Szczęśliwe związki (ale wszyscy mają wady)

Jest cała lista rzeczy, które skreślają dla mnie mężczyznę i których bym nie akceptowała:
- wyznawanie jakiejś religii
- cichy i spokojny (musi być energiczny i gadatliwy)
- pesymizm
- niskie zarobki
- brak poczucia humoru
- nałogi
- niskie libido
To w sumie takie najbardziej istotne, bo jest jeszcze masa pomniejszych cech, których nie zaakceptowałabym. A co do wad mojego partnera to pewnie, że ma. Niektóre  w zależności od sytuacji mogą być wadą lub zaletą, a inne jakoś zneutralizowałam albo zaakceptowałam. W sumie to nie ma takiej wady, która doprowadzałaby mnie do szału. Raczej to są pomniejsze wady, które mnie irytują mniej lub bardziej, w zależności od mojego humoru. Ale generalnie jest tak, że przy regularnym seksie mało co mnie drażni w partnerze. Mogę wymienić kilka wad, które czasami drażnią, a czasami śmieszą:
- ciągle mu się wydaje, że da radę wstać o 5 rano. Codziennie nastawia budzik, który co 15 minut  dzwoni, a on go przestawia aż do 11, kiedy w końcu wstaje. Kiedy tłumaczę mu, że bez sensu codziennie to robi, skoro nigdy nie wstał, to zarzuca mi, że go nie wspieram
- czasami ma fantazję, by umyć okna w ogrodzie zimowym. Ta fantazja dopada go najczęściej, gdy pogoda jest nieadekwatna do pomysłu mycia okien. Do tego po "umyciu" okna wyglądają gorzej niż przed. Ale on potem chodzi dumny jak paw i czeka na pochwałę. Oczywiście muszę poprawić po nim te okna, bo kiedy rano wstaję i piję kawę w ogrodzie zimowym, to zastanawiam się czy za oknem jest mgła, czy to tylko wina "umytych" okien. Poprawiam oczywiście w wielkiej konspiracji, żeby nie urazić męskiej dumy. Potem słyszę tylko "ale coś inaczej te okna wyglądają"
- nie wierzy w żadne przepisy kulinarne. Uważa, że najlepsza potrawa to potrawa na bogato, kiedy wrzuca się wszystko, co jest w lodówce/pod ręką. Czasami różne interesujące rzeczy mu wychodzą, ale najczęściej jednak marudzi, że niedobry obiad ugotował i muszę gotować drugi, żeby głodny nie chodził
- nigdy nie chce mu się wstawiać naczyń do zmywarki
- kiedy ma do rozwiązania w pracy jakiś skomplikowany problem, to potrafi cały dzień nie wypowiedzieć ani słowa, dopóki nie wymyśli rozwiązania. Potem się rozgaduje i "nadrabia" ten czas tak, że do 5 rano muszę siedzieć i słuchać
- wydaje mu się, że dobrze orientuje się w terenie. Kiedy jedziemy samochodem gdzieś dalej, to nie chce korzystać z GPSa, bo uważa, że sam lepiej trafi. Później lądujemy w jakichś dziwnych miejscach
- wiele rzeczy robi na raty, bo zamiast skończyć jedno, to zaczyna robić coś innego (np. skręca szafę przez kilka dni, rozwiesza pranie przez 2 godziny)
- nie ma pamięci do dat i potrafi złożyć mi życzenia w jakichś dziwnych dniach, kiedy zupełnie nie wiem o co chodzi. Nie uznaje oczywiście ustawiania przypomnień czy powiadomień, a kiedy nie trafia z życzeniami, to zawsze mówi "przecież ja zawsze dobrze Ci życzę"
- często w porywach nadmiernej ekscytacji zdarza mu się podrzeć moje ubrania, które są dość delikatne. Na początku to było fajne, ale przestaje takie być, gdy trafi na moją ulubioną bluzkę, której już nigdzie nie kupię (a niestety mam sentymentalny stosunek do ubrań)
To tak pół żartem, pół serio, bo jednak większość tych wad mnie bawi, ale czasami rzeczywiście dana sytuacja potrafi zirytować.

Chyba tutaj nie ma więcej szczęśliwych związków...

cslady, tak z ciekawości, czyli ty jesteś energiczną, gadatliwą, optymistycznie nastawioną kobietą z dobrymi zarobkami, którą cechuje poczucie humoru, brak nałogów oraz wysokie libido??

Dzięki za odpowiedź. Jeśli chodzi o powód to zgadłaś, a pytam bo ostatnio zauważyłam kilka sytuacji o schemacie 2x letnia niewysoka, niezbyt zaradna, z niewielkimi zarobkami/brakiem takowych oczekująca wysokiego, zaradnego partnera, który byłby w stanie utrzymać nie tylko siebie, ale także i ją. Stąd też, zaczęłam się zastanawiać czy to nie jakaś plaga.

