Prezenty od innych mężczyzn.

Dla mnie to nie wygląda jak żerowanie na nim, tylko jak zwodzenie go i dowartościowanie się jego zainteresowaniem, bo Twój chłopak ma do Ciebie olewczy stosunek. Powiedział Ci, że Cię kocha, więc to chyba wyraźna oznaka, że chce przekroczyć granicę przyjaźni. Mogłaś mu tłumaczyć, że dla Ciebie tylko przyjaźń, ale Twoje czyny mówią coś innego niż słowa, bo jednocześnie przyjmujesz kwiaty, prezenty i zaproszenia na randki. Jeśli on Cię kocha, to nie wróżę przyszłości tej przyjaźni, bo on zawsze będzie próbował, a Ty go po prostu zwodzisz, bo mu na to pozwalasz. Problemem nie jest tu przyjmowanie prezentów od innych mężczyzn, bo ja sama przyjmuję. Problemem jest przyjmowanie prezentów od tego konkretnego mężczyzny, który Cię kocha, bo jego prezenty i płacenie za kawę to zaloty, a nie zachowanie przyjaciela.

My się znamy od gimnazjum, wtedy pierwszy raz dowiedziałam się, że coś do mnie czuje. Widywaliśmy się przez lata z różną częstotliwością. Stawiałam słownie karty jasno, ale macie rację - czyny tu mówią coś innego. Przez ten czas nasze relacje były różne, gdy miał dziewczynę, nie pomyślałabym ani na moment, że może coś do mnie mieć. I szczerze sądzę iż nie miał. Teraz od roku jest wolny, widujemy się bo lubię czasem po prostu z kimś gdzieś wyjść, choćby na zwykły spacer. I masz babo placek, znowu. Nie chcę go odtrącać bo po prostu go lubię, ale czy fakt, że on "lubi mnie" w inny sposób zmusza mnie do tego? Nie mogę jakoś inaczej mu uświadomić, że możemy się widywać, ale na innych warunkach? I jak to osiągnąć? Nie wydawało mi się dziwnym jeśli nie widzieliśmy się dwa, trzy miesiące i zaciągną mnie na kawę. Wtedy nie widziałam nic w tym złego. Teraz to bardzo nie w porządku, gdy bardzo nabrało na częstotliwości. Czy jest tu różnica otrzymywania prezentów z takiej okazji jak wczoraj, a np. dniem kobiet? Urodzinami? Kiedy mogłabym je przyjąć i to byłoby normalne, a kiedy nie? Czy jego uczucia wykluczają wszystko?

Dlaczego nie jestem zainteresowana "przyjacielem"? Szczerze powiedziawszy, sądzę, że jego zachowanie jest kapkę desperacją i usiłuje się zaczepić o związek. Często żalił mi się na samotność, że mu kogoś brakuje, chodził nawet po rozstaniu ze swoją ostatnią dziewczyną do lekarza. Może i on mnie lubi, ale na bank idealizuje. Nie sądzę aby te uczucia były takie silne, on dopiero je stopniowo budzi, nakręca. Kolejny powód, to, to, że nie ma między nami chemii. Nie ten charakter. Nie pociągają mnie jego niesmaczne żarty, gdy przy każdym spotkaniu wspomina o piep**eniu, męskich szminkach, odchodach. Opowiada czasem głupoty nie z tej ziemi, że np. w parku koło nas jastrzębie porywają yorki. Z przyjaciółką zastanawiałyśmy się kiedyś czy on nie ma schizofrenii. Nie podoba mi się jego podejście do mnie, to idealizowanie, zagłaskiwanie. Ja potrzebuję kogoś kto mi powie, gdy coś robię źle, a nie obsypie lukrem. Potrzebuję kogoś kto czasem skłoni do myślenia, popchnie w dobrym kierunku, a nie przytaknie bo wszystko co ja zrobię jest najlepsze. Lubię widzieć swoje wady i nad nimi pracować. Ktoś taki jak on mi to uniemożliwia. Brakuje tu również jakiegokolwiek pociągu fizycznego.

