Help! Kolejny raz miłość "" przejdzie sobie bokiem...

Witam!
Może mężczyźni albo nie mężczyźni, ale ktoś znający się na psychologii powiedziałby mi co jest grane. W pracy w której jestem od miesiąca (służba zdrowia) (obecnie choruję) jest też pewien starszy ode mnie chyba rok chłopak, on jest lekarzem, ja również jestem po um. To moja pierwsza praca, pierwsza poważniejsza. Na początku ciężo mi było się odnaleźć, ale z dnia na dzień rozkręciłam się trochę. Z nim złapałam od razu dobry kontakt, w zasadzie on od razu zaproponował, zebysmy przeszli na Ty, jako, ze pewnie nie jest między nami znacząca roznica wieku (chyba podał mi ile on ma lat). Nie pracuję bezpośrednio z nim, bo jesteśmy na innych stanowiskach, ale widywaliśmy się bo jakby trochę ze sobą współpracujemy (taki charakter pracy). Na początku nie zwróciłam na niego uwagi, nie spodobal mi się jakoś. natomiast nawet nie wiem w którym momencie to się zaczęło. Otworzyłam na niego oczy, bo miałam jakos od razu do niego większe zaufanie, a on też chętnie pomagał. Wychodził naprzeciw żeby zorientować się o co chodzi, nawet kiedy miałam sprawę do kogoś innego. Nie wyglądało to tak, jakby był wscipski, raczej jakby chciał pomóc. Tak samo, kiedy ktoś coś dla mnie zostawił, on gdy mnie zauważył, zawsze podawał. Zawsze na korytarzu się uśmiechał i zatrzymywał wzrok na dłużej (chyba się nie mylę?) inni też się uśmiechali, tzn, płeć przeciwna, ale wydaje mi się, ze on jakos tak bardziej "" Zawsze odwzajemniałam, nie czułam się jakoś skrępowana. Czasami jak go mijałam, zanim jeszcze doszłam, pytał czy do niego nie mam jakiejś sprawy. Pierwszy mówił cześć, chociaż raz jak chciałam się zapytać o coś, uprzedził mnie, ze właśnie wychodzi, ale w sumie wysłuchał o co mi chodzi. Ostatniego dnia przed ym, jak musiałam iść na zwolnienie, zatrzymał się na korytarzu i zapytał się jako jedyny (poza kierownikiem of course:P)  "na jak długo to zwolnienie". W zasadzie jego obowiązki nie były ściśle związane z moimi, raczej inni jego współpracownicy, on raczej straty by nie odczuł. Pomyślałam wtedy, że może zależy mu na mnie. Do tego dochodziły ukradkowe spojrzenia " z góry na dół" (tzn, tylko raz zauważyłam, jak byłam w spódnicy ) Nie mamy ze sobą zadnego kontaktu poza pracą (ani nie mieliśmy). On wie jak się nazywam, zna też do mnie nr. Sam się nie odezwał, szkoda, gdyby się nie odezwał jednak, bo ja już do pracy tej nie mogę za bardzo wrócic, więc pewnie już się tam nie zobaczymy. Jego ostatnie spojrzenie było jeszcze cieplejsze niż poprzednie, a jak coś mi tłumaczył to stał blisko, właściwie chyba dotykając swoim ramieniem mojego. Chrzanić, że lekarz, chrzanić urodę, wydaje się fajnym facetem, takim "czującym więcej", pogodnym. Na pewno Go zapiętam
Na koniec tej "love story" chciałabym usłyszeć co mężczyźni tego forum rzecz by o tym temacie chcieli?  Pozdrawiam!
ps. Zapamiętajcie sobie chłopy raz na zawsze, coby się porozumienia nie rodziły: jak dziewczyna się uśmiecha (oczy też się śmieją), i nie unika was (chyba, że jest już zakochana po uszy, to unika, bo boi się walnąć jakiejś głupoty:P) to kolejny ruch należy do was!