Oczekiwać cudów to sobie można, ale taki mężczyzna nie zainteresuje się letnią, niezaradną kobietą. Faceci też miewają oczekiwania z kosmosu w stosunku do tego, co sami mogą dać. Tacy ludzie szkodzą tylko i wyłącznie sobie. Ja u kobiet mniej zauważam takich zachowań, a u mężczyzn więcej. Każdy przeciętniak pod względem zarobków i urody nagle chce mieć kobietę, którą do tego sam ocenia w skali 1-10 i która nie może być poniżej 8. A takie miss nie zwracają uwagi na przeciętniaków, frustracja narasta, a "kobiety są złe, głupie i rozkładają nogi tylko przed przystojniakami".

A jeszcze co do wad, to nie do końca się zgodzę z Hekaterine. Zgodzę się z tym, że tolerowanie jakichś pomniejszych wad zależy od człowieka, bo różnym ludziom różne rzeczy przeszkadzają mniej lub bardziej. Ale są wady, których żadna kobieta nie powinna tolerować, np. bicie, alkoholizm, nie słuchanie jej, nie liczenie się z jej potrzebami, roszczeniowa postawa itp. Tolerowanie tego typu wad to nie miłość, tylko uzależnienie albo desperacja.

W takim razie w pełni się zgadzam. Smutne jest tylko to, że nie wszystkie kobiety tak uważają i wybaczają tego typu wady.

Fajny temat, i fajnie napisane, Benita72 Wielu dziewczynom młodym, i starszym pewnie też, wydaje się że związek, miłość to bajka, ideał, cud, miód i orzeszki bo tak pokazują bajki czytane dziewczynkom, że przyjedzie książę, uratuje je i od tej pory wszystko już będzie dobrze i będą żyli dlugo i szczęśliwie. Na to nakładają się obserwacje nieszczęśliwych małżeństw czy to rodziców czy z bliskiej lub dalszej rodziny. I jako to pogodzić? Sama miałam z tym trudność.

Podstawą jest uczucie, miłość, ,namiętność,zaangażowanie, decyzja, że z tym człowiekiem chcę być i pamiętanie o tym, dlaczego tak kiedyś zdecydowałam. A wady? U nas całe mnóstwo:

Ja: bałaganiarstwo, brak konsekwencji, zmienne nastroje, zbytnia pobłażliwość wobec dziecka, zapominalstwo, rozrzutność, nie dbanie o rzeczy, zbyt duży optymizm i brak realzmu itp

On: czepianie się o drobiagi (typu czemu to leży tu a nie tam haha czasem przeklinanie, wpadanie w złość, zbytnia surowość wobec dziecka, nie przyznawanie się do błędu, upór, zbytnie przywiązanie do przedmiotów, tworzenie czarnych scenariuszy itp,

Pomimo tych różnic i wad, tworzymy zgrany zespół, kochamy się, uzupełniamy i pomagamy sobie. Mamy zgodność w sprawach światopoglądowych, politycznych, wspólną wizję przyszłości, lubimy tak samo spędzać czas wolny.

I tak jak napisała benita, staramy się pracować nad tym, co irytuje partnera, ja sprzątam więcej, on gryzie się w językzanim rzuci mięsem itp.

Absolutnie, związek to wzajemny szacunek

Ani ja ani mój facet nie jesteśmy chodzącymi ideałami. On jest bałaganiarzem, zamartwia się bezproduktywnie nad każdą głupotą, nie pamięta co gdzie położył i kompletnie brakuje mu taktu w towarzystwie. Ja za to jestem upierdliwą pedantyczką, nie uzewnętrzam uczuć zbyt często, wszystko przeżuwam w milczeniu i za dużo uwagi poświęcam swojemu wyglądowi. Mimo to od lat ze sobą żyjemy, nie tyle w spokoju, co bardzo szczęśliwie Po prostu nauczyliśmy się tak koegzystować, że powyższe pierdoły nie mają dla nas znaczenia.

Zaznaczam jednak, że tolerować jestem w stanie TYLKO takie wady, które są głupstwami, natomiast gdyby mój partner chlał, dawał w żyłę, uprawiał hazard, miał napady wściekłości, bił czy poniżał, to jego miejsce byłoby już daawno za drzwiami.

Absolutnie pełna zgoda w tym.

Są jednak kobiety, zwykle zresztą w toksycznych związkach, które powyższe zachowania określają jako wady, no bo przecież jak nie pije to jest "do rany przyłóż człowiek", a to chlanie to tylko taka jedna jego słabostka...