bulimia. samotnośc i niezrozumienie

Witam, walczę z bulimią od wielu lat. Zaburzenia odżywiania towarzyszą mi ok 20 lat. Ciężka choroba, która zrujnowała mi kilka związków i małżeństwo. Trudno innym ludziom zrozumieć tę chorobę. Zaburzenia emocjonalne jakie towarzyszą tej chorobie są niezrozumiałe dla ludzi "zdrowych". Objadanie i wymioty to tylko objaw, odzew na to co tak naprawdę dzieję się w naszym umyśle i z czym sobie nie radzimy. Lata choroby niszczą nasz organizm i relacje międzyludzkie. Na siłę próbowałam szukać zrozumienia wśród partnera, ale niestety ludzie nie są w stanie wczuć się w drugą osobę. Nie przeżyjesz-nie czujesz taka prawda. Ludzie to egoiści, taka już ludzka natura. Sama wychowuję dziecko, które tak naprawdę utrzymuje mnie przy życiu. Na innych nie ma co liczyć. Trzeba samemu znaleźć siłę do walki. Ale ja nie potrafię mimo, że mam cudowną córkę. Niezbadana jest psychika ludzka. Lata leczenia lekami, wiele terapii, 35 lat kobieta i brak radości. Rozumiem wszystkich tych, którzy sobie nie radzą, sama to przeżywam i trwam w tym. Trzymajcie się. Piszcie czujecie się samotnie. A

Ja ciągle staram się schudnąć, kiedyś nie jadłam nic, potrafiłam tylko pół jabłka na cały dzień. Teraz przytyłam bo chciałabym oddawać krew jednak czuję się coraz gorzej psychicznie bo czuję się tłusta jak nigdy dotąd. Aktualnie ważę 47 kg a mam tylko 162 wzrostu. Jeszcze pół roku temu ważyłam 40 kg. Z jednej strony chce nie myśleć o odchudzaniu i oddawać krew tak jak planowałam ale z drugiej strony czuję się okropnie tłusta i widzę że przytyłam. Myślę że nigdy mi się nie uda żyć normalnie bo nie umiem nad tym panować to siedzi w mojej głowie. Do tego mam fobie i nerwicę natręctw. Mój chłopak próbuje mnie wsierac ale widzę że coraz bądziej sam nie wie jak mi pomóc. Chyba nie chce się leczyć bo się tego boję. Boję się szczególnie terapii w związku z fobią. Tylko chłopak wie o moim problemie. Czuję się z tym bardzo samotna i mam coraz mniej wsparcia

Ja też tak robię, ciągle albo się obżeram, albo głodzę, obżeram-wyrzyguję, grubnę, i chudnę w bardzo szybkim tempie. Przy każdym najmniejszym problemie, emocji z która sobie nie radzę. U mnie to nie jest jeszcze, i raczej nie będzie bulimia, ale blisko. Mam tak od 7 lat, i nie umiem sobie poradzić z tymi nawykami. Bywają okresy że odżywiam się jak normalny człowiek, ale długo one nie trwają. Mimo tego że znam problem z autopsji nie umiem Ci nic poradzić, Ty zresztą sama pewnie sobie zdajesz sprawę co teoretycznie należy robić w takich sytuacjach...wysiłek fizyczny, pasja, jakieś techniki oddychania pozwalające na wyciszenie.