Związek, spotkania rodzinne..

Ja jestem ze swoim facetem trzy lata i tez nie narzeczona, jakoś nie robie problemow kiedy chce mnie zabrac do swojej rodziny-wrecz przeciwnie..cieszę się ze tam jade bo bardzo ich lubie. A Ty jak nie chcesz to powiedz swojemu chłopakowi ze źle sie czujesz na takich spotkaniach i nie chcesz iść.  No właśnie wypowiadasz sie tylko w tych kategoriach...JA,JA,JA... A pomyślałaś o nim ?

Któraś pisała o BRAKU problemu?
Czy może usiłujemy umiejscowić go w rzeczywistości?
TY masz problem - otoczenie GO nie ma. To RAZ.
DWA - otoczenia/przyjętych zwyczajów/rodzinnych rytuałów - NIE ZMIENISZ. Siebie TYLKO możesz. Czy chcesz TEGO dokonać?
Czy chcesz czegoś innego?
A jeśli tak, to czego?

"Kawa czy herbata? - Jak sobie radzić z nieśmiałością"? (z Mateuszem Grzesiakiem) widziałaś?
na youtube można obejrzeć

Jesteście razem 3 lata! Czasem trzeba się zmusić/przełamać do takich spotkań i załapać trochę dystansu. Możesz gadać o "wyższości pietruszki nad marchewką" nikogo i tak to nie obchodzi. Poza tym nie chodzisz na takie spotkania co tydzień tylko raz na rok więc odpuść i nie myśl tylko o sobie. Związek do czegoś zobowiązuje.

Przecież nie musisz iść, jeśli nie chcesz.
Tyle tylko, że wtedy Twój chłopak może czuć się jak dziwak, jeśli na spotkaniu rodzinnym pojawi się sam, mimo, że wszyscy wiedzą, że od lat ma dziewczynę.

Owszem - dobra rada jeśli ma być osiągnięty cel bliższy. Nazwijmy to: rejterada (przed wyzwaniem)
A cel dalszy?
W postaci zwalczenia "swej gorszości" (niskiego poczucia wartości)?
Postawa zachowawcza raczej nie zmieni TEJ kwestii. A ona - jak jaka hydra łeb podnosić będzie...

Mam pojęcie, bo sama takich zlotów nienawidzę. Mało tego - dość długo ich unikałam. Bez kombinowania - argumentem "nie lubię i już". Aż wymyśliłam, że to do niczego nie prowadzi.
Autorka mówi, że "gdyby była narzeczoną". A co to zmieni? Rodzina będzie inna? Inaczej się będą do niej odnosić? Mniej nudno będzie?
Takie zloty są wpisane w polską tradycję i kulturę większości rodzin. Jeśli autorka będzie ich unikała - dostanie łatkę dziwaka. Taka łatka zacznie przeszkadzać w momencie, kiedy formalnie stanie się częścią rodziny. Wtedy dopiero zobaczy co to znaczy czuć się dziwnie na spotkaniach rodzinnych...
Autorka uniemożliwia sobie poznanie rodziny partnera i nawiązanie z nią więzi. Będzie się chować przez całe ewentualne przyszłe małżeństwo?

Jak już napisałam - nikt jej nie zmusza. Warto jednak świadomie podjąć decyzję i przeanalizować korzyści i straty z tej decyzji płynące.

1. Po co kultywować tradycje, których się nie lubi i uważa za nudne/męczące/niepotrzebne? Bo wypada?
2. No tak, bo najważniejsze jest to, co inni pomyślą a nie daj boże powiedzą.
3. Też czułabym się nieswojo na spotkaniu rodzinnym rodziny mojego chłopaka, bo przed ślubem nie jestem rodziną nawet na papierku, chyba, że poznałaby, tę rodzinęwcześniej, nie na ogromnym zlocie, ale gdziej przy okazji i byśmy się polubili. Wrzucanie obcej osoby w duże, znające się towarzystwo jest dla niektórych szalenie stresujące.

