniżoną samoocenę a ja mogę dodać, że bardzo.
Dlatego też od zawsze unikałem m.in. wszystkich ewentualnych związków, bo moje rozumowanie jest takie (proste), że przecież ktoś inny może ofiarować więcej niż ja i jest to zresztą szczera prawda.
Dlaczego ja mam stawać na drodze i zmykać ją do czegoś, co być może będzie dla kogoś lepsze? Albo inaczej mogłoby być lepsze gdyby nie ja.
Wiem, że to błędne myślenie, bo przecież nigdy nie ma tak, że każdy ma wszystko tylko, że ja chciałbym móc dać wszystko a to nigdy nie będzie możliwe.
Znam swoje dobre strony tylko, że nigdy nie potrafiłem tego jakoś wykorzystać czy to w życiu prywatnym czy zawodowym.
Znam też te złe strony, których jest niestety znacznie więcej. One nie wynikają z mojej złej woli czy też złych zamiarów tylko z przeszłości.
Takie pojęcia jak DDA czy DDD być może nie są Ci obce, a jeśli nie to wiesz, o co mi chodzi.

Wiesz, mnie się wydaje, że tym co cię blokuje w życiu najbardziej jest rozpamiętywanie przeszłości.Musisz raz na zawsze rozprawić się z tym, że jesteś DDA i DDD. Wybaczyć,tym, którzy cię skrzywdzili, tak w sobie,nawet nie musisz im tego mówić.Albo inaczej - jeśli ,,masz możliwość, to właśnie powiedzieć im w oczy jaką krzywdę ci zrobili.I zamknąć to w cholerę raz na zawsze.Ja tak zrobiłam, niesamowita ulga, zamknęłam dzięki temu ten rozdział za sobą i już mnie nie ciągnie na dno. Nie da się żyć spokojnie z taką kulą u nogi.

Być może masz rację, chociaż ja nie rozpamiętuję przeszłości. Tu raczej chodzi o strach i wstyd z tej przeszłości.
Strach o kogoś bliskiego wtedy mamę a dzisiaj o kobietę. Wstyd, dlatego że kiedyś wstydziłem się pijanej matki a dzisiaj trzeźwego siebie.
Mówi się, że dzieci idą w ślady rodziców, ale ja tych ich błędów nie popełniam.
Nie wiem czy wiesz jak to jest być dzieckiem, gdy inne dzieci widzą twoją pijaną matkę, gdy chodzisz w tych samych już bardzo zniszczonych ciuchach i gdy jesz jeden posiłek dziennie.
To zresztą nie wszystko, lecz to złożyło się wszystko na całość tego, kim jestem dzisiaj. Oczywiście w takich sytuacjach różnie ludzie reagują i jedni się nie poddają a inni tak, ale widocznie w moim przypadku trafiło to na bardzo podatny grunt tym bardziej, że miałem wtedy trochę ponad 4 lata, gdy to się zaczęło.
Nie zawsze jest tak jak się powszechnie twierdzi, że chcieć to móc, bo to nie jest prawda. Konia z rzędem temu, kto tego naprawdę potrafi dokonać a ja nie potrafię, bo tak wiele mnie ogranicza. Nawet, jeśli jakimś cudem udałoby mi się pokonać te ograniczenia czy przynajmniej ich część, to i tak straconego czasu nie nadrobię, bo na wszystko jest odpowiedni czas i pora.
Zdaję sobie sprawę z tego, że ludzie stronią od narzekaczy takich jak ja, ale ja nie narzekam tylko próbuję się zmienić, a jeśli zostało to tak odebrane to przepraszam, lecz trudno naprawdę pisać, że jest fajnie jak nie jest.
Może użyję złego porównania, ale wiesz jak czuje, może czuć się matka, która chciałaby dać swojemu dziecku "wszystko" a nie może? Tak właśnie ja się czuję, i o ile rodziców się nie wybiera to partnera owszem. Mówisz o krzywdzie i ja też, ale to nie o moją ewentualną krzywdę tu chodzi. I znowu użyję może nie trafnego porównania, ale możesz sobie wyobrazić, co czuje matka kochająca swoje dziecko a niemogąca go przy sobie zatrzymać, bo jej na to nie stać? Mnie stać po części gdyż nie na wszystko, ale boję się tego, że kiedyś może mnie nie być stać, bo coś się wydarzy, bo stracę zdrowie, pracę a innej nie znajdę.
Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, że to tylko chory wymysł mojego mózgu, bo ludzie często, chociaż żyją w biedzie czy nawet w skrajnej biedzie się kochają i za żadne skarby nie zamieniliby tego na życie w luksusie, lecz bez miłości. Z drugiej jednak strony nawet dzisiaj przez przypadek na ulicy usłyszałem taki tekst "Popatrz Gocha jak on tę Ankę kocha, kupił jej nowy samochód". I co ja mam o tym myśleć? Też chciałbym dać wiele, lecz tak naprawdę nie wiele dać mogę.

Dziękuję Wam wszystkim za poświęcony mi czas.
Wiem, że nikt niczego za mnie nie zrobi ani tym bardziej nie będzie żył za mnie.
Muszę z tym wszystkim uporać się w jakiś sposób sam, chociaż nie wiem jeszcze jak skoro dotychczasowe metody okazały się fiaskiem.