Mam problem, który siedzi w mojej głowie już od jakiegoś czasu i zdecydowałam się o nim napisać, bo wiem, że jest tutaj wiele wartościowych osób, które mogą mi coś doradzić. Miałam kiedyś bardzo dobrą przyjaciółkę. Widywałyśmy się niemal codziennie, wspólne wyjazdy, wyjścia do kina itd. Bardzo dobrze się rozumiałyśmy, a kiedy popadła w pewne problemy, cały czas byłam obok, aby jej pomóc. Z czasem zdecydowała się na wyjazd z kraju, bo nie potrafiła sobie w Polsce znaleźć miejsca. Jako, że była dla mnie ważna pisałam do niej prawie codziennie i starałam się utrzymywać kontakt. Wydawało mi się, że wszystko jest ok, bo rozmowy nie różniły się od tych, które prowadziłyśmy tutaj w Polsce. Wszystko zmieniło się jednak, kiedy na jakiś czas przyleciała do kraju. Chociaż wspólnie zaplanowałyśmy kilka dni w trakcie których mogłybyśmy się spotkać to raz nie przyszła, później nie odbierała telefonów, aż w końcu po moich wielu próbach udało nam się zobaczyć na trochę, przed samym jej odlotem. Nie oczekiwałam, że będzie mi poświęcać każdą minutę tutaj, bo wiem, że każdy ma swoje życie, jednak wydaje mi się, że jak już się ma bliską przyjaciółkę, to chce się z nią spotykać jak najczęściej. W szczególności jak jest możliwość zobaczenia się po dłuższym czasie. Z rozmowy z nią wywnioskowałam również, że Polska to już dla niej daleka przeszłość. Stąd moje pytanie, czy warto walczyć o taką przyjaźń ? Kiedy to mam wrażenie, że tylko ja się staram ? Co o tym myślicie ?
Podobne tematy
Ona fizycznie i mentalnie jest już tam. Myślę, że raczej odpuść.
Wygląda na to, że dla niej Ty też należysz do przeszłości. Możesz teraz z perspektywy spojrzeć na tą Waszą przyjaźń czy przypadkiem nie była jednostronna.
Też uważam, że dla niej coś już powoli się skończyło.
Możliwe, że to Ty podtrzymywałaś wszystko do tej pory.
Jeśli chcesz możesz jeszcze zaczekac, nie nalegaj na kontakt, wstrzymaj się z pisaniem.
Zobaczysz, czy ona pierwsza będzie się odzywac, czy spasuje.
W przyjazni myślę, że można wiele pokonac. Nieważne są nawet jakieś kilometry.
Jeśli komuś bardzo zależy, to zrobi wszystko, żeby znaleśc czas dla tej drugiej osoby.
Też myślę, że warto przestać się z nią kontaktować na jakiś czas i sprawdzić czy czas spędzany za granicą tak ją pochłania, że nie ma zupełnie czasu, czy może jednak znajdzie chwilę i się z Tobą skontaktuje. Jeśli się odezwie to to wykorzystaj, porozmawiaj z nią na spokojnie, ale nie naskakuj. Dajcie sobie czas - a jeśli to nie pomoże, no to niestety... nic więcej nie będziesz mogła zrobić.
Wiesz.. Te przyjaźnie które były naprawdę prawdziwe- przetrwaly w moim życiu, inne okazały się błędem, błędem i jakimiś pomylkami.... Co więcej, teraz tzw przyjaciółką, robi mi rzeczy od których włos się jeży na głowie. I taki mój wniosek, ze tylko to, co prawdziwe, szczere z dwóch stron może prze trwać, w innym przypadku, wszystko szlag trafia... I idzie się zalamac.... Pozdrowka 
- Marianna44
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
myślę, że jeśli to prawdziwa przyjaźń to przetrwa i ty nie wytrzymasz i i tak powalczysz, a jak odpuścisz to będzie świadczyło o twojej intuicji
Szkoda trochę takiej przyjaźni. Myślę, że na chwilę bym przystopowała, dała czas na rozwinięcie się sytuacji. wiem, że mimo odległości można podtrzymywać przyjaźń, jednak wymaga to chęci i zaangażowania obu stron. Na odległość trudniej jest też zauważyć niektóre sprawy. Jednak jeśli znacie się już tyle lat nie przekreślałabym od razu tej znajomości.
9 2015-03-18 02:34:50 Ostatnio edytowany przez magg99 (2015-03-18 02:38:45)
- magg99
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
Mam problem, który siedzi w mojej głowie już od jakiegoś czasu i zdecydowałam się o nim napisać, bo wiem, że jest tutaj wiele wartościowych osób, które mogą mi coś doradzić. Miałam kiedyś bardzo dobrą przyjaciółkę. Widywałyśmy się niemal codziennie, wspólne wyjazdy, wyjścia do kina itd. Bardzo dobrze się rozumiałyśmy, a kiedy popadła w pewne problemy, cały czas byłam obok, aby jej pomóc. Z czasem zdecydowała się na wyjazd z kraju, bo nie potrafiła sobie w Polsce znaleźć miejsca. Jako, że była dla mnie ważna pisałam do niej prawie codziennie i starałam się utrzymywać kontakt. Wydawało mi się, że wszystko jest ok, bo rozmowy nie różniły się od tych, które prowadziłyśmy tutaj w Polsce. Wszystko zmieniło się jednak, kiedy na jakiś czas przyleciała do kraju. Chociaż wspólnie zaplanowałyśmy kilka dni w trakcie których mogłybyśmy się spotkać to raz nie przyszła, później nie odbierała telefonów, aż w końcu po moich wielu próbach udało nam się zobaczyć na trochę, przed samym jej odlotem. Nie oczekiwałam, że będzie mi poświęcać każdą minutę tutaj, bo wiem, że każdy ma swoje życie, jednak wydaje mi się, że jak już się ma bliską przyjaciółkę, to chce się z nią spotykać jak najczęściej. W szczególności jak jest możliwość zobaczenia się po dłuższym czasie. Z rozmowy z nią wywnioskowałam również, że Polska to już dla niej daleka przeszłość. Stąd moje pytanie, czy warto walczyć o taką przyjaźń ? Kiedy to mam wrażenie, że tylko ja się staram ? Co o tym myślicie ?
Kilka razy sprawdziłam, czy to nie ja napisałam ;D dlatego, że idealnie Cię rozumiem. Nawet już gdzieś tutaj wspomniałam między wierszami o tym. Otóż...byłyśmy jak siostry, inni mówili na nas papużki nierozłączki, wiedziałyśmy o sobie wszystko, . Byłysmy przy sobie w płaczu, w chwilach beztroski, złamanego serca i wychodzenia na prostą. Cieszyłyśmy się sobą- to było czuć, to było wręcz namacalne. Aż pewnego dnia nagle, wyjechała za granicę... Musiała. Był płacz, niedowierzanie, histeria, że tak nagle i że będziemy tak daleko od siebie... na nie wiadomo ile. Przeżywałyśmy to.. Ona do tego z tego powodu, że czekało ją nieznane.
Przez jakiś czas bardzo aktywnie kontaktowałyśmy się internetowo. Ale przyszło to czego się obawiałam najbardziej- coraz rzadszy kontakt. Jednego dnia pół nocy przegadałyśmy , a za jakiś czas nie mogłam jej namierzyć. Później to zaczynało się pogłębiać. Nie mogłam się skontaktować. Pewnego dnia dowiedziałam się, że jest w ciąży. Poznała chłopaka i tak się potoczyło....Kontakt znowu powrócił. Czasy ciąży, samotnego jej siedzenia w domu...dzieliłam z nią ten czas. Poród , pierwsze zdjęcia córeczki - Cieszyłam się, wspominałyśmy jak to było kiedy wyobrażałyśmy sobie jak to będzie kiedy zostaniemy matkami, a tutaj niespodziewanie stało się to . Ale to było wspominanie z uśmiechem, lekką melancholią w sercu, że tak nas rozdzielił czas, jednak wydawało mi się, że w dalszym ciągu potrzebujemy siebie.
Z ojcem dziecka róznie było, jednak w końcu są razem , ale od paru miesięcy nie mam z nią żadnego kontaktu. Rozumiem, że dziecko pochłania bardzo dużo czasu- zrozumiałe, że ona już żyję innym życiem, odnalazła tam swoje miejsce, dom. Ale jednak boli, że zwykłe "cześć, co słychać?" potrafi być trudnym pytaniem, na które nie może się zdobyć, żeby odpowiedzieć. Zaczęłam się bać, że coś się stało, czy jej tam dobrze... Ale jednak był moment, że odpowiadała coś w stylu "taaak, ok, idziemy na spacer" . Kiedy widziałam, że jest na skype czy gdziekolwiek,gdzie można się porozumieć.. odpisywała mało wylewnie, na określone pytanie, nie kontynuując rozmowy. Była niedawno w Polsce. Nie zadzwoniła, nie dała znaku, choć wiedziała, że tak bardzo bym się ucieszyła. Chciałam poznać jej córeczkę - miałam być chrzestną . To wszystko słowa... tylko słowa. Widze jednak, że tam, u siebie ma nowe grono znajomych, potrafi będąc mamą - pogodzić i jedno i drugie. Ze mną , przez glupi komputer nie umiała. To jest przykre i bolesne. Mam na biurko nasze zdjęcie, ale patrząc na nie odczuwam okropną bolesną pustkę. Bo te uśmiechy, okazują się tylko iluzją.
Ale wiesz co... Walcz, póki tylko możesz to walcz. Kiedy uznasz, że nie ma sensu. - poczujesz to i nie będziesz miała innego wyjścia, jak odpuścić.