@Anhedonia, to nie ignorancja, po prostu widać na pierwszy rzut oka, że częsć osób tutaj nie miała tego problemu w takim stopniu jak autorka. Ona nie uważa, że spotkania są nudne, tylko czuje emocje, które prowadzą do niemocy. To coś dużo głębszego niż zwykła nuda, czy ciotka, której się nie lubi. Jeśli ktoś ma podobnie, od razu to zauważy i nie napisze: no coś ty, raz do roku nie rób scen, nie bądź egoistyczna, bo to zupełnie nie to.

I to co napisalam wcześniej: zdanie innych i akceptacja wszystkich ciotek i kuzynów na pierwszym miejscu

Na Twoje pytania, vinnga, może odpowiedzieć tylko autorka wątku jeśli chodzi o mnie, miałam tyle szczęścia, że udalo mi się znaleźć chłopaka o podobnym stosunku do tradycji i rodzinnych spotkań.

Ok. Nie ignorancja.
W takim razie "zamiatanie sprawy pod dywan"
BO nie da się przejść przez życie WCIĄŻ robiąc uniki... to "zagonienie się w kozi róg".
A podejmując decyzję o związaniu się bierzemy na siebie pewne konsekwencje tego czynu (opisane przez Vinngę) i NIE DA się tego przeskoczyć bo własne ego tupie nóżkami. Źle to wróży. Nie ciotkom ni wujkom a ICH wspólnej przyszłości

Dla dobra związku?

Gdybym unikała wszystkiego, czego nie lubię to w zasadzie niewiele więcej bym robiła w życiu oprócz siedzenia na netkobietach...

No to nie ma się czym chwalić. Masz ponad 30 lat i pozwoliłaś sobie znaleźć się w sytuacji, w której jedną z Twoich ulubionych rzeczy jest forum internetowe? Nic dziwnego, że poświęcasz się dla dobra związku, rodziny, mieszkańców bloku, wcześniej rodzeństwa i klasy pewnie też. A gdzie w tym wszystkim jesteś TY? Gdzie TWOJE potrzeby, pragnienia, cele? To TY jesteś najważniejszą osobą w swoim życiu, dlatego nie warto rezygnować z siebie.
Pewnie myślisz, że jestem egoistką i masz całkowitą rację. Inwestuję w siebie, robię rzeczy które lubię i mogę z ręką na sercu powiedzieć, że dzięki takiej postawie lubię swoje życie. Lubię swoją pracę, studia, inne zajęcia.
Parafrazując Twoją wypowiedź: gdybym unikała wszystkiego, czego nie lubię, to w zasadzie w moim życiu niewiele by się zmieniło.

oczywiście tym wspominaniem zajmuje się moja teściowa.

Ok, vinnga, zdanie: "Gdybym unikała wszystkiego, czego nie lubię to w zasadzie niewiele więcej bym robiła w życiu oprócz siedzenia na netkobietach..." Zabrzmiało dla mnie jak: nie lubię swojej pracy, ludzi mnie otaczających, nie mam hobby i w ogóle, gdyby była możliwość, to bym tylko w internecie całymi dniami siedziała, a niestety takich osób też jest co niemiara!

Tak jest, zaczekajmy na autorkę

Ślimaczyco, nie zgodzę się z Twoimi wypowiedziami.

Są sytuacje, w których ''moje ja'' najmniej się liczy - jeśli Ty takich sytuacji nie masz, to jesteś egoistką nieprzystosowaną do życia w społeczeństwie.

Co byś zrobiła np. w mojej sytuacji - mój mąż ma brata, brat ma córkę, w maju owa mała ma komunię. Mąż jest chrzestnym. Ja nie przepadam za zlotami rodzinnymi, do tego ogólnie nie jestem zbyt rodzinna. Mam nie pójść i zrobić przykrość a) małej ''komunistce'', b) mężowi, c) szwagrom, d) reszcie rodziny? Czy warto ryzykować pretensje i konflikt, ''bo ja się źle czuję z jego rodziną''? ;-)

Są sytuacje, w których warto ustąpić. Właśnie ze względu na relacje międzyludzkie.

