Moja mama jest bezszczelna ! przepraszam ze tak mowie ale to prawda. Wchodzi na mojego facebooka lub na telefon i czyta moje wiadomosci a pozniej pyta sie mnie dlaczego tak napisalam, to nikogo nie powinno interesowac itp. Co ja mam zrobic ? nic jej to nie interesuje ze to moje prywatne rzeczy. Pomozcie mi co robic ?
Podobne tematy
Zmień hasło do Facebooka, załóż pin na sms-y w telefonie i nie podawaj ich mamie.
To wtedy na mnie z pyskiem ze daje haslo na telefon, po co takie cos zalozylam ? itd.
To jej powiedz, że jak chce takiej "otwartości", niech Ci da do poczytania własny pamiętnik.
Rozmowa, rozmowa, rozmowa.
Porozmawiaj z mamą i powiedz jej jasno że żądasz (masz prawo do takich żądań bo to jest podstawowe prawo do zachowania prywatności) zaprzestania takich praktyk. To są Twoje osobiste sprawy i nikt bez Twojego pozwolenia nie powinien czytać takowej korespondencji.
No chyba że coś nabroiłaś kiedyś, gdzieś tam... i teraz są tego konsekwencje. Mama czyta bo się obawia i lęka o Ciebie, żebyś znowu w coś nie wpadła???
też tak miałam rozmowy nic nie dawały
krzyki i groźby też nie
w koncu musiaął zaakceptowac stan zastany że wszędzie jest hasło
nie było to łatwe ale w końcu się udało
Zmień hasło i załóż kod pin na telefon. I powiedz mamie, że jak nauczy się szacunku do ciebie i twojej prywatności, to odblokujesz. Do tego czasu ma szlaban. Żeby dzieci musiały wychowywać rodziców...
Pamietam jak mnie mama szpiegowała..nie w necie ale potrafila mi zabrac tel na tydzien i czytac moje smsy,patrzyla w kontakty,odbierala polaczenia od moich znajomych, oczywiscie tez zakladalam hasla nic nie mowila i byla wkurzona ze nie moze szperac w mojej prywatności....do tej pory mam mannie z chowaniem tel pod poduszkę..nawet moj facet to zauwazył
Twoja mama jest bezczelna, owszem, ale Ty trochę tekst - tekst, że mama "z pyskiem" na Ciebie nie był za miły.
Pozakładaj hasła, których mama nie złamie, spokojnie jej powiedz, że sobie naruszania prywatności nie życzysz i haseł jej nie podasz, przetrzymaj jej narzekania i, o ile mieszkasz z nią lub/i jesteś na jej utrzymaniu, jak najszybciej się usamodzielnij. U niektórych rodziców trzeba wywalczyć sobie uznanie swojej dorosłości i niezależności, ale za tym muszą iść realne działania. Innymi słowy jeśli chcesz być traktowana jak dorosła, musisz zachowywać się i dbać o siebie jak dorosła.
No, chyba, że mama ma jakieś realne podstawy do takiego naruszania prywatności, np. miałaś problemy z prawem, z narkotykami, alkoholem, a mama z jakiegoś powodu boi się, że teraz się to powtarza. W takim wypadku podstawą jest szczera, SPOKOJNA rozmowa.
post przeniesiony
Witajcie drogie klubowiczki i klubowicze.
Powiem szczerze nie wiedziałam do kogo się zwrócić bo jestem bardzo zmęczona sytuacją ale zaczne od początku. Mam 28 lat a razem z moim partnerem zaczynamy żyć własnym życiem. Ale oczywiście jest jeszcze jedna osoba w moim życiu ktorej się to chyba bardzo nie podoba a mianowicie jak możecie się domyślec moja mama. Z moim obecnym partnerem mieliśmy różne wzloty i upadki ale wkońcu po kilku szczerych rozmowach planujemy przyszłość. Kiedy bylam sama moja mama zawsze przy mnie była, ze wszystkiego jej się zwierzałam, robiłam wszystko jak mi podpowiadała i obawiam się ze w pewnym momencie popełniłam błąd. Nigdy sie nie buntowałam, gdy wyrażałam swoje zdanie zawsze wybuchała że pyskuje i takie tam. Kontroluje mnie na każdym kroku, potrafi nawet wejść na mój komputer i "przypadkowo" przeczytac moje wiadomości, musze jej mówić o której wróce a jak późno wracam z pracy wypomina mi że jestem egoistką i nie mam na nic czasu. Nigdy nie powiedziała "dobrze że posprzątałaś" tylko zawsze słysze że nic nie robie a dom traktuje jak hotel. Kiedy sie pokłócimy zawsze potem są ciche dni. Gdy chce coś porobić potrafi mi to wyrwac z rąk i powiedziec ze ona robi wszystko lepiej i nie potrzebuje łaski zeby ktoś jej pomagał. Od pewnego momentu wole jeździć tylko do mojego partnera ponieważ jesteśmy sami i spokojnie możemy pobyć razem ale gdy nie wracam do domu zaczyna się dzwonienie co sekunde. Mój partner zna moją sytuacje ale boje się że przez wieczne konflikty z mama strace go a ona znowu będzie górą. Nie potrafie oderwać tej rurki pępowinowej a bardzo bym tego chciała.
Powiedzcie co moge robić bo moje argumenty do niej nie dochodza i nie chce mnie słuchać.
To wtedy na mnie z pyskiem ze daje haslo na telefon, po co takie cos zalozylam ? itd.
