Miłość.

xSingleLadyx....Naprawdę tak uważasz?

A ja myślę, że miłość istnieje tylko nie każdy może jej doświadczyć.

Nie można. Zapewne nie kochasz żadnego z nich.

Tak. Tak właśnie uważam. Ja nigdy nie zaznałam miłosci. A zauroczenie- owszem i to bez wzajemności, bo jakby inaczej i teraz został tylko płacz i żal...

Próbuję.

Jeśli to prawda, to złe wieści.

Chyba w skrytości liczyłam, ze odezwie się ktoś w podobnej sytuacji. Ale faktycznie każdy jest inny i każda sytuacja odmienna.
Chodzi mi właściwie o to czy można równolegle, równie mocno żyć w dwóch różnych relacjach opartych na różnych zasadach.

Może i kochać można dwóch mężczyzn jednocześnie. Jednak szczerym też wypadało by być wobec obydwóch, bo kochając chce się zazwyczaj być z tym kimś, być może stworzyć stały związek. Jak w takim razie wyobrażasz sobie "kochanie dwóch mężczyzn"? "Stałość" nijak nie da się podzielić na dwie osoby a właściwie to na trzy osoby.

Nina, może i się da. Tylko tego samego muszą chcieć wszyscy zainteresowani. Jeśli tylko jedna osoba wie o sprawie i dąży do "podziału" dogodnego dla siebie, to nie jest to fajne dla reszty.

A widzisz, może dlatego kochając mamę i tatę, kochamy oboje tak samo(tak samo jak matka dwoje dzieci), nie robiąc ich w konia, bo to zupełnie inna miłość. Oboje wiedzą o naszym uczuciu do nich.
Kochając dwóch facetów, obu robi się w konia. Bowiem rzadko który facet byłby zadowolony informacją o tym drugim.
Więc wracamy do punktu wyjścia... "czy da się kochać dwóch facetów"?
Moja odpowiedz brzmi NIE. A na pewno nie na dłuższą metę...

Moi wiedzieli o sobie i znali sie i widywali sie prawie codziennie.

Zgadzam sie z Toba.
Mysle, ze takie 'nieuczciwie dla dobra innych' to jest usprawiedliwianie siebie przed samym soba

Więc pozostało poznać ze sobą panów lub chociażby powiadomić ich o zaistniałej sytuacji i po problemie.

Nie nie Vian, ja zrozumiałam Twój post. Chodziło mi o panów Al_donki.
Pisałyśmy mianowicie z Niną o tym, że jest ok wtedy, gdy wszyscy "zainteresowani" mają jasność sytuacji.
Skoro jest ok kochać dwóch facetów jednocześnie, ona czuje się pokrzywdzona sytuacją gdy jest nieuczciwa wobec nich, to pozostaje ich poznać. Jednak skoro Al_donka ma co do tego wątpliwości, i pisze o "krzywdzie niewinnych", śmiem domniemywać że boi się iż w jej przypadku nie było by tak kolorowo.
Stąd dalsze rozważania o "usprawiedliwianiu siebie" i tym podobne.

Cóż. Prawda w oczy...
Coś innego mi przyszło do głowy czy można na prawdę kochać kogoś i nie chcieć mieć go tylko dla siebie, na wyłączność?
Teraz przyszło mi do głowy, że swoim partnerem nie chciałabym się dzielić, jeżeli jestem gotowa dzielić się tym drugim z jego kobietą to może jednak to g..., a nie miłość. Nie żebym nie była zazdrosna, jestem, staram się o tym nie myśleć, ale czy ta gotowość do wyzbycia się posiadania kogoś tylko dla siebie to właśnie prawdziwa miłość czy raczej jej brak?
Ale mam shit w głowie.

JA mogę.

Ogólnie wierzę we wzajemność. Nie przyszłoby mi do głowy mieć dwóch facetów i zakazać im żeby spotykali się z kimś jeszcze poza mną. Skoro ja  mogę to oni też mogą. Kwestia co najwyżej jak to rozegrają, bo wiadomo, że jakby mnie zaczęli zaniedbywać na rzecz tamtej, to odejdę. Oni też by odeszli, jakbym ja ich zaniedbywała i nie spełniała ich potrzeb.

Cholera, to samo powiedziała dzisiaj moja przyjaciółka: ty to ona dzieli się z tobą, a nie ty z nią kurcze jakoś wcześniej tak na to nie patrzyłam. Zdrada nie ma usprawiedliwienie, nie moja, miałam udane życie, a to miała być zabawa, seks, a nie miłość. Jakoś głupio wyszło. Żaden tam pachnący ani tajemniczy. Zwykły dupek, co nie zmienia faktu, że mnie wzięło.

Maniek, coś w tym jest: chęć posiadania wiecej niz jednego partnera seksualnego na raz?
W sumie bardziej mnie kręci pod tym względem niż jako partner do czegokolwiek innego.
Fatalne toto.