Ślimaczyca - trącą fałszem i zdaję sobie z tego sprawę ale czasem trzeba przełknąć gorycz i też się uśmiechnąć. Nie chcę stawiać mojego partnera w sytuacji, gdzie ma się za każdym razem tłumaczyć dlaczego mnie nie ma i to nie jest związane z męczeństwem. On czasem także występuje w niedogodnej dla siebie roli kiedy robi coś dla mnie a nie ma ochoty. Na tym polega partnerstwo moim zdaniem.

ad. A) Zapamięta, to bardzo inteligentna dziewczynka, mąż jest chrzestnym, jak wyżej wspomniałam, więc najważniejszą osobą zaraz po rodzicach. Ile pamiętam z własnej komunii? Wszystko.

ad. B) Mąż wie, że nie przepadam za takimi imprezami, co więcej, sam też ich nie lubi. Ale tu chodzi o jego chrześnicę i bratanicę w jednym, którą uwielbia i idzie tam dla niej. Dlatego też ja zrobię to dla niego i tam pójdę. On zrobiłby to samo dla mnie, zresztą były już takie sytuacje, np. Boże Narodzenie u moich dziadków.

ad. C) Układy mamy po prostu rodzinne. Spotykamy się praktycznie codziennie (pracujemy wszyscy w jednej, rodzinnej firmie). Czy się lubimy - nie wiem, ale na pewno się szanujemy.

ad. D) Właśnie to jest taka rodzina z tradycjami, wszyscy są ze sobą b. blisko. Każdy każdego zna i o każdego się troszczy. Dlatego moja nieobecność uderzyłaby wszystkich.

I tu nie chodzi o strach przed konfliktem. Nie chcę po prostu nikogo zasmucić swoją postawą. To tylko parę godzin, jedno popołudnie. Nic mi się przecież od tego nie stanie.

P.S Nie, dla mnie to nie byłby problem, bo wyznaję inne wartości. Co nie oznacza, że wszyscy myślą tak, jak ja.

Nie przejmuj się tym, że jesteś "tylko dziewczyną" a nie co najmniej narzeczoną mimo tych 3 lat. Ja mam to samo mimo stażu 8 lat i jak bym chciała z tego powodu czuć się gorsza przed rodziną lubego to już dawno z byle powodu i byle uwagi jaką ktoś powie zapadłabym się pod ziemię. Przykład - ktoś zwraca się do mnie, że no ty to masz fajną teściową na co kuzyn mojego odpowiada przy 10 innych ludziach głośno dobitnie i z satysfakcją, że najpierw to ona by musiała byc tą teściową a na to się nie zanosi. Trzeba się umieć odgryźć za wszystko w odpowiednim momencie a jak Cię lubią to czego się obawiasz. Nawet jak jesteś nieśmiała i nie masz żadnego tematu to jak raz za jakis czas pojedziesz i zaznaczysz swoją obecność nawet nie odzywając się zbyt wiele to bedzie to jak najbardziej na miejscu - milczenie bywa złotem a ci co za dużo mówią czasem są odbierani jeszcze gorzej - przykład z wzięty prosto z życia bliskiej mi osoby. A jak Cie lubią to już tym bardziej. Mówisz, że źle się czujesz siedząc i milcząc - pomysl że inni wcale nie muszą odbierać Cie z tego powodu źle. Poważni ludzie rozumieją, że są różne temperamenty. Nie musisz udawać kogoś kim nie jesteś a nawet nie powinnaś tego robić. Wykręcając się ciągle od spotkania możesz dopiero pogorszyć opinie o sobie, czasem trzeba zachować trochę pozorów.