Może uważać, że jako twoja matka ma nad tobą władze i ty nie masz prawa jej odmówić czytania twoich wiadomości, bo ona w końcu twoją matką jest... Niektóre matki tak rozumują niestety.
post przeniesiony
malyna254 napisał/a:Od pewnego momentu wole jeździć tylko do mojego partnera ponieważ jesteśmy sami i spokojnie możemy pobyć razem ale gdy nie wracam do domu zaczyna się dzwonienie co sekunde. Mój partner zna moją sytuacje ale boje się że przez wieczne konflikty z mama strace go a ona znowu będzie górą. Nie potrafie oderwać tej rurki pępowinowej a bardzo bym tego chciała.
Powiedzcie co moge robić bo moje argumenty do niej nie dochodza i nie chce mnie słuchać.
Przestań mówić, a zacznij coś faktycznie robić. Powiedz, gdzie jesteś, powiedz że mną nie wydzwaniać, a jak nie posłucha, to wyłącz telefon.
Poza tym masz 28 lat. Ile jeszcze chcesz mieszkać z mamusią? Podejrzewam, że jesteś od matki mocno uzależniona. Polecam książkę pt Matki które nie potrafią kochać. Znajdziesz tam sporo porad.
13 2020-07-06 08:55:12 Ostatnio edytowany przez Winter.Kween (2020-07-06 08:58:02)
Dlatego, ze jestes w moim wieku to jakos mnie to z lekka zaszokowalo ![]()
Az nie wiem czy chce na Ciebie przewrocic oczami czy tez wspolczuc. Nie mieszkam z matka od 10 lat i przez te 10 lat tyle sie stalo, ze czuje sie jakby to bylo 30. Nie wyobrazam sobie takiej sytuacji w takim wieku. To sa problemy nastolatka...
Masz prawie 30 lat, a musisz matce mowic o ktorej wracasz? Macie klotnie jak sie mialo w wieku nastoletnim?
Nie szkoda Ci tak zycia? Nie wolalabys przez ta ostatnia dekade poznac wzloty i upadki zycia samodzielnego? Nie chcialabys miec przygod i zmienic sie jako czlowiek? Zamiast tego Ty zyjesz w jakims zatrzymanym nastoletnim stanie. Trudno nawet tutaj cos poradzic jako, ze sposob w jaki wyglada Twoja relacja z matka (nie samo mieszkanie pod jednym dachem) to sa problemy, ktore z pewnoscia zrozumialaby jakas 17 latka, ale juz Twoim rowiesnikom moze byc ciezej.
Nie mowie tego, zeby Ci dokuczyc. Nie jestem w tym obiektywna, ale jak chcialam postawic sie na Twoim miejscu i w Twojej sytuacji to pierwsze co pomyslalam to 'Matko! Przeciez ostatnia dekada mojego zycia samodzielnego to byl najlepszy czas i teraz to wszystko mialoby zostac zredukowane do siedzenia w domu z mama?'
to zmień hasła a na telefon załóż kod ![]()
Matka nie dojrzała do tego, żeby Cię wypuścić z gniazda, Ty nie dojrzałaś do tego, żeby z niego wyfrunąć. Obie macie jakieś korzyści z tej sytuacji, jednak jest tak, że miło mieć kogoś, kto się tak przejmuje, a samodzielność (a także samotność bez dzieci) są trudne, niepewne, to nowe, nieznane, kto wie, może niebezpieczne, lepiej niech zostanie tak jak jest...
Dopóki nie wylecisz z tego gniazda, to się nic nie zmieni, ona Cię z niego nie wypchnie.
Mnie osobiście pomogło odnalezienie mojej matki wśród kilkunastu typów w książce "Toksyczni Rodzice" Susan Forward i przeczytanie danego rozdziału. Wiele daje do myślenia, dlaczego dany człowiek się tak zachowuje i jakie to może mieć skutki dla dorosłych, a nawet już starych dzieci.
Sama jestem MATKĄ już dorosłego syna:-)) ale przenigdy nie "plądrowałam" syna komórki, nie "przeglądałam" Jego komputera..
Uważałam zawsze, że to DOROSŁY człowiek i że ja na Jego miejscu też bym nie chciała żyć w wiecznej CENZURZE..
Syn mieszka ze mną, pracuje lecz nie uważam w tym nic zdrożnego. Miał swoje "wyjścia" z domu.. gdy pracował poza miejscem zamieszkania (nigdy nie zabraniałam).. dziś są jednak trudne czasy i nie zawsze dobrze się poukłada..
NIGDY nie wybierałam mu znajomych, przyjaciół czy w wyborze dziewczyny oraz nigdy nie komentowałam wyborów.
Mam dobre relacje z synem (tak przynajmniej uważam).. czy mi się zwierza? myślę, że ma swoje słodkie tajemnice jak każdy człowiek.. ja to szanuję... szanuję tak jak ja chciałabym być szanowana.
Syna wychowywałam sama, jako jedynak. Myślicie, że nie drżę ze strachu gdy późno nie wraca?? Myślicie, że serce się nie rozdziera gdy coś mu się nie układa??
Trzeba być MATKĄ by to zrozumieć...
Cieszę się, że NIGDY nie musiałam się za syna wstydzić i kibicuję Mu z całego serca aby tylko z sukcesami kroczył swoim życiem.
Również uważam, że w relacjach najważniejsza jest ROZMOWA.. u mnie przynajmniej zawsze taka była.