Odnośnie mojego obecnego. To też był przyjaciel (i to kolejny morał - nigdy nie wiązać się z przyjacielem bo się go końcem końców straci jeśli związek nie przetrwa), zakochany we mnie od 10-11 lat. Sądzę, że jego uczucie było znacznie bardziej realne czego dowodów miałam naprawdę nie mało. Po roku związku, mimo to, znudziłam mu się. Nie zawsze był du**iem.

Ja mam 23, on jest rok młodszy. Niemniej jak siebie lustruję ostatnio, robię naprawdę masę głupot. W moim życiu podziało się sporo rzeczy. Kiedyś byłam jak sądzę mądrą osobą, potem żyjąc w ciągłych absurdach, paradoksach, dałam się wciągnąć w te gierki. Straciłam grunt pod nogami. Chcę go odbudować. No i zaczynam zmiany od siebie. Później poukładam sprawy z chłopakiem, które mają się tak, a nie inaczej. Temu proszę o rady, żeby ktoś mądry właśnie mi co nieco rozświetlił w głowie

Chciałam tu zaprzeczyć pojęciu "randka". Nigdy na takowej z nim nie byłam, chyba, że uważasz, że każde wyjście z osobą płci przeciwnej nią jest. Mówisz, że moja chęć wyjścia gdzieś z kimś jest efektem tego, że mój chłopak mi tego nie daje. Nie, daje - owszem, ale nawet gdyby dawał, nie rozumiem podejścia, że nie mogę spotykać się z nikim innym? Mój chłopak ma być jedyną osobą z którą spędzam wolny czas? To troszkę toksyczne. Chyba, że po prostu z grona znajomych absolutnie wykreślasz u siebie osoby płci przeciwnej. Tu przyznam rację, popełniam błąd pozwalając mu zachowywać się jak mój chłopak. I to zamierzam zmienić, ale wydaje mi się, że mimo wszystko wyjście od czasu do czasu na spacer nie jest niczym złym.

W ostatnich zdaniach nie zrozumiałam przesłania. Chłopak macho, który olewa i przyjaciel, który mnie idealizuje. Nie chcę mieć chłopaka, który traktuje mnie w podobny sposób. Jednak jak już wspomniałam, sprawami z nim związanymi zajmę się później. Przyjaciel zaś to przyjaciel. Posiadanie chłopaka wyklucza posiadanie przyjaciela?

Tak, posiadanie chłopaka wyklucza posiadanie przyjaciela, który Cię kocha. Z jego perspektywy to jest randka z powodów, o których już pisałam. Dla Ciebie może nie być. Ja się spotykam sam na sam z innymi mężczyznami i to nie są randki, ale ci mężczyźni mnie nie kochają. Często oni za mnie płacą, ale na następnym spotkaniu ja płacę za nas. Gdybym jednak spotykała się sam na sam z zakochanym we mnie facetem, przyjmowała od niego kwiaty i pozwalała za siebie płacić bez wzajemności to tak, to byłaby randka. Możesz się spotykać ze znajomymi i generalnie z mężczyznami, ale z takimi, którzy faktycznie traktują Cię jak kumpelę. Daj spokój temu biednemu chłopakowi, nie trać jego czasu i niech sobie znajdzie kobietę, która będzie chciała z nim być.

Napisałam, że "chcesz" macho trochę jako skrót myślowy. Chodzi mi o to, że bardziej Cię pociąga taki niedostępny i niegrzeczny typ niż ten biedny, kluchowaty, zdesperowany przyjaciel, który chce Ci "sprawiać radość". Taki typ faceta ciężko zmienić, ale życzę powodzenia i poukładania Waszych spraw.