Bardzo dobrze rozumiem Twój problem, ponieważ też nie jestem rodzinną duszą. Raczej trudno mnie nazwać nieśmiałą, dużo nawijam, ale wśród osób, przy których czuję się swobodnie. Rodzina mojego faceta jest tradycyjna, często mają jakieś "zloty rodzinne". Moja nie.

To nie jest tak, że nich nie lubię, wręcz przeciwnie. Chłopak jest starszy ode mnie 4 lata,a z rodziny najmłodszy. Zarówno jego rodzeństwo, jak i kuzynostwo to są ludzie 30+. Żeby nie było- jasne, że to są młodzi, ale nie ukrywajmy- jesteśmy na różnych etapach życiowych. Oni mają już ugruntowaną pozycję zawodową, rodziny. Ja jeszcze jestem studentką coś tam sobie dorabiającą. W dodatku jestem raczej nieufną osoba i do innych podchodzę trochę z dystansem. Jasne, że zawsze można coś pogadać na jakieś neutralne tematy, ale najnormalniej w świecie lepiej się czuję w gronie osób w wieku bardziej zbliżonym do niego.

Co do imprez rodzinnych. Pamiętam pierwszą, na którą mnie facet wyciągnął. Wtedy nawet długo się nie spotykaliśmy, a on mnie rzucił na głęboką wodę. Przynajmniej z 10 osób poznałam naraz. Oczywiście, byłam "gwoździem" programu mimo,iż wcale na to nie miałam ochoty. Każdy przecież chciał mnie "poznać", choćby z ciekawości. Co więcej, próbowałam się wykręcić z tej imprezy, ale chłopak wszystkim już powiedział, że będę i cóż zrobić? Ano, przeżyłam. Teraz mnie te imprezy już tak nie ruszają. Nie powiem, że je ubóstwiam, ale wiem, że facetowi zależy na tym, żebym z nim poszła. Tak, nieraz to usłyszałam z jego ust. On też  często robi dla mnie coś, na co nie ma ochoty tudzież idzie gdzieś, gdzie sam by nie poszedł, gdyby to od niego zależało.

Tak, całe życie się czegoś uczę. Choćby tego, że w związku trzeba szukać kompromisu. Raz na czas można przesiedzieć te kilka godzin i nawet się przenudzić. Jeżeli chcesz z tym facetem życie wiązać, to musisz sobie uzmysłowić, że bierzesz go z także w pakiecie z rodziną. Zdarzyło się, że nie przyszłam, nawet nie na jakąś wielką imprezę rodzinną, ale taką zwykłą popijawę rodzinną i już mój chłopak był zasypywany pytaniami typu "dlaczego x nie przyszła, może nas nie lubi bla bla". Tutaj też znowu ten "konflikt pokoleń" się pojawiał, bo nie każdy "wół pamięta, jak cielęciem był" i ciężko mu zrozumieć, że nie mam ochoty chlać w weekend, gdy jestem w środku sesji i za dwa dni mam poważny egzamin. Wiadomo, że wszystkich się nie da zadowolić i wcale nie mam takiego zamiaru. Trzeba do wszystkiego podchodzić z dystansem.

Myślę, że jednak trzeba docenić to, że ktoś bierze Cię pod uwagę i jesteś zapraszana. Szczególne, jeśli jest to jakaś ważna dla rodziny uroczystość. Fajnie byś się czuła, gdybyś była traktowana przez rodzinę chłopaka jak powietrze? Nie sądzę. Tak samo mnie "teściowa" na święta zaprosiła. Nawet by mi nie przyszło przez myśl odmówić. Pomijając fakt, że było bardzo przyjemnie, to taka odmowa zostałaby na pewno nie najlepiej przyjęta.

Jak już pisałam- jeśli wiążesz ze swoim facetem przyszłość, to kiedyś i tak wejdziesz w rodzinę. Nie da się ich wiecznie unikać. Chociażby na ślubie Cię dopadną.