No ale w tym momencie zachowujesz się egoistycznie i do tego jak klasyczna definicja wampira emocjonalnego. Tym bardziej, że tych facetów, którzy "coś do Ciebie mają" jest więcej. Fajnie, że nad sobą pracujesz i się starasz, ale zacznij od tego, żeby nie wykorzystywać innych ludzi. Zawsze możesz nawiązać nowe, zdrowe znajomości, bo te są toksyczne dla zakochanej w Tobie osoby. Tego przyjaciela traktujesz instrumentalnie, jak przedmiot służący do poprawy Twojego samopoczucia. Zależy Ci tylko na własnym dobrym humorze i żeby przyjaciel zawsze Cię wspierał. Nie zadajesz sobie trudu, żeby pomyśleć jak on się z tym czuje, bo ani razu nie zwróciłaś tu na to uwagi. Tutaj na forum są historie chłopaków, których zwodziły kobiety takie jak Ty. Możesz sobie znaleźć i poczytać jak to wygląda z drugiej strony.

Ale Ty jedno mówisz, a robisz kompletnie coś innego! Myślisz, że jak będziesz tylko mówić, to Twoje podłe zachowanie jest usprawiedliwione, bo przecież Ty mu powiedziałaś? Jesteś wampirem emocjonalnym, ponieważ traktujesz ludzi instrumentalnie i służą Ci do pocieszania, rozweselania Cię itp. A czy go naprawdę lubisz, to szczerze wątpię. Zgadzam się z tym, co napisała wcześniej Szarlotkanagorąco, że przyjaciółka nie mówi o swoim przyjacielu tak, jak Ty tutaj pisałaś. Ani razu nie przejawiałaś tutaj żadnej troski o niego, a jedynie się tłumaczysz, że przecież mu powiedziałaś! Przekleję Ci część definicji wampira: "Wampir emocjonalny traktuje ludzi instrumentalnie. Odczuwa wewnętrzną pustkę, więc tworzy relacje w taki sposób, żeby uzależnić innych od siebie. Nie potrafi obdarzyć partnera dojrzałym uczuciem. Zaburzone relacje charakteryzują się tym, że wampir emocjonalny nie tylko nie szanuje, ale i nie wyczuwa granic drugiej osoby; wiecznie żąda wsparcia dla siebie, ale sam nie umie go dać drugiej osobie. W relacji skupia się wyłącznie na sobie, nie jest zdolny do empatii i przyjmuje postawę roszczeniową. Świat musi kręcić się wokół niego." Zastanów się nad tym, bo z Twoich postów niestety wyłania się taki obraz.

Tak, to już inna sprawa, ale on może po prostu ma nadzieję, że z czasem ona zmieni zdanie, bo przecież się zgadza na prezenty, kwiaty i częste spotkania. Do tego pewnie narzeka na swojego faceta i nadzieja gotowa.

To pogrubione jest właśnie przyczyną tego że oszukuje i ją i siebie.

Mimo to, to boli. Nie chciałam ranić osoby, która o mnie dba. Nie chciał źle, przesadzał po prostu... nie zrozumiał. Czy ja takim sposobem nie odepchnę od siebie każdego, komu na mnie zleży? Pozornie to dobrze. Ale czy faktycznie...? Ktoś jest. Chce być. Ja mówię "nie".

Jak już wspominałaś, jestem wampirem energetycznym więc to raczej nie przejdzie

Skąd ta ksywa ?...Wiem że nie chcesz nosić spodni ale czy oczekujesz partnerstwa czy dominacji ? Jeśli tego drugiego to licz się z tym że w 88% masz gwarancję zdrady(i 80% powtórnej gdy wybaczysz) a praktycznie na 100% masz gwarancję kiepskiego ojca ale dobrego DLA CIEBIE kochanka
Statystyki są bezlitosne.

Oczywiście, że partnerstwa. Skąd w ogóle taki pomysł? Często jestem nazywana "księżniczką". Mam strasznie idealistyczne spojrzenie na świat, takie wręcz infantylne i bajkowe pewnie powiedziałoby wielu. I